Andrzej Martynkin
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data śmierci | |
| Zawód, zajęcie | |
| Odznaczenia | |
  | |
Andrzej Martynkin (ur. 20 września 1934 w Warszawie, zm. 20 czerwca 2026[1][2]) – polski dziennikarz sportowy, lekkoatleta, kierowca wyścigowy.
Życiorys
W 1952 został absolwentem Gimnazjum i Liceum im Wojciecha Górskiego w Warszawie. W 1957 ukończył warszawską Akademię Wychowania Fizycznego. W 1962 ukończył podyplomowo Studium dziennikarskie Uniwersytetu Warszawskiego. Od września 1962 do 1 czerwca 1972 pracował w tygodniku ilustrowanym "Sportowiec". Od 1 czerwca 1971 do 15 maja 1973 pełnił rolę sekretarza redakcji miesięcznika "Lekkoatletyka", następnie od 15 maja 1973 do 1991 roku pełnił funkcję zastępcy kierownika działu sportowego pisma "Sztandar Młodych". Od 1991 pracował w prasie motoryzacyjnej: miesięczniku (potem dwutygodniku) "Auto Kram" (maj–grudzień 1991), "Auto Sukces" (1992-1995), "Auto Świat" (od 1 lutego 1995 do 29 lutego 1996 zastępca redaktora naczelnego magazynu), "Auto-Moto" (1997–1999)[3].
Kariera sportowa
Był zawodnikiem AZS Warszawa i Spójni. Uprawiał lekkoatletykę, rajdy i wyścigi samochodowe jako zawodnik Automobilklubu Warszawskiego i Rzemieślnika. W 1955 został wicemistrzem Warszawy na 800 m, akademickim mistrzem Warszawy na tym samym dystansie oraz na dystansie 400 m przez płotki. W tym samym roku został mistrzem Warszawy w biegu przełajowym. Jako pilot rajdowy był rajdowym wicemistrzem Polski w klasie 126p; pilotował m.in. Włodzimierza Markowskiego, Lelio Lattariego, Macieja Bogusławskiego. Uprawiał także sporty zimowe, w tym biegi narciarskie; w 1977 jako pierwszy z Polski wziął udział w Biegu Wazów. W 1990 został mistrzem świata dziennikarzy w biegu na 5 km w Nagano. Był także wicemistrzem w kombinacji i brązowym medalistą w slalomie. W 1997 jako pierwszy Polak razem z Tomaszem Skrzelińskim uczestniczył w rajdzie starych samochodów Londyn-Brighton.
Książki
- Czarny sport (1973)
- Bieg to zdrowie (1975), ze Zbigniewem Zarembą
- Gry i ćwiczenia terenowe (1973, 1978, 1983), z Ryszardem Mańkowskim
- Nie trać głowy za kierownicą (1979), razem z Robertem Muchą
- Brałem udział w Biegu Wazów (1980)
- Wielka pięćdziesiątka. Historia Rajdu Polski (1993), z Bogumiłą Piaskiewicz-Herlinger
- 36 pułk Piechoty Akademickiej 1918-1998 (1998), z Karolem Perłowskim i Zdzisławem Radomyskim
- Mistrz (2000, o Sobiesławie Zasadzie)
- Najlepsi polscy sportowcy XX wieku (2002), redakcja z Janem Żdżarskim
- Kubica (2006)
- Panteon polskiego sportu (2014), redakcja z Janem Żdżarskim
- Sławy polskiego sportu (2014), redakcja z Janem Żdżarskim
- Pieniądze te ukradłem (2024)[4]
Odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (1985)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1980)
Przypisy
- ↑ Dziennikarze RP, ANDRZEJ MARTYNKIN NIE ŻYJE [online], Portal Stowarzyszenia Dziennikarzy RP, 21 czerwca 2026 [dostęp 2026-06-21].
- ↑ Nie żyje znany dziennikarz sportowy [online], Fundacja CMS, 20 czerwca 2026 [dostęp 2026-06-21].
- ↑ 90 lat Andrzeja Martynkina :: Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej [online] [dostęp 2026-06-21].
- ↑ Andrzej Martynkin wspomina sukcesy i porażki w PRLu, strona wydawnictwa "Kto jest kim" (pol., dostęp: 24 czerwca 2026).
Bibliografia
- Bogdan Tuszyński: Bardowie Sportu. Warszawa: Fundacja Dobrej Książki, 2009, s. 236-238. ISBN 978-83-86320-98-1.
- Grzegorz Chmielewski, Grzegorz Chyła, Janusz Szymanek, Alfabet warszawskich automobilistów od końca XIX wieku do roku 2000, Warszawa 2023, s. 175 (fot.)