Andrzej Nardelli

Andrzej Nardelli

Nardelli w dokumencie Raz dwa trzy… (1967)
Data i miejsce urodzenia	7 kwietnia 1947 Mysłowice
Data i miejsce śmierci	11 czerwca 1972 Stare Orzechowo
Zawód	aktor, piosenkarz

Andrzej Nardelli (ur. 7 kwietnia 1947 w Mysłowicach, zm. 11 czerwca 1972 w Starym Orzechowie) – polski aktor i piosenkarz.

Był trzecim spośród siedmiorga dzieci Waleriana Nardellego i Stefanii z domu Jasińskiej, nauczycieli w szkole średniej. Rodzina ojca aktora pochodziła z Włoch, natomiast matki – z Wielkopolski^[1]. Jego stryjem był Zdzisław Nardelli, reżyser radiowy, literat i poeta^[2]. Kuzynem ze strony ojca jest słynny tancerz Piotr Nardelli.

W latach 1960–1964 uczył się w mysłowickim Liceum Ogólnokształcącym nr I im. Tadeusza Kościuszki. W 1968 ukończył studia na Akademii Teatralnej w Warszawie na wydziale aktorskim. Był na jednym roku m. in. z Anitą Dymszówną, Danielem Olbrychskim, Piotrem Fronczewskim i Andrzejem Sewerynem. W 1970 dostał stały angaż do Teatru Narodowego w Warszawie, gdzie zadebiutował rolą Orcia w Nieboskiej komedii, u boku Zofii Kucówny. Najbardziej rozbłysnął tytułową rolą w Kordianie Juliusza Słowackiego, w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. Grał również w spektaklach takich jak m.in. Hamlet, Nie-Boska komedia, Opera za trzy grosze czy Śluby panieńskie.

Na przełomie 1970 i 1971 występował w Piwnicy Wandy Warskiej w Warszawie, gdzie śpiewał i nagrywał piosenki napisane przez Andrzeja Kurylewicza, do tekstów Cypriana Kamila Norwida. Śpiewał razem z Magdą Umer w programach telewizyjnych, występował w spektaklach teatralnych Teatru Telewizji:

• Bracia Karamazow (1969)
• Nasze miasto (1969)
• Obrona Ksantypy (1969)
• Szkice do portretu (1969)
• Złoty sznur (1972)
• Pani Bovary (1972)
• Mój przyjaciel duży M (1972)

Użyczył swojego głosu w wielu słuchowiskach Polskiego Radia. Już po jego śmierci została wydana mała płytka z czterema utworami do wierszy Norwida: Po balu, Jesień, Assunta oraz Czemu nie w chórze. Pierwszy i jedyny pełnometrażowy film, w którym zagrał główną rolę – Szklana kula – wszedł na kinowe ekrany jesienią 1972 roku^[3].

11 czerwca 1972 utonął w czasie kąpieli w Narwi^[4], w miejscowości Stare Orzechowo, w woj. mazowieckim. Jego grób znajduje się na cmentarzu w Mysłowicach.

Był gejem. Tuż przed śmiercią był w związku z Bogusławem Witem, poetą i ostatnim sekretarzem aktora, pisarza i polityka Jerzego Zawieyskiego^[4].

Od 1999 roku przyznawana jest Nagroda im. Andrzeja Nardellego przez Sekcję Krytyków Teatralnych Związku Artystów Scen Polskich za najlepszy debiut aktorski na scenach polskich teatrów dramatycznych. W punkcie II regulaminu tej nagrody czytamy m.in.: Imię, które zostało nadane tej Nagrodzie wynika z pozycji, jaką Andrzej Nardelli osiągnął jako bardzo młody aktor. Jego wspaniałą karierę przerwała, niestety, przedwczesna śmierć. Andrzej Nardelli posiada należne mu miejsce w historii teatru polskiego^[5].

W 1993 powstał wspomnieniowy film dokumentalny pt. Andrzej. Wspomnienie o Andrzeju Nardellim, zrealizowany w serii Legendy polskiego teatru w reżyserii Magdy Umer^[6].

• 1967: Raz, dwa, trzy...
• 1969: Szkice Warszawskie jako Julek (reż. Henryk Kluba)
• 1971: Nie lubię poniedziałku jako zakochany
• 1970: Przygody psa Cywila
• 1972: Szklana kula jako maturzysta Krzysztof (reż. Stanisław Różewicz)

• Andrzej Nardelli w bazie IMDb (ang.)
• Andrzej Nardelli w bazie Filmweb
• Andrzej Nardelli w bazie filmpolski.pl
• Małgorzata Goślińska, Zamazany portret Kordiana z Mysłowic, Gazeta Wyborcza-Katowice nr 112 z 14-05-2004, portal e-teatr.pl
• Krzysztof Tomasik, Bardzo delikatny Kordian. Andrzej Nardelli (1947–1972), InnaStrona.pl. queer.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-01)].

• Andrzej Nardelli na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”