Andrzej Wawrzyk

Andrzej Wawrzyk
Ilustracja
Andrzej Wawrzyk (2016)
Data i miejsce urodzenia

26 września 1987
Kraków

Obywatelstwo

Polska

Wzrost

195 cm

Styl walki

praworęczny

Debiut

2006

Kategoria wagowa

ciężka

Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk

39

Zwycięstwa

34

Przez nokauty

20

Porażki

5 (4 KO)

  1. ↑ Bilans walk aktualny na 2 lutego 2025.

Andrzej Wawrzyk (ur. 26 września 1987 w Krakowie) – polski bokser, mistrz Polski wagi ciężkiej. Mierzy 195 cm wzrostu[1].

Kariera

Swoją pierwszą walkę stoczył 18 listopada 2006 z czeskim bokserem Ervínem Slonką. 4-rundowy pojedynek wygrał jednogłośną decyzją sędziów na punkty.

19 kwietnia 2008 otrzymał szansę walki o pas mistrza Polski wagi ciężkiej z Marcinem Najmanem. W 2. rundzie wygrał przez techniczny nokaut[2].

18 października 2008 zwyciężył przez nokaut w 8. rundzie z Holendrem Harrym Duivenem Juniorem. Stawką walki był młodzieżowy tytuł mistrza świata wagi ciężkiej WBC.

29 listopada 2008 obronił pas mistrza Polski, zwyciężając jednogłośną decyzją sędziów na punkty Tomasza Bonina.

9 maja 2009 obronił pas młodzieżowego mistrza świata WBC, pokonując przez techniczny nokaut w 6. rundzie Kenijczyka Raymonda Ochienga[3].

18 grudnia 2009 Wawrzyk wygrał jednogłośnie na punkty 10-rundowy pojedynek z byłym amatorskim wicemistrzem świata kategorii super ciężkiej, Ukraińcem Ołeksijem Mazikinem. Polak obronił w tym starciu pas młodzieżowego mistrza świata WBC[4][5].

29 stycznia 2010 zadebiutował w USA na gali w Chicago. Po 8-rundowym pojedynku wygrał z Harveyem Jolly jednogłośnie na punkty, mimo iż w 4. rundzie był liczony[6][7].

25 września 2010 na gali w warszawskim Torwarze, gdzie walką wieczoru był pojedynek o mistrzostwo świata WBC pomiędzy Krzysztofem Włodarczykiem a Jasonem Robinsonem, Andrzej Wawrzyk stoczył swoją 20 walkę na zawodowym ringu. Po 6-rundowym pojedynku pokonał Łotysza Pavelsa Dolgovsa[8][9].

25 czerwca 2011 podczas gali „Wojak Boxing Night” w Rzeszowie pokonał Niemca Andreasa Sidona przez nokaut w 1. rundzie[10].

10 września 2011 r. podczas gali na stadionie we Wrocławiu pokonał przez techniczny nokaut w 9. rundzie Amerykanina Devina Vargasa[11].

12 listopada 2011 pokonał w 2. rundzie przez nokaut niepokonanego do tej pory Argentyńczyka Nelsona Dario Domingueza, zdobywając pasy WBC Baltic oraz WBA International[12].

2 czerwca 2012 Andrzej Wawrzyk zmierzył się z Dienisem Bachtowem. Po emocjonującym pojedynku, w którym w pierwszej rundzie Polak był liczony, Wawrzyk zwyciężył jednogłośnie na punkty, pokonując Rosjanina stosunkiem 99:92, 98:93 i 97:94, broniąc tym samym pas WBA International oraz zdobywając wakujący pas WBC CIS and Slovenian Boxing Bureau (CISBB)[13].

23 marca 2013 Wawrzyk pokonał w Częstochowie jednogłośnie na punkty doświadczonego Roberta Hawkinsa[14].

17 maja 2013 Andrzej Wawrzyk przegrał w 3. rundzie przez techniczny nokaut, walkę o Mistrzostwo Świata federacji WBA z Aleksandrem Powietkinem[15][16].

1 lutego 2014 Andrzej Wawrzyk stoczył pierwszy pojedynek od momentu porażki z Aleksandrem Powietkinem. Na gali w Opolu, w 1. rundzie pokonał, przez techniczny nokaut, byłego pretendenta do tytułu Mistrza Świata federacji WBC - Danny'ego Williamsa[17].

15 marca 2014 na gali „Wojak Boxing Night” w Arłamowie, Wawrzyk pokonał przez techniczny nokaut w piątej rundzie byłego pretendenta do tytułu mistrza świata Fransa Bothę[18].

Na 31 maja 2014 była zaplanowana w Lublinie walka Andrzeja Wawrzyka z Albertem Sosnowskim o tytuł Międzynarodowego Mistrzostwa Polski wagi ciężkiej, która została odwołana z powodu obrażeń odniesionych przez Wawrzyka w wypadku drogowym w maju 2014[19]. Został zastąpiony przez Marcina Rekowskiego, który pokonał Sosnowskiego.

2 kwietnia 2016 na gali Polsat Boxing Night w Krakowie pokonał przez techniczny nokaut w 7. rundzie Marcina Rekowskiego[20]. Była to jego pierwsza walka po przerwie spowodowanej wypadkiem samochodowym.

17 września 2016 pokonał Alberta Sosnowskiego (49-8-2, 30 KO) w czwartej walce gali Polsat Boxing Night[21]. Pojedynek został przerwany w szóstej rundzie na skutek kontuzji łuku brwiowego[22].

Na 25 lutego 2017 została zaplanowana walka z Amerykaninem Deontayem Wilderem o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej federacji WBC, jednak testy antydopingowe Andrzeja Wawrzyka dały wyniki pozytywne i w związku z tym pojedynek został odwołany[23].

Ponad sześć latach po swoim ostatnim zawodowym pojedynku powrócił do ringu 30 września 2022 w Łomży, gdzie stoczył walkę z Michałem Bołozem i został przez niego znokautowany w drugiej rundzie[24].

14 grudnia 2023 w Costa Mesie przegrał jednogłośną decyzją sędziowską z reprezentantem Bułgarii, Kubratem Pulewem (88-100, 89-99, 88-100)[25].

1 lutego 2025 w walce wieczoru gali w Newark zmierzył się z niepokonanym Damianem Knybą[26]. Przegrał przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie[27].

Konflikty z prawem

W sierpniu 2023 został zatrzymany w Chicago pod zarzutem kradzieży na kwotę 300 dolarów. W grudniu 2025 trafił do aresztu w hrabstwie Sarasota pod zarzutem posiadania narzędzi służących do omijania zabezpieczeń, kradzieży sklepowej oraz stawiania oporu funkcjonariuszom[28]. Ponadto Wawrzyk przekroczył dozwolony czas pobytu w Stanach Zjednoczonych o ponad 2 lata i został zatrzymany przez ICE[29].

Lista walk zawodowych

Wynik Rekord Przeciwnik (bilans przed walką) Rozstrzygnięcie Runda Data Miejsce Uwagi
Przegrana 34-5 Polska Damian Knyba (14-0) TKO 3/8 01.02.2025 Stany Zjednoczone Newark Main Event
Przegrana 34-4 Ghana Richard Lartey (15-6) KO 4/8 13.04.2024 Stany Zjednoczone Rosemont
Przegrana 34-3 Bułgaria Kubrat Pulew (29-3) UD 10/10 14.12.2023 Stany Zjednoczone Costa Mesa
Wygrana 34-2 Polska Kamil Bodzioch (6-2-1) KO 1/8 07.07.2023 Stany Zjednoczone Rosemont
Przegrana 33-2 Polska Michał Bołoz (3-4-2) KO 2/10 30.09.2022 Polska Łomża
Wygrana 33-1 Polska Albert Sosnowski (49-7-2) TKO 6/10 17.09.2016 Polska Gdańsk/Sopot Walka o tytuł Mistrza Polski w wadze ciężkiej
Wygrana 32-1 Polska Marcin Rekowski (17-2) TKO 7/10 02.04.2016 Polska Kraków
Wygrana 31-1 Stany Zjednoczone Mike Sheppard (24-18-1) TKO 3/10 26.09.2015 Stany Zjednoczone Birmingham
Wygrana 30-1 Polska Patryk Kowoll (3-14) KO 2/8 21.07.2015 Polska Warszawa
Wygrana 29-1 Południowa Afryka Francois Botha (48-10-3) TKO 5/10 15.03.2014 Polska Arłamów Walka o Międzynarodowe Mistrzostwo Polski wagi ciężkiej
Wygrana 28-1 Anglia Danny Williams (45-20) TKO 1/8 01.02.2014 Polska Opole
Przegrana 27-1 Rosja Aleksandr Powietkin (25-0) TKO 3/12 17.05.2013 Rosja Krasnogorsk Walka o Mistrzostwo Świata federacji WBA wagi ciężkiej
Wygrana 27-0 Stany Zjednoczone Robert Hawkins (23-20) UD 6/6 23.03.2013 Polska Częstochowa
Wygrana 26-0 Rosja Dienis Bachtow (35-7) UD 10/10 02.06.2012 Polska Bydgoszcz Obronił pas WBA International oraz zdobył pas WBC CIS and Slovenian Boxing Bureau
Wygrana 25-0 Dania Claus Bertino (13-2) UD 10/10 18.02.2012 Polska Racibórz
Wygrana 24-0 Argentyna Nelson Darío Domínguez (11-0-1) KO 2/10 12.11.2011 Polska Gdynia Zdobył pasy WBC Baltic oraz WBA International wagi ciężkiej
Wygrana 23-0 Stany Zjednoczone Devin Vargas (18-1) TKO 9/10 10.09.2011 Polska Wrocław
Wygrana 22-0 Niemcy Andreas Sidon (36-10) KO 1/8 25.06.2011 Polska Rzeszów
Wygrana 21-0 Chorwacja Ivica Perković (15-9) UD 8/8 05.03.2011 Polska Krynica-Zdrój
Wygrana 20-0 Łotwa Pavel Dolgovs (5-8-1) UD 6/6 25.09.2010 Polska Warszawa
Wygrana 19-0 Wielka Brytania Paul Butlin (12-10) UD 8/8 15.05.2010 Polska Łódź
Wygrana 18-0 Anglia Lee Swaby (25-23-2) UD 8/8 20.03.2010 Polska Strzelce Opolskie
Wygrana 17-0 Anglia Harvey Jolly (10-12-1) UD 8/8 29.01.2010 Stany Zjednoczone Chicago
Wygrana 16-0 Ukraina Ołeksij Mazikin (13-3-1) UD 10/10 18.12.2009 Polska Łódź
Wygrana 15-0 Kenia Raymond Ochieng (17-8-2) TKO 5/10 09.05.2009 Polska Gdynia
Wygrana 14-0 Łotwa Edgars Kalnars (17-16) RTD 3/10 28.02.2009 Polska Lublin
Wygrana 13-0 Polska Tomasz Bonin (40-2) UD 10/10 29.11.2008 Polska Katowice
Wygrana 12-0 Holandia Harry Duiven Jr (13-3-1) KO 8/10 18.10.2008 Polska Zabrze
Wygrana 11-0 Łotwa Aleksandrs Selezens (2-3) UD 6/6 31.05.2008 Polska Legnica
Wygrana 10-0 Polska Marcin Najman (12-3) TKO 2/10 19.04.2008 Polska Katowice
Wygrana 9-0 Bułgaria Jawor Marinczew (2-2) UD 6/6 08.12.2007 Szwajcaria Bazylea
Wygrana 8-0 Węgry Laszló Esztán (0-4) TKO 1/6 20.10.2007 Polska Warszawa
Wygrana 7-0 Słowacja Štefan Cirok (3-17-1) TKO 1/6 14.10.2007 Polska Częstochowa
Wygrana 6-0 Chorwacja Dražen Ordulj (2-7-1) RTD 6/6 29.09.2007 Niemcy Oldenburg
Wygrana 5-0 Chorwacja Ante Lovric (2-3) TKO 2/4 14.04.2007 Niemcy Stuttgart
Wygrana 4-0 Słowacja Peter Oravec (0-6) TKO 1/4 24.03.2007 Polska Wołów
Wygrana 3-0 Białoruś Aliaksandr Mazaleu (1-11) UD 4/4 03.03.2007 Niemcy Rostock
Wygrana 2-0 Czechy Martin Štenský (0-8) TKO 2/4 25.11.2006 Polska Warszawa
Wygrana 1-0 Czechy Ervín Slonka (3-22-1) UD 4/4 18.11.2006 Austria Steyr Debiut w boksie

[30]

Legenda: TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty, RTD – techniczna decyzja sędziów

Przypisy

  1. ↑ Wawrzyk: Lubię mieć przewagę fizyczną. boks.przegladsportowy.pl, 19 kwietnia 2013.
  2. ↑ Wawrzyk vs. Najman
  3. ↑ Wawrzyk vs. Ochieng
  4. ↑ Wawrzyk pokonał Mazikina
  5. ↑ Wawrzyk vs. Mazikin
  6. ↑ Wawrzyk wygrywa na punkty w Chicago
  7. ↑ Wawrzyk vs. Jolly
  8. ↑ Wawrzyk wypunktował Dolgowsa. ringpolska.pl, 25.09.2010. [dostęp 2010-09-25]. (pol.).
  9. ↑ Wygrane Wawrzyka i Miszkina. bokser.org, 25.09.2010. [dostęp 2010-09-25]. (pol.).
  10. ↑ Redakcja, Andreas Sidon dla Andrzeja Wawrzyka w Rzeszowie [online], ringpolska.pl - boks, MMA, sporty walki, największy portal bokserski w Polsce [dostęp 2022-10-01] (pol.).
  11. ↑ Redakcja, Andrzej Wawrzyk zwyciężył, ale liczył na lepszy styl [online], Dziennik Polski, 12 września 2011 [dostęp 2022-10-01] (pol.).
  12. ↑ Wawrzyk ciężko nokautuje. bokser.org, 12.11.2011. [dostęp 2011-11-12]. (pol.).
  13. ↑ Ciężka przeprawa Wawrzyka. bokser.org. [dostęp 2012-06-02]. (pol.).
  14. ↑ Andrzej Wawrzyk - Robert Hawkins [online], ringside24.com [dostęp 2022-10-01].
  15. ↑ Runda po rundzie: Wawrzyk nie dał rady; Povietkin wygrywa w trzeciej rundzie. bokser.org. [dostęp 2013-05-17]. (pol.).
  16. ↑ Povetkin garde sa ceinture [online], L'Équipe [dostęp 2026-04-22] (fr.).
  17. ↑ Wawrzyk zdemolował Williamsa. bokser.org. [dostęp 2014-02-01]. (pol.).
  18. ↑ Wawrzyk zastopował Bothę w piątej rundzie. wp.pl. [dostęp 2014-03-16]. (pol.).
  19. ↑ ndrzej Wawrzyk: mogłem już nie żyć. onet.pl, 13 maja 2014. [dostęp 2014-05-13].
  20. ↑ Rekowski vs Wawrzyk: Brutalna siła! Wawrzyk wygrywa przed czasem. polsatsport.pl, 2016-04-02. [dostęp 2016-04-02].
  21. ↑ SOSNOWSKI: ŻADNEJ PRESJI, ON FAWORYTEM - WAWRZYK. bokser.org.pl, 2016-08-23. [dostęp 2016-08-23].
  22. ↑ Polsatsport.pl, Polsat Boxing Night: Sosnowski przegrał z kontuzją. Kolejne zwycięstwo Wawrzyka [online], www.polsatsport.pl [dostęp 2022-10-01] (pol.).
  23. ↑ Andrzej Wawrzyk na dopingu. Nie będzie walki z mistrzem świata!. przegladsportowy.pl, 25.01.2017. [dostęp 2017-01-25].
  24. ↑ Artur Mazur: Andrzej Wawrzyk brutalnie znokautowany. Publiczność zamarła. sportowefakty.wp.pl, 2022-10-01. [dostęp 2022-10-01].
  25. ↑ Niesłychany przebieg walki Polaka w Ameryce. Tego nikt się nie spodziewał [online], sport.interia.pl [dostęp 2023-12-15] (pol.).
  26. ↑ Boks: Gala w Newark - waga ciężka: Damian Knyba - Andrzej Wawrzyk [online], programtv.onet.pl [dostęp 2025-01-28].
  27. ↑ Telewizja Polska S.A, Knyba zdemolował Wawrzyka! Do ringu wskoczył Adamek [WIDEO] [online], sport.tvp.pl, 2 lutego 2025 [dostęp 2025-02-02].
  28. ↑ Adrian Wantowski: Znany polski bokser znów ma problemy z prawem. Może zostać deportowany z USA. flashscore.pl, 22 grudnia 2025. [dostęp 2026-04-15].
  29. ↑ Rafał Smoliński: "Nielegalny imigrant". Wawrzyk w rękach ICE. Ruszył proces deportacji. wp.pl, 5 lutego 2026. [dostęp 2026-04-15].
  30. ↑ BoxRec: Andrzej Wawrzyk [online], boxrec.com [dostęp 2025-01-28] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.