Anna Belina

Anna Belina wł. Izydora Wiesława Zofia Le­onia Schiller de Schildenfeld, primo voto Leszczyńska, secundo voto Jackowska (ur. 15 maja 1885 w Zaleszczykach, zm. 30 grudnia 1974 w Krakowie) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Była córką właściciela agencji handlowej Leona Schillera de Schildenfelda i Izydory z domu Pfau oraz siostrą Leona Schillera (1887-1954) - reżysera, dyrektora teatru, działacza teatralnego i posła na Sejm Ustawodawczy. Dwukrotnie wychodziła za mąż: w 1905 roku za Jerzego Leszczyńskiego (1884-1959) - aktora i reżysera oraz w 1923 roku za dyplomatę Tadeusza Jackowskiego (1889-1972). Jej córką z pierwszego małżeństwa była aktorka Irena Fischerowa (1906-2002)^[1].

Kształciła się w Krakowie, gdzie ukończyła gimnazjum, a następnie uczęszczała na Wyższe Kursy dla Kobiet im. A. Baranieckiego. Już w młodości grywała w przedstawieniach amatorskich, organizowanych przez jej brata oraz Juliusza Osterwę. Debiutowała w lutym 1915 roku w roli Anny w sztuce "Warszawianka" Stanisława Wyspiańskiego. Przedstawienie odbyło się w Białej i było przeznaczone dla żołnierzy Legionów Polskich, a wśród widzów byli: Józef Piłsudski i Ignacy Daszyński. Angaż zawodowy otrzymała w tym samym roku w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie; występowała tam jako Iza Leszczyńska. W 1916 roku wyjechała do Warszawy, gdzie grała jako Anna Belina (od herbu rodowego męża). W stolicy grała najpierw w Teatrze Letnim (1916-1921), a następnie w Teatrze Rozmaitości (1921-1923), gościnne występując także w teatrach Marywil i Bagatela oraz w Łodzi (1916)^[1].

W 1923 roku, po rozwodzie z Jerzym Leszczyńskim i poślubieniu Tadeusza Jackowskiego porzuciła scenę. Zamieszkała we Wronczynie, gdzie prowadziła dom męża, goszcząc wiele czołowych postaci ówczesnej polskiej polityki i kultury (bywali tu m.in. Edward Rydz-Śmigły, Józef Beck, Artur Rubinstein, Ignacy Jan Paderewski, Edward Raczyński, Jan Lechoń, Julian Tuwim, Kornel Makuszyński, Juliusz Osterwa, Ludwik Solski i Mieczysława Ćwiklińska)^[1]. Następnie przebywała z mężem na placówce dyplomatycznej w Belgii, którą Jackowski objął w latach 1929-1937^[2].

Lata okupacji niemieckiej spędziła w Warszawie, mieszkając z bratem. Po wojnie powróciła do Krakowa, gdzie w latach 1955-1858 za sprawą SPATiF-u otrzymała etat aktorski w Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Na scenie jednak - z powodu choroby - faktycznie nie występowała^[1].

Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie^[2].

• Kobieta (1917)
• Carat i jego sługi (1917) - Janina, wychowanica Mirskich
• Cud nad Wisłą (1921) - Ewa, córka dozorcy szpitalnego Piotra
• Strzał (1922) - dwie role:
  • żona Jana
  • tancerka Helena Dorit
• Chłopi (1922) - Hanka, żona Antka

Źródło: Film Polski^[2]