Anthony Delon

Anthony Delon
Ilustracja
Anthony Delon (2018)
Imię i nazwisko

Georges Alain Anthony Delon

Data i miejsce urodzenia

30 września 1964
Los Angeles

Zawód

aktor, model

Współmałżonek

Sophie Clerico
(2006–2012; rozwód)

Lata aktywności

od 1986

Anthony Delon, właśc. Georges Alain Anthony Delon (ur. 30 września 1964 w Los Angeles) – francusko-amerykański aktor filmowy, teatralny i telewizyjny[1][2].

Życiorys

Wczesne lata

Urodzony w szpitalu Cedar Sinai w Los Angeles[3] w stanie Kalifornia, jako syn francuskiej aktorki Nathalie Delon i legendy kina francuskiego Alaina Delona. Gdy ukończył swój pierwszy rok życia, rodzice przeprowadzili się do Paryża. Miał cztery lata, gdy rodzice się rozwiedli i został przy matce. Wychowany był także przez rodziców chrzestnych – Loulou i Georges’a Beaume[4]. Po ukończeniu prestiżowej francusko-angielskiej paryskiej szkoły Ecole Active Bilingual, mając dziesięć lat uczęszczał do surowej wojskowej szkoły Le Moncel za Paryżem. Cztery lata później spotkał się w Stanach Zjednoczonych ze swoim ojcem. Naukę kontynuował w rygorystycznej paryskiej szkole średniej Charlemagne Institute, z której po roku został wyrzucony. Przyjęto go do zaopatrzonej w kamery bezpiecznej szkoły Joinville-le-Pont w Val-de-Marne.

Po przyjeździe do Londynu podjął współpracę z Chrisem Blackwellem, założycielem wytwórni płytowej Island Records. Zrealizował w Nigerii film dokumentalny z kontrowersyjnym nigeryjskim muzykiem i multiinstrumentalistą Felą[5].

W 1983 powrócił do Francji, gdzie za kradzież BMW i posiadanie pistoletu automatycznego trafił na miesiąc do więzienia Bois d’Arcy. Zajął się handlem luksusowych skórzanych marynarek[6]. Mając 19 lat w nocnym klubie zetknął się ze światem międzynarodowych sław, modelkami jak i z niebezpiecznym paryskim półświatkiem[7].

Kariera

Po tym, jak jego starszy partner od interesów próbował go zabić, porzucił nocne życie i w 1985 wyjechał do Nowego Jorku, gdzie zatrzymał się w dawnym mieszkaniu Jamesa Deana. Tam wkrótce spotkał się z takimi sławami jak Andy Warhol i Brooke Shields, z którą pozował do zdjęć renomowanego fotografa Bruce’a Webera dla magazynu „Life”[8][9]. Odrzucił rolę w dreszczowcu erotycznym Marco Bellocchio Diabeł wcielony (Diavolo in corpo, 1986) według powieści Raymonda Radigueta[10]. Wkrótce poznał włoskiego reżysera Alberto Lattuady, który zaprosił go na przesłuchanie do swojego kolejnego filmu i powierzył mu rolę zapalonego pokerzysty Guido, którego odmienia miłość do tajemniczej dziewczyny w melodramacie Cierń w sercu (Una Spina nel cuore, 1986). Zaraz potem przyjął rolę winowajcy zdrady przedmałżeńskiej sąsiadki, zasztyletowanego w finale przez jej dwóch braci w ekranizacji powieści Gabriela Garcíi Márqueza Kronika zapowiedzianej śmierci (Cronaca di una morte annunciata, 1987)[11] z Rupertem Everettem i Ornellą Muti[12]. Film zdobył nominację do nagrody Złotej Palmy na Festiwalu Filmowym w Cannes i cieszył się powodzeniem w Ameryce Łacińskiej i Europie. W 1987 wydał płytę Qu’elle Revienne[13][14]. Powrócił przed kamery w roli zawodowego żigolaka Andréasa Fayarda w komediodramacie Umalowana kobieta (La femme fardée, 1990) z Jeanne Moreau, a potem jako François Cardeau w komedii Akademia gotówki (Sup de fric, 1992)[15] u boku Roschdy’eego Zema i Crisa Campiona.

W 1993 znalazł się w szczytowej dziesiątce ze swoim samochodem wyścigowym Barquettes 905 w profesjonalnym wyścigu samochodowym w Le Mans. Potem wziął udział w kolejnych wyścigach: Formuły 3 Francuskich Mistrzów (1994), Alfa Romeo Francuskich Mistrzów (1996), 24-godzinnym na torze Spa-Francorchamps (1997) i 24-godzinnym na torze Zolder kierując Lamborghini GT2.

W 1994 wystąpił na scenie American Playwright w spektaklu Juliana Greena Południe. Pojawił się także na małym ekranie w dramacie historycznym Zatoka Francuza (Frenchman's Creek, 1998) w roli romantycznego pirata Jeana Benoit Aubery’ego i niemieckim romansie ZDF Arabski książę (Der Arabische Prinz, 2000) jako książę Saleh, a także serialu Komisarz Moulin (Commissaire Moulin, 2004) oraz kinowej komedii romantycznej Czy mógłbym cię okłamać? (La Vérité si je mens, 1997).

Życie prywatne

Spotykał się z Księżniczką Stefanią z Monako (1984)[16], Valérie Kaprisky (1987)[17][18][19] i Mathilde Seigner (2001), młodszą siostrą aktorki Emmanuelle Seigner[20].

W 1995 związał się z Sophie Clerico, którą poślubił 27 czerwca 2006[21]. Mają dwie córki – Lou (ur. 4 lutego 1996) i Liv (ur. 25 sierpnia 2001)[22]. Jednak w 2012 doszło do separacji[23][24].

W swojej autobiografii, Anthony Delon przyznaje, że miał nieślubną córkę Alyson Le Borges (ur. 4 września 1986 w Paryżu)[25][26] z nieformalnego związku z tancerką z Crazy Horse de Paris - Marie-Hélène[27][28].

Wybrana filmografia

Filmy fabularne

  • 1986: Cierń w sercu (Una Spina nel cuore) jako Will
  • 1987: Kronika zapowiedzianej śmierci (Cronaca di una morte annunciata) jako Santiago Nasar
  • 1990: La femme fardée jako Andréas Fayard
  • 1992: Sup de fric jako François Cardeau
  • 1993: Zarim Balayla
  • 1997: Czy mógłbym cię okłamać? (La Vérité si je mens)
  • 2001: Jeu de cons jako P'tit Louis
  • 2004: Michał Strogow (Michel Strogoff) jako Michał Strogow (głos)
  • 2007: Zatańczyć z nim (Danse avec lui) jako Paul
  • 2009: Mensch jako Tonio Massari
  • 2010: Śmierć w blasku sławy (Paris Connections) jako Jake Sica
  • 2011: Poliss (Polisse) jako Alex

Filmy TV

  • 1992: Urgence d'aimer jako Arnaud
  • 1993: Rhésus Roméo jako Arnaud
  • 1996: Pêcheur d'Islande jako Yann
  • 1996: Père et fils jako Valence
  • 1998: La grande Béké jako Marc
  • 1998: Zatoka Francuza (Frenchman's Creek) jako Jean Aubrey
  • 2001: Le violon brisé jako Antoine Gallois
  • 2001: Miłość kobiety (Un amour de femme) jako David
  • 2001: L'ami Fritz jako Fabrice
  • 2000: Arabski książę (Der Arabische Prinz) jako Książę Saleh
  • 2005: L'homme pressé jako Pierre Niox
  • 2011: Le grand restaurant II jako Flirciarz zastępujący miejsce

Seriale

  • 1993: Le juge est une femme jako lekarz Faure
  • 1994: Le cascadeur jako André Lange
  • 1997: Żar pustyni (Il deserto di fuoco) jako René / Ben
  • 2001: Combats de femme jako David
  • 2003: Un été de canicule jako Antoine
  • 2004: Komisarz Moulin (Commissaire Moulin) jako Hugo Arragio
  • 2004: Élodie Bradford jako Antoine Morfaux
  • 2004: Louis Page jako Michel Rollin
  • 2005: 3 femmes... un soir d'été jako Mathias Auvignon
  • 2005: Vénus & Apollon jako Anthony Delon
  • 2014: Interventions jako Romain Lucas

Przypisy

  1. ↑ Anthony Delon. Listal. [dostęp 2026-08-09]. (ang.).
  2. ↑ Anthony Delon. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-08-09]. (ang.).
  3. ↑ Anthony Delon: Info, actualité, potins. Médiamass. [dostęp 2015-06-13]. (fr.).
  4. ↑ Paola Dicelli: Anthony Delon biographie. AlloCiné. [dostęp 2026-08-23]. (fr.).
  5. ↑ Anthony Delon. ČSFD.cz. [dostęp 2015-06-12]. (cz.).
  6. ↑ Kinorama: Delon – junior. „Film”. nr 15 (1814/XXXIX), s. 13, 8 kwietnia 1984. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  7. ↑ Joanna Orzechowska. Rodzinny interes. „Film”. nr 7 (2334/XLIX), s. 94–95, lipiec 1996. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  8. ↑ Interview: Anthony Delon - Playing the part en famille, „The Independent” [dostęp 2015-06-12] (ang.).
  9. ↑ Anthony Delon. Sight Management Studio. [dostęp 2015-06-12]. (ang.).
  10. ↑ Anthony, Delon Nr 2. „Film”. nr 43 (1895/XL), s. 24, 27 października 1985. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  11. ↑ Valérie Kaprisky. Rozmowy między aktorami. „Film”. nr 25 (1981/XLII), s. 12, 21 czerwca 1987. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  12. ↑ Upalny świat przemocy. „Film”. nr 30 (1986/XLII), s. 13, 26 lipca 1987. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  13. ↑ Anthony Delon w bazie Discogs.com (ang.)
  14. ↑ Ten nieznośny Anthony. „Film”. nr 1 (2061/XLIV), s. 22, 1 stycznia 1989. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  15. ↑ „Junior enterprise” Christiana Giona. „Film”. nr 39 (2202/XLVI), s. 30, 29 września 1991. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  16. ↑ Intelligence Report. Parade Magazine: 12. [dostęp 2015-06-13]. (ang.).
  17. ↑ Anthony Delon dévoile l'éxistence de sa fille cachée. Gala. [dostęp 2015-06-13]. (fr.).
  18. ↑ Anthony Delon: Il a pardonné à sa fille Alyson!, „People” [dostęp 2020-04-13] [zarchiwizowane z / adresu 2016-03-19] (fr.).
  19. ↑ Valérie Kaprisky: Info, actualité, potins. Médiamass. [dostęp 2015-06-13]. (fr.).
  20. ↑ Who is Anthony Delon dating?. FamousFix. [dostęp 2015-06-12]. (ang.).
  21. ↑ Anthony Delon (30 de Setembro de 1964). Filmow. [dostęp 2020-03-15]. (port.).
  22. ↑ Anthony Delon, il élève seul ses enfants. lesoir.be. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-14)]. (fr.).
  23. ↑ Anthony Delon: Séparé de la mère de ses deux filles. Purepeople. [dostęp 2015-06-12]. (fr.).
  24. ↑ Anthony Delon raconte son douloureux passage à vide. Voici. [dostęp 2015-06-12]. (fr.).
  25. ↑ Anthony Delon et sa fille Alyson: Si elle m'appelle, je la verrai. Purepeople.com. [dostęp 2015-06-13]. (fr.).
  26. ↑ Anthony Delon, un père apaisé: il apprend enfin à connaître sa fille Alyson, Puretrend.com [dostęp 2015-06-13] [zarchiwizowane 2015-06-24] (fr.).
  27. ↑ Anthony Delon et sa fille Alyson: le contact est renoué !. Closer. [dostęp 2015-06-13]. (fr.).
  28. ↑ Anthony Delon a renoué avec sa fille, Alyson, top model, née d’une histoire sans lende­main. Voici. [dostęp 2015-06-13]. (fr.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.