Antoni Beaupré

Antoni Beaupré
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

1 maja 1860
Krzemieniec

Data i miejsce śmierci

12 maja 1937
Warszawa albo Kraków

Zawód, zajęcie

dziennikarz

Narodowość

polska

Edukacja

Gimnazjum św. Anny w Krakowie

Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Komandor Orderu Korony Rumunii Krzyż Komandorski Orderu Węgierskiego Zasługi (cywilny) Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Antoni Cezar Beaupré[1.1] (ur. 1 maja 1860[2][3][4][5] albo 1 maja 1863[6] w Krzemieńcu, zm. 12 maja 1937, w Warszawie[2][4] albo Krakowie[5][6])[6][2][3] – polski dziennikarz.

Życiorys

Był synem Józefa (lekarz) i Seweryny z domu Iwanowskiej, po śmierci męża zamieszkałej w Krakowie[1.1]. Uczył się w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie w 1878 zdał egzamin dojrzałości[1.1][5]. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1878-1882, gdzie w 1883 uzyskał absolutorium, a w 1886 doktorat[1.1][7].

Został dziennikarzem pism „Nowa Reforma”, „Czas” (redaktor naczelny 1899–1901[8], ponownie w redakcji od 1915, redaktor naczelny 1920–1937), „Głos Narodu” (redaktor prowadzący 1901–1914). Był organizatorem i pełnił funkcje prezesa Syndykatu Dziennikarzy w Krakowie od 1906, i został członkiem honorowym tego stowarzyszenia, był wiceprezesem zarządu Związku Dziennikarzy RP od 1931, wiceprezesem Międzynarodowej Federacji Dziennikarskiej (FIJ), członkiem Międzynarodowego Trybunału Honorowego Dziennikarzy w Hadze.

6 marca 1903 został wybrany członkiem wydziału Klubu Prawników w Krakowie[9]. Sprawował stanowiska prezesa klubu sportowego Wisła Kraków od 28 lipca 1911 do lipca 1912. Po wybuchu I wojny światowej został członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego w Krakowie. W 1918 działał w rozmowach pokojowych w Paryżu. W 1920 wyjechał na Powiśle i Warmię jako korespondent krakowskiego „Czasu”. W Olsztynie został przewodniczącym polskiego komitetu plebiscytowego na Warmii, Mazurach i Powiślu[10][7][11][12].

Związany ze środowiskiem krakowskich konserwatystów, od 1910 był członkiem Rady Naczelnej Stronnictwa Prawicy Narodowej, od 1933 do 1937 Zjednoczenia Zachowawczych Organizacji Politycznych. Od 1922 działał w Związku Obrony Kresów Zachodnich, później w Polskim Związku Zachodnim.

Jego żoną była Julia z Porębskich. Miał córkę Marię Felicję (ur. 1893 w Berszadzie)[1.2].

Zmarł 12 maja 1937 w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Warszawie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (pas 45)[13].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. Corpus Studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850–1918. T. III: A–D. Kraków: Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1999. ISBN 83-909336-2-4.
    1. 1 2 3 4 S. 171.
    2. ↑ S. 172.
  2. 1 2 3 Dr Antoni Beaupré. Naczelny Redaktor „Czasu”, „Czas”, nr 131, 14 maja 1937, s. 1 [dostęp 2023-12-10].
  3. 1 2 Dr Antoni Beaupré, [w:] Księga pamiątkowa na dziewięćdziesięciolecie dziennika „Czas”. Kraków 1848 - Warszawa 1938, Warszawa 1938, s. 30–31 [dostęp 2023-12-10].
  4. 1 2 Zgon ś. p. red. Beaupre, „Gazeta Lwowska”, nr 106, 14 maja 1937, s. 3 [dostęp 2023-12-10].
  5. 1 2 3 Beaupré Antoni, dziejekrakowa.pl [zarchiwizowane 2015-09-23].
  6. 1 2 3 Beaupré Antoni, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2023-12-10].
  7. 1 2 Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 32.
  8. ↑ Czas [online], mbc.malopolska.pl [dostęp 2019-02-01].
  9. ↑ Kronika. Z klubu prawników, „Nowa Reforma”, nr 55, 8 marca 1903, s. 3.
  10. ↑ Nowy polski generalny komisarz plebiscytowy na Warmię i Mazury, „Nowości Illustrowane”, nr 25, 19 czerwca 1920, s. 3.
  11. ↑ Wojciech Wrzesiński, Polska – Prusy Wschodnie. Plebiscyty na Warmii i Mazurach oraz na Powiślu w 1920 roku, s. 350–351.
  12. ↑ Bogusław Leśnodorski, Powody przegranej, „Komunikaty Mazursko-Warmińskie”, nr 3, 1962, s. 660–666.
  13. ↑ Lista osób zasłużonych pochowanych na Cmentarzu Rakowickim (1803–1939), [w:] Karolina Grodziska–Ożóg, Cmentarz Rakowicki w Krakowie, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 97, ISBN 83-08-01428-3.
  14. ↑ M.P. z 1929 r. nr 278, poz. 644„za zasługi na polu pracy narodowej, zawodowej i obywatelskiej”.
  15. ↑ Część urzędowa, „Gazeta Lwowska”, nr 283, 8 grudnia 1929, s. 4.
  16. ↑ M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 435 „za zasługi na polu pracy społecznej i narodowej”.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.