Antonin Pelc
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Język | |
| Dziedzina sztuki |
malarstwo, ilustracje, karykatura |
 | |
| Nagrody | |
|
Artysta narodowy (1963) | |
Antonin Pelc (ur. 16 stycznia 1895 w Lišanach, zm. 24 marca 1967 w Pradze[1]) – czeski malarz, karykaturzysta i ilustrator. W 1963 roku otrzymał tytuł Artysty narodowego. W czasie II wojny światowej w Stanach Zjednoczonych posługiwał się pseudonimem Antonín Peel.
Życiorys
W latach 1913–1918 studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze w pracowniach Vlaho Bukovaca i Maxa Pirnera. Poświęcił się swobodnemu malarstwu i spontanicznej karykaturze politycznej, publikował w czasopismach Šibeničky, Právo lidu, Tvorba, Rudé právo, Lidové Noviny, Kulturní tvorba, Literární Noviny[1].
W 1938 roku w wyniku zmian politycznych spowodowanych podpisaniem układu monachijskiego wyjechał do Francji. Po wybuchu wojny został uznany za szpiega i internowany w kilku obozach koncentracyjnych. Po ataku na Francję uciekł do Maroka, gdzie wraz z Alénem Divišem i Adolfem Hoffmeisterem, został aresztowany. Mimo braku środków do życia Pelcowi udało się wsiąść na parowiec, którym popłynął na Martynikę, m.in. w towarzystwie z André Bretona i Claude'a Lévi-Straussa. Dzięki pomocy Voskoveca i Wericha, Pelc Diviš zakończyli podróż w Stanach Zjednoczonych[1].
W Stanach Zjednoczonych Pelc pod pseudonimem Peel kontynuował ilustrację i karykaturę[1].
Po II wojnie światowej wrócił do Pragi i wstąpił do partii komunistycznej. Jego twórczość stała się nośnikiem ideologii komunistycznej. W późniejszych latach poświęcił się głównie malarstwu, na które wpływ miał późny kubizm. Ponadto wykładał na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze[1].
W 1946 został mianowany profesorem ilustracji w Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego w Pradze, a w 1955 roku profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Pradze. W 1963 roku otrzymał tytuł artysty narodowego, był także laureatem nagrody państwowej (1951), został także odznaczony Orderem Pracy. W latach 1934–1949 był członkiem Stowarzyszenia Artystów Plastyków Mánes[2].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Propagandistické karikatury Antonína Pelce [online], www.moderni-dejiny.cz [dostęp 2023-02-27].
- ↑ Agionet, Historický seznam členů [online], www.svumanes.cz [dostęp 2023-02-27] (cz.).
Bibliografia
- Nová encyklopedie českého výtvarného umění II. díl, N-Ž, ed. Anděla Horová, Academia Praha 1995; s. 1012-1013.