Anzina blada

Anzina blada

Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	workowce
Klasa	miseczniaki
Rząd	Ostropales
Rodzina	Incertae sedis
Rodzaj	anzina
Gatunek	anzina blada
Nazwa systematyczna
Anzina carneonivea (Anzi) Scheid. Lichenes Selecti Exsiccati, Fascicle 73 (Průhonice): 5 (1982)

Anzina blada, ospowiec blady (Anzina carneonivea (Anzi) Scheid.) – gatunek grzybów z rzędu Ostropales^[1]. Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do grupy porostów^[2].

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Anzina, Incertae sedis, Ostropales, Ostropomycetidae, Lecanoromycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi^[1].

Po raz pierwszy opisał go Martino Anzi w 1868 r., nadając mu nazwę Gyalolechia carneonivea. W 1982 r. Christoph Scheidegger przeniósł go do monotypowego rodzaju Anzina^[1]. Synonimy^[3]:

• Gyalolechia carneonivea Anzi 1868
• Pertusaria carneonivea (Anzi) Vain. 1888
• Varicellaria carneonivea (Anzi) Erichsen 1936.

Nazwy naukowe na podstawie Index Fungorum^[1]. Nazwa polska według Lichenes of Poland. A fifth annotated checklist^[4].

Plecha skorupiasta, cienka, najczęściej płytko przerastająca podłoże, grubości ok. 200 µm, białawo-szara, mniej więcej ciągła, bez wyraźnego przedplesza. Owocniki typu apotecjum, częste, o średnicy 0,12–0,3 mm, zanurzone w brodawkach plechowych, początkowo pojedyncze, następnie zlewające się. Tarczka owocnika żółtobrązowa do pomarańczowej, płaska, cienka z gładkim, jaśniejszym ekscypulum. Kora mniej lub bardziej rozwinięta, zwłaszcza w starszych apotecjach; właściwa kora słabo rozwinięta, bezbarwna. Epitecjum żółtawobrązowe, K-, C+ czerwone, KC+ czerwone. Hymenium bezbarwne, nieamyloidalne, K/I-. Parafyzoidy o grubości ok. 1,5 µm, rozgałęzione i zespolone, komórki wierzchołkowe niepogrubione. Hypotecjum bezbarwne. Worki 4-zarodnikowe, długości 40–50 µm, prawie cylindryczne, monotunikowe, o niepogrubionym wierzchołku, nieamyloidalne z amyloidalnym pierścieniem apikalnym i zwieńczone cienką, amyloidalną czapeczką. Askospory 1(–3)-przegrodowe, bezbarwne, elipsoidalne do wąskoelipsoidalnych, cienkościenne, z cienką otoczką (13,3–)16–20(–21) × 4,4–7 µm. Pyknidia ciemne, półzanurzone do wystających, o średnicy 90–160 µm. Konidia krótkie, pałeczkowate, 3,5–4,5 × ok. 0,7 µm. Fotobiontem są glony z rodzaju Asterochloris^[5].

Rozmnażanie: głównie płciowe^[5].

Reakcje barwne: plecha K+ żółtawa, C-, KC-, P-; apotecjum C+ i KC+ czerwone^[5].

Kwasy porostowe: apotecja zawierają głównie kwas gyroforowy i śladowe ilości kwasu lekanowego^[5].

Gatunek arktyczno-alpejski. Występuje w północnych rejonach Ameryki Północnej, Europy i Azji. W Europie występuje głównie na Półwyspie Skandynawskim oraz w wysokich partiach gór (Alpy, Karpaty, Sudety)^[6]. W Polsce podano jego stanowiska w Tatrach i Sudetach^[4]. W Europie występuje również na niższych szerokościach geograficznych, ale w wysokich pasmach górskich, zazwyczaj z dobrze rozwiniętą górną granicą lasu^[7].

Jest szeroko rozpowszechniony w północnej strefie borealnej lasów iglastych. Rozwija się głównie na podłożach organicznych; na torfie, resztkach roślinnych, mchach i innych porostach oraz na leżących na ziemi, często martwych gałęziach kosodrzewiny, rzadko także u podstaw drzew. Na obszarach z długo utrzymującą się pokrywą śnieżną można go znaleźć również na trwale wilgotnym drewnie. Typowymi siedliskami tego gatunku są wysokie torfowiska górskie z kępami kosodrzewiny lub otwarte górskie lasy torfowiskowe z przewagą świerków^[7].