Argot

Argot – odmiana języka właściwa dla jakiejś grupy społecznej, niekiedy kojarzona z mową środowisk dewiacyjnych lub młodzieżowych o silnie zaznaczonej funkcji ekspresywno-ezoterycznej[1]. Termin wywodzi się od francuskiego wyrazu argot, określającego pierwotnie mowę przestępców, która służyła im do izolacji społecznej i tajnego komunikowania się[2]. Jako argot rozumiano sposób komunikacji wyraźnie odrębny od języka potocznego, slangu czy żargonu technicznego[3].

Określenie „argot” nie jest szeroko stosowane jako termin językoznawczy; w tekstach polskich bywa używane okazjonalnie, jako synonim innych terminów określających środowiskowe odmiany języka[4]. Na gruncie słowiańskim posługują się nim głównie autorzy rosyjscy, którzy utożsamiają go z tajnymi odmianami języka, odróżnianymi od żargonów (rozumianych jako odmiany ekspresywne)[5]. W językoznawstwie polskim termin „argot”, czasem uznawany za nacechowany emocjonalnie, został praktycznie porzucony na rzecz innych terminów („socjolekt”, „gwara”, „żargon”, „slang”)[6]. Autorzy francuscy rozumieją pod tym pojęciem elementy ekspresywne o pochodzeniu środowiskowym, występujące w powszechnej mowie potocznej. W takim rozumieniu argot częściowo pokrywa się z pojęciami langage familier i langage populaire[7]. Bogdan Walczak zdefiniował francuski argot jako „najniższy stylistycznie rejestr potocznej odmiany języka ogólnego”[8].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Kortas 2003 ↓, s. 29.
  2. ↑ Dubisz, Karaś i Kolis 1995 ↓, s. 19.
  3. ↑ Carol De Dobay Rifelj, Word and Figure: The Language of Nineteenth-Century French Poetry, Columbus: Ohio State University Press, 1987, s. 10, ISBN 0-8142-0422-8 [dostęp 2025-06-18] (ang.).
  4. ↑ Kortas 2003 ↓, s. 28.
  5. ↑ Kortas 2003 ↓, s. 29–30.
  6. ↑ Kortas 2003 ↓.
  7. ↑ Kortas 2003 ↓, s. 30.
  8. ↑ Bogdan Walczak, Kilka uwag o lukach i niedociągnięciach współczesnej leksykografii polskiej, „Język Polski”, LXXV (1), 1995, s. 25.

Bibliografia

  • Jan Kortas, Terminy «argot», «argotyzm» w polskiej nomenklaturze językoznawczej, „Poradnik Językowy”, 7/2003, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2003, s. 26–35, ISSN 0551-5343.
  • Stanisław Dubisz, Halina Karaś, Nijola Kolis, Dialekty i gwary polskie, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1995, ISBN 83-214-0989-X.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.