Arthur Béliveau

Pochodził z Quebecu. Gdy miał 12 lat wraz z rodzicami przeniósł się do Saint-Boniface, w Manitobie. Studiował w Collège de Saint-Boniface w Saint-Boniface i w Wyższym Seminarium Duchownym w Montrealu. 24 września 1893 w Louiseville, z rąk biskupa Trois Rivières Louisa-François Richera dit Laflèche przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem diecezji Trois Rivières (swojej rodzinnej diecezji w Quebecu). Po święceniach wyjechał do Rzymu, gdzie wstąpił do Papieskiego Kolegium Kanadyjskiego i uzyskał doktorat z teologii^[1][2][3].

W 1895 powrócił do Kanady i rozpoczął pracę w archidiecezji Saint Boniface. Był m.in. sekretarzem arcybiskupa Louisa Langevina, kanclerzem kurii oraz ekonomem^[2][3].

W 1909 abp Langevin, którego stan zdrowia się pogarszał, zwrócił się do papieża z prośbą o mianowanie ks. Béliveau biskupem pomocniczym. Nominacja nastąpiła 24 maja 1913, gdy papież Pius X mianował go biskupem pomocniczym Saint Boniface oraz biskupem tytularnym dometiopolitańskim. 25 lipca 1913 w katedrze w Saint-Boniface przyjął sakrę biskupią z rąk arcybiskupa Saint Boniface Louisa-Philipa-Adélarda Langevina. Współkonsekratorami byli biskup Prince Albert Albert Pascal OMI oraz biskup Reginy Olivier Elzéar Mathieu^[1].

9 listopada 1915 papież Benedykt XV mianował go arcybiskupem Saint Boniface^[1]. Początek jego pontyfikatu przypadł na usilne zabiegi anglojęzycznych katolików o podział archidiecezji Saint Boniface i utworzone dla nich osobnej diecezji. Wkrótce po objęciu przez niego katedry, 4 grudnia 1915, papież spełnił tą prośbę tworząc archidiecezję Winnipeg. Konsekwencją tego był znaczny spadek liczby wiernych i parafii (którzy zostali przyłączeni do nowej archidiecezji) w archidiecezji abpa Béliveau^[3].

W 1916, gdy rząd Manitoby zniósł dwujęzyczny system szkolnictwa, abp Béliveau utworzył Stowarzyszenie na rzecz Edukacji Francuskojęzycznych Kanadyjczyków w Manitobie i działał na rzecz utrzymania edukacji francuskojęzycznej i katolickiej w swoich parafiach^[3].

Podczas kryzysu ekonomicznego z przełomu lat 20. i 30. zachęcał rolników do nieopuszczania swoich gospodarstw i za pośrednictwem prasy promował życie na wsi. Wspierał Akcję Katolicką^[3].

W 1931 doznał pęknięcia tętniaka, przez co zmuszony był ograniczyć, a od 1933 kompletnie wycofać się z posługi. Od 1933 archidiecezją faktycznie zarządzali koadiutorzy:

• Emile Yelle PSS (1933–1941)
• Georges Cabana (1941–1952)
• Maurice Baudoux (1952–1955)^[2][3][4].

Arcybiskupem Saint Boniface de iure pozostał jednak do śmierci 14 września 1955, będąc nim niemal 40 lat^[1].