Arthur Briggs

Arthur Briggs, właśc. James Arthur Briggs (ur. 9 kwietnia 1899 w Saint George’s, zm. 15 lipca 1991 w Chantilly) – karaibski trębacz jazzowy i lider zespołów, działający przede wszystkim w Europie. Należał do muzyków związanych z wczesnym rozpowszechnianiem jazzu w Europie; od początku lat 20. XX wieku występował i nagrywał m.in. w Wielkiej Brytanii, Belgii, Austrii, Niemczech i Francji^[1][2].

Pochodził z Grenady, choć później podawał niekiedy, że urodził się w Stanach Zjednoczonych. Do USA przybył w 1917. W 1919 wyjechał do Europy jako członek Southern Syncopated Orchestra Willa Mariona Cooka; wraz z Sidneyem Bechetem należał do małego zespołu jazzowego wyłonionego z tej orkiestry, który wystąpił podczas królewskiego przyjęcia ogrodowego w Londynie. W Londynie studiował u Johna Solomona z Royal Academy of Music^[1].

Po krótkich występach m.in. w Oslo i Londynie kierował w latach 1922–1924 zespołem Savoy Syncops w Brukseli. Następnie prowadził orkiestrę, która w latach 1924–1926 rezydowała w Wiedniu, a w latach 1926–1928 w Berlinie, gdzie dokonała licznych nagrań^[1][2]. W latach 1928–1931 występował okresowo w zespole Noble’a Sissle’a, z którym w grudniu 1930 wrócił do Nowego Jorku; na początku 1931 ponownie przebywał w Paryżu^[1].

Do 1934 był współliderem zespołu z pianistą Freddym Johnsonem, a później utworzył własny zespół, działający głównie we Francji. W 1935 występował ze swoim zespołem w Hadze, a w 1937 w Egipcie. W tym okresie współpracował i nagrywał m.in. z Colemanem Hawkinsem, Django Reinhardtem i Stéphane’em Grappellim^[1][3]. Był także jednym z założycieli Hot Club de Paris^[1].

Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej został internowany przez niemieckie władze okupacyjne, a następnie przeniesiony do obozu internowania w Saint-Denis pod Paryżem, gdzie uczestniczył w działalności muzycznej więźniów^[1][3]. Po wojnie, w latach 1946–1951, prowadził zespół w paryskim klubie Chez Florence, a następnie nadal prowadził zespoły we Francji do 1964. Później zajął się nauczaniem muzyki^[1]. Jednym z jego uczniów był trębacz Laurent Verdeaux^[4].

Do wybranych nagrań dokonanych przez Briggsa jako lidera należą „Bugle Call Rag” (1927), „Ain’t She Sweet” (1927), „Nobody’s Sweetheart” / „I Got Rhythm” (1933), „My Melancholy Baby” (1940) i „Braggin’ the Briggs” (1940)^[1].