Augustyn Skoryna

Augustyn Skoryna
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia

28 sierpnia 1883
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

PKU Chełm

Stanowiska

komendant PKU

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Augustyn Skoryna (ur. 16 sierpnia?/28 sierpnia 1883 w Warszawie) – major kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 28 sierpnia 1883 w Warszawie, rodzinie szlachty guberni woroneskiej[1][2][3][4]. Był katolikiem, kuzynem Jana (1888–1961), pułkownika saperów Wojska Polskiego[4]. Ukończył gimnazjum w Woroneżu[3][4].

30 września 1904 wstąpił do Jelizawietgradzkiej Szkoły Kawalerii[a]. 24 marca 1906, po ukończeniu szkoły, został mianowany kornetem i wcielony do 31 pułku dragonów w Krzemieńcu, który w 1907 został przemianowany na 11 pułk dragonów[3][4]. 1 września 1909 został awansowany na porucznika ze starszeństwem z 22 kwietnia 1909, a 10 września 1913 na sztabsrotmistrza ze starszeństwem z 22 kwietnia 1913[3][4]. W międzyczasie ukończył Główną Szkołę Gimnastyki i Szermierki[3][4]. 2 stycznia 1914 pełnił służbę na stanowisku oficera subalterna w 5 szwadronie[3][4]. W szeregach 11 pułku dragonów walczył w czasie I wojny światowej[4]. 22 stycznia 1915 ranny lub chory trafił do szpitala w Kijowie[4]. 3 września 1916 został przeniesiony do 5 zapasowego pułku kawalerii[4].

7 czerwca 1919 został przeniesiony z Dowództwa Szkoły Jazdy do Straży Granicznej[5]. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w 4 pułku Strzelców Granicznych[6]. Jesienią 1920 dowodził szwadronem szkolnym 9 pułku Strzelców Granicznych[7]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Chełm, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk strzelców konnych[8]. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku komendanta PKU Chełm[9]. Później został przeniesiony do 10 pułku strzelców konnych z pozostawieniem na stanowisku komendanta PKU Chełm[10]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 54. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii)[11][12][13]. Później został przeniesiony do 1 pułku strzelców konnych i przydzielony do Szefostwa Remontu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[14]. W 1924 wrócił do macierzystego pułku w Garwolinie[15].

W 1926 był przeniesiony do kadry oficerów kawalerii i przydzielony na stanowisko komendanta uzupełnień koni nr 7 w Wilnie. W czerwcu 1926 został przeniesiony do 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego[16]. W czerwcu 1927 został ponownie przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przydziałem na stanowisko komendanta punktu zbornego koni przy Komisji Remontowej nr 4[17]. W grudniu tego roku został przydzielony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Rzeszowie[18][19]. W lutym 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku[20]. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grodzisk Mazowiecki. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[21].

Ordery i odznaczenia

W czasie służby w armii rosyjskiej otrzymał:

Uwagi

  1. ↑ Wszystkie daty dotyczące przebiego służby Augustyna Skoryny i nadanych mu odznaczeń ze źródeł rosyjskich są datami „starego stylu”.[3][4]

Przypisy

  1. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-11-02].
  2. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-11-02].
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Список (по старшинству в чинах) генералам, штаб и обер-офицерам и классным чиновникам 11-го драгунского Рижского полка. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества, 1914-01-02. [dostęp 2025-11-02]. (ros.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Скорына Августин Антонович. Офицеры русской императорской армии. [dostęp 2021-07-22].
  5. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 70 z 26 czerwca 1919, poz. 2259.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 28 lipca 1920, s. 645.
  7. ↑ Sobczak 2019 ↓, s. 133.
  8. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 270.
  9. ↑ Obsada dowództw. [w:] Oddział II, sygn. I.303.4.59, s. 56 (174) [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-01-28].
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 14 grudnia 1922, s. 914.
  11. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 157.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 677.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 599.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 106, 655.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 583.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 5 czerwca 1926, s. 173.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927, s. 163.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927, s. 367.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 328, 339.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929, s. 72, 83.
  21. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 336, 846.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.