Autapomorfia

Uproszczony kladogram przedstawia taksony wykazujące cechy plezjomorficzne (A, B, I, H) oraz apomorfie (synapomorfie – C, D, F, G – i autapomorfia – E)

Autapomorfia – cecha zaawansowana występująca tylko w jednej grupie filogenetycznej. Termin „autapomorfia” został wprowadzony przez Williego Henniga i zdefiniowany jako „cecha apomorficzna charakterystyczna dla danej grupy monofiletycznej (i obecna tylko w niej)”[1]. Według powszechnie stosowanej definicji przedstawionej przez Arnolda Klugego autapomorfia to „nowość kodowana jako unikalna w zbiorze danych”[2]. W przeciwieństwie do synapomorfii autapomorfie, jako cechy filogenetycznie nieinformatywne, nie służą do testowania hipotez filogenezy[3].

Ole Sæther wprowadził koncepcję tzw. „podstawowej autapomorfii” (ang. underlying autapomorphy)[4] – przez niego określanej jako „podstawowa synapomorfia”[5][6] – czyli cechy charakterystycznej dla danej grupy filogenetycznej występującej tylko u niektórych jej przedstawicieli. Według Naomiego typowym jej schematem jest obecność u bazalnych przedstawicieli grupy cech prymitywnych, a u bardziej wyspecjalizowanych – cech zaawansowanych, które poprzez paralelizm ewolucyjny występują tylko wewnątrz tej grupy[4].

Autapomorfia na danym poziomie może być synapomorfią na niższym[7] – tak jak zdolność do wytwarzania mleka jest cechą odróżniającą (autapomorfią) ssaki od innych zwierząt, jak również cechą łączącą wszystkie ssaki (synapomorfią).

Przypisy

  1. ↑ Willi Hennig: Phylogenetic Systematics. Chicago: University of Illinois Press, 1966.
  2. ↑ Arnold G. Kluge. A concern for evidence and a phylogenetic hypothesis of relationships among Epicrates (Boidae, Serpentes). „Systematic Zoology”. 38 (1), s. 7–25, 1989. (ang.).
  3. ↑ G. F. Engelmann, E. O. Wiley. The place of ancestor-descendant relationships in phylogeny reconstruction. „Systematic Zoology”. 26 (1), s. 1–11, 1977. (ang.).
  4. 1 2 Shun-Ichiro Naomi. The phylogeny and higher classification of the Staphylinidae and their allied groups (Coleoptera, Staphylinoidea). „Esakia”. 23, s. 1–25, 1985. (ang.).
  5. ↑ Ole A. Sæther. Underlying synapomorphies and anagenetic analysis. „Zoologica Scripta”. 8 (1-4), s. 305–312, 1979. DOI: 10.1111/j.1463-6409.1979.tb00644.x. (ang.).
  6. ↑ Ole A. Sæther. The canalized evolutionary potential: Inconsistencies in phylogenetic reasoning. „Systematic Zoology”. 32 (4), s. 343–359, 1983. (ang.).
  7. ↑ Cladistics Concepts: Definitions (Jargon). University of North Carolina Wilmington. [dostęp 2010-06-13]. (ang.).