Babcock International

Przedsiębiorstwo wywodzi swoje początki od amerykańskiego producenta kotłów Babcock & Wilcox, założonego w 1867. Pierwsze zagraniczne biuro otworzyło w Glasgow^[4]. 4 lipca 1891 utworzono brytyjską spółkę Babcock & Wilcox Ltd z kapitałem 240 tys. funtów, a w 1895 uruchomiono wytwórnię kotłów w Renfrew, zwiększając kapitał do 1,57 mln funtów^[5][6]. W czasie obu wojen światowych spółka była znaczącym dostawcą dla brytyjskiej obronności, od lat 60. XX wieku uczestniczyła w budowie cywilnych elektrowni jądrowych, a w 1979 za amerykańską spółkę zależną odpowiadała jedna trzecia przychodów grupy i ponad połowa jej zysków^[5][6].

Obecna spółka publiczna została zarejestrowana 1 lutego 1989 jako Flowplus Public Limited Company, a 23 czerwca 1989 przemianowana na Babcock International Group PLC^[7]. W 1987 przejęła ją firma FKI Electricals za 415 mln funtów; po połączeniu zlikwidowano około 6 tys. miejsc pracy, a w sierpniu 1989 grupa została podzielona na Babcock International Group i FKI^[6]. Na początku lat 90. spółka dokonała serii przejęć, m.in. King Wilkinson i Consilium (1992) oraz 35% udziałów Thorn EMI w stoczni Rosyth (1994), a stratę 42 mln funtów w roku obrotowym 1993/1994 przypisywała m.in. kontraktowi w elektrowni Drax^[6]. W 1995 75% udziałów w historycznej produkcji kotłowej (Babcock Energy) sprzedano japońskiemu koncernowi Mitsui za 56 mln funtów, a pod koniec 1996 spółka kupiła stocznię Rosyth od brytyjskiego Ministerstwa Obrony za 21 mln funtów^[6].

W sprawozdaniu rocznym z 2003 deklarowano strategię przebudowy spółki na dostawcę usług wsparcia (support services). Wówczas Babcock przeklasyfikowano w tym charakterze w indeksach FTSE^[8]. W latach 2002–2007 przejęła szereg przedsiębiorstw usługowych, m.in. Service Group International, Peterhouse, Turner & Partners, Alstec i biznes ABB w Południowej Afryce^[9]. W 2007 kupiła za 350 mln funtów Devonport Management Limited, operatora stoczni Devonport^[10], a w 2008 poinformowano, że kadłuby dwóch nowych lotniskowców dla Royal Navy, HMS Queen Elizabeth i HMS Prince of Wales, mają zostać zmontowane w należącej do Babcocka stoczni w Rosyth^[11]. W 2009 przejęła UKAEA Ltd za 50 mln funtów, uzyskując pozycję wykonawcy pierwszego rzędu (tzw. tier 1) na cywilnym rynku jądrowym^[12][13].

W marcu 2010 Babcock uzgodnił przejęcie VT Group za 1,32 mld funtów (750 pensów za akcję); połączona grupa miała osiągać roczne przychody rzędu 3 mld funtów i zatrudniać ponad 25 tys. osób^[14]. W 2012 ministerstwo obrony przyznało spółce kontrakt 15 mln funtów na wsparcie projektowe przyszłych atomowych okrętów podwodnych, a konsorcjum Babcock Dounreay Partnership (Babcock, CH2M Hill, URS) wskazano jako preferowanego oferenta likwidacji zakładu jądrowego Dounreay w Szkocji^[15][16]. W 2014 spółka ostrzegła o możliwych redukcjach zatrudnienia w razie niepodległości Szkocji^[17], wspólnie z BAE Systems zdobyła kontrakty ministerstwa obrony o łącznej wartości ok. 3,2 mld funtów (5,2 mld dolarów)^[18], a także została preferowanym nabywcą działu napraw agencji Defence Support Group^[19][20].

W 2018–2019 Babcock odrzucał wnioski o fuzję ze strony przedsiębiorstwa Serco, uznając je za pozbawione strategicznej wartości^[21]. W 2019–2020 spółka wydawała ostrzeżenia dotyczące zysków, w lutym 2020 informując o odpisie 85 mln funtów na leasing śmigłowców na Morzu Północnym i rozważaniu wyjścia z tego segmentu^[22][23]. We wrześniu 2019 została wybrana jako preferowany oferent budowy pięciu fregat rakietowych typu 31 dla Royal Navy^[24]. W kwietniu 2021 ogłosiła likwidację ok. 1 tys. miejsc pracy i sprzedaż części działalności^[25], w 2022 sprzedała nierentowny biznes śmigłowców ratowniczych^[26], a w marcu 2023 sfinalizowała częściową sprzedaż działalności lotniczej, po której sprzedane podmioty reaktywowano pod marką Avincis^[27].