Babingtonit

Babingtonit

Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy	brak
Skład chemiczny	krzemian wapnia i żelaza[1], Ca2(Fe,Mn)FeSi5O14(OH)[2]
Twardość w skali Mohsa	5,5–6[1][2]
Przełam	muszlowy[1], nierówny/nieregularny[2]
Łupliwość	dwukierunkowa - dobra/doskonała[1]
Pokrój kryształu	krótkosłupkowy, tabliczkowy[1], pryzmatyczny[2]
Przezroczystość	nieprzezroczysty[2]
Układ krystalograficzny	trójkośny[1]
Klasa krystalograficzna	pinakoidalna[2]
Właściwości mechaniczne	kruchy[2]
Gęstość	3,25–3,37 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	brunatnoczarna / zielonoczarna / czarna[1]
Rysa	brunatnoczarna[1]
Połysk	szklisty, tłusty[1][2]
Współczynnik załamania	1,700–1,725 (dwuosiowy)[2]
Inne	dwójłomność: 0,025[2] dyspersja (optyka): silna[2]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	9.DK.05[2]

Babingtonit – rzadki minerał z gromady krzemianów^[1].

Babingtonit został nazwany na cześć irlandzkiego fizyka i mineraloga Williama Babingtona^[1] (1756–1833)^[3].

Babingtonit jest składnikiem niektórych skał metamorficznych, które ukształtowane zostały na skutek przeobrażeń kontaktowych, czyli tzw. skarnów oraz tworów hydrotermalnych; spotykany w pustkach pomiędzy bazaltami, gnejsami, granitami oraz pegmatytami^[1]. Współwystępuje z wieloma minerałami^[1]. Są to m.in. epidot, prehnit, adular, zeolit, kalcyt. Jest minerałem rzadkim. Znany głównie z USA (Holyoke, Somerville i Westfield w Massachusetts, Paterson, Prospect Park w New Jersey), ale również z Japonii (kopalnia Yakubi), Włoch (Baveno), Szwecji (Borlånge), Norwegii (Arendal) oraz Niemiec (Herbornseelbach). W Polsce został stwierdzony w Paszowicach i Strzegomia wśród granitoidów z masywu Strzegom-Sobótka na Dolnym Śląsku^[1].

Babingtonit ma wartość naukową, poza tym jest to ceniony i bardzo rzadki kamień w kolekcjach^[1].