Barbara Dębiec
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| profesor nauk medycznych | |
| Specjalność: pediatria, kardiologia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1961 |
| Habilitacja | |
| Profesura |
1988 |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
   
| |
Barbara Dębiec (ur. 21 stycznia 1923 w Łodzi[1], zm. 17 stycznia 2018[2]) – polska pediatrka, kardiolożka, profesor nauk medycznych, pionierka badań radioizotopowych w diagnostyce wad serca u dzieci w Polsce.
Życiorys
Pochodziła z rodziny robotniczej, jej ojciec Wiktor Wiśniewski był zecerem, pracował dla „Dziennika Łódzkiego”, natomiast matka Stanisława zajmowała się domem[3]. Uczyła się w łódzkiej szkole podstawowej do 1939 roku[4]. Zdała małą maturę po czterech klasach w prywatnym gimnazjum żeńskim prowadzonym przez Adelę Skrzypkowską[4][2]. Podczas II wojny światowej mieszkała w Kielcach do 1942 roku, a następnie w Pruszkowie[4]. Uczyła się na tajnych kompletach i zdała maturę w 1944 roku[4].
Wróciła do Łodzi w 1945 roku[4]. Studiowała na Akademii Medycznej w Łodzi do 1949 roku[4][2]. Pracowała od 1950 roku w Miejskim Szpitalu Dziecięcym w Łodzi[4]. Uzyskała I stopień specjalizacji z pediatrii w 1953 roku, natomiast II stopień w 1955 roku[5]. Doktoryzowała się w 1961 roku na podstawie rozprawy pt. Badania nad zachowaniem się przygodnych szmerów serca u dzieci, jej promotorem był Franciszek Redlich[5]. Uzyskała tytuł doktora habilitowanego medycyny w 1967 roku[5] na macierzystej uczelni[1]. Uzyskała specjalizację z kardiologii w 1975 roku[5].
Odbyła staże z pediatrii i kardiologii dziecięcej w Instytucie Zdrowia Dziecka w Londynie (1970), Klinikach Pediatrycznych w Bratysławie oraz Pradze (1973), a także w Szpitalu Dziecięcym Uniwersytetu Michigan w Detroit (1985)[5].
Została profesorem nadzwyczajnym w 1978 roku[5]. Uzyskała tytuł profesora zwyczajnego w 1988 roku[1][5].
Przez wiele lat była dyrektorką Instytutu Pediatrii oraz kierowniczką i Kliniki Chorób Dzieci Szpitala Klinicznego Nr 4 im. Marii Konopnickiej Akademii Medycznej w Łodzi, a także pierwszym lekarzem dyżurnym w tym szpitalu, który otwarto w maju 1959 roku[6]. Przeszła na emeryturę w 1993 roku[7].
Należała do Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego[1].
Jej mężem był chirurg, prof. Tadeusz Dębiec (zm. 1995)[3], mała troje dzieci: inżyniera Stefana Jana (ur. 1951, zm. 1986), bliźnięta urodzone w 1953 roku: psycholożkę dr Katarzynę Annę i lekarkę prof. Marię Małgorzatę[4].
Została pochowana na cmentarzu katolickim przy ulicy Ogrodowej w Łodzi[2].
Odznaczenia
- Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w Służbie Zdrowia” (1973)[8]
- Odznaka „Przyjaciel Dziecka” (1974)[8]
- Złoty Krzyż Zasługi (1974)[8]
- Medal XXV-lecia Akademii Medycznej w Łodzi (1975)[8]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979)[1][8]
- Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984)[8]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1987)[1][8]
- Medal im. dr. Henryka Jordana (1991)[1][8]
- Medal „Serce Dziecku” (1994)[8]
- odznaka Zasłużony Nauczyciel Lekarzy (2005)[9]
Dorobek naukowy
Zajmowała się kardiologią dziecięcą[1], fizjopatologią rozwoju dziecka, chorobami układu krążenia, diagnostyką i leczeniem chorób oraz wad wrodzonych serca u dzieci[7]. Prowadziła prace naukowe w zakresie badań echokardiograficznych i radioizotopowych[7] (zob. medycyna nuklearna). Jako pierwsza w Polsce wykorzystawa technikę radioizotopową do diagnostyki wad serca u dzieci[10].
Opublikowała m.in. 196 prac oryginalnych i 10 książek[10]. Założyła czasopismo „Przegląd Pediatryczny”, była jego redaktorką naczelną od 1970 do 2001 roku[11]. Była także nauczycielem akademickim[9]; wypromowała 25 doktorów i opiekowała się 4 habilitacjami[10].
Wybrane publikacje
- Wczesna diagnostyka i podstawy leczenia chorób i wad układu sercowo-naczyniowego u dzieci (1979)[10]
- Metody pracy higienistki szkolnej w placówkach oświatowo-wychowawczych (1983)[10]
- Szczepienia ochronne u dzieci (1983, 1991)[10]
- Vademecum pediatrii (wyd. IV 1993)[10]
- Pediatria t. I (1985), t. II (1986)[10]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Krzysztof Pikoń, Agnieszka Sokołowska (red.), Złota księga nauki polskiej 2000: naukowcy przełomu wieków, Gliwice: Wydawnictwo Helion, 2001, s. 80, ISBN 978-83-7197-432-8.
- 1 2 3 4 Jerzy Stańczyk, Wspomnienie o Pani prof. dr hab. n. med. Barbarze Dębiec, „Panaceum. Pismo Okręgowej Izby Lekarskiej w Łodzi”, 3 (228), marzec 2018, s. 51, ISSN 1233-9938.
- 1 2 Stańczyk 2007 ↓, s. 292.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Stańczyk 2007 ↓, s. 293.
- 1 2 3 4 5 6 7 Stańczyk 2007 ↓, s. 294.
- ↑ Jerzy Stańczyk, Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 4 im. Marii Konopnickiej Uniwersytetu Medycznego w łodzi, „Kronikarz”, 14 (R. 8), 2014, s. 114.
- 1 2 3 Stańczyk 2007 ↓, s. 295.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Stańczyk 2007 ↓, s. 299.
- 1 2 Stańczyk 2007 ↓, s. 297.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Stańczyk 2007 ↓, s. 296.
- ↑ Stańczyk 2007 ↓, s. 297–298.
Bibliografia
- Jerzy Stańczyk, Jubileusz 85-lecia urodzin prof. dr hab. med. Barbary Dębiec, „Kronikarz: Rocznik Uniwersytetu Medycznego w Łodzi”, 10 (R. 10), 2007.