Bartosz Panek

Bartosz Panek

Bartosz Panek (2025)
Data urodzenia	1983
Zawód, zajęcie	dziennikarz, reporter, politolog

Bartosz Panek (ur. 1983)^[1] – polski dziennikarz, reporter i politolog^[2], producent i animator środowiska audio^[1].

Ukończył studia w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego. Studiował na Uniwersytecie w Trieście^[1] (2004–2005) dzięki stypendium programu Socrates-Erasmus^[3].

Od końca lat 90. XX wieku współpracował z Polskim Radiem Lublin^[4]. Pracował jako dziennikarz w Radiu Bis, Programie I Polskiego Radia, oraz, w latach 2006–2021^[3], w Programie II Polskiego Radia^[1][2], gdzie prowadził audycje publicystyczne i podróżnicze^[5]. Pracował też jako dziennikarz freelancer^[2] przy tworzeniu opowieści i dokumentów dźwiękowych. Działał edukacyjnie w zakresie sztuki audio i jej krytyki^[3]. Współzałożyciel Fundacji Audionomia^[1] (wiceprezes jego zarządu^[6], przewodniczący jego Rady Programowej^[7]) oraz współzałożyciel kolektywu^[3] Free Range Productions^[1]. Współpracował z Raportem o stanie świata Dariusza Rosiaka^[3][4] i portalem Kolegium Europy Wschodniej^[3] Nowa Europa Wschodnia^[4]. Wykładał reportaż na Uniwersytecie SWPS^[8].

Od marca 2024 jest redaktorem naczelnym Studia Reportażu i Dokumentu Polskiego Radia^[1][2].

Jest autorem lub współautorem audycji radiowych oraz reportaży i dokumentów dźwiękowych^[2] prezentowanych także za granicą^[1][6][9].

Jest laureatem Prix Italia^[2] (za innowacyjność w reportażu radiowym^[6] za reportaż Chcę więcej o Dominiku Połońskim, 2014)^[5][10]. Za ten reportaż otrzymał też nagrodę główną w III Ogólnopolskim Konkursie Dziennikarskim im. Krystyny Bochenek^[10]. Ogłoszono go Radiową premierą roku w konkursie Melchiory 2014^[11][12] (Nagroda Reporterska Polskiego Radia Melchiory)^[13]. Reportaż powstał w ramach XVIII edycji Konkursu Stypendialnego im. Jacka Stwory (2012)^[11][12] – jury i publiczność przyznała mu nagrodę główną dla młodego twórcy^[14][15]. Panek jest laureatem innych nagród: Åke Blomström Memorial Prize^[2] za reportaż Łuczywa mózić sia po warmijsku (2012)^[16], Srebrnego Melchiora^[2] oraz Srebrnego Medalu URTI (International Radio and Television Union) za reportaż Keeping my cool (2020)^[6][17]. W 2017 za reportaż Gościnność po polsku otrzymał wyróżnienie w konkursie Temat: uchodźcy zorganizowanym przez Instytut Reportażu oraz Fundację im. Stefana Batorego^[18]. W 2022 był nominowany do Polsko-Niemieckiej Nagrody Dziennikarskiej^[3] za podcast Międzyodrze – cud natury (Raport o stanie świata)^[19], zaś w 2024 nominowany do Nagrody PAP im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż Przy granicy, a jakby na wojnie^[20]. Był też stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2018)^[21] oraz Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej^[2][22].

Napisał dwie książki reporterskie^[2] opublikowane przez Wydawnictwo Czarne^[1]: U nas każdy jest prorokiem. O Tatarach w Polsce oraz Zboże rosło jak las. Pamięć o pegeerach^[2]. Za drugą z nich w 2025 otrzymał Nagrodę „Ołówek" Młodzieżowych Klubów Historycznych im. Kazimierza Moczarskiego^[23][24]. Publikacja była nominowana do Nagrody Grand Press – Książka Reporterska Roku 2024^[25] oraz zakwalifikowana do finału Literackiej Nagrody Warmii i Mazur „Wawrzyn”^[1][26] w 2024^[27]. Książka powstała w ramach stypendium artystycznego m.st. Warszawy (2021, pierwotny tytuł: PGR-ów życie po życiu)^[2][5].