Bellier de Launay

Bellier de Launay
Data i miejsce urodzenia

22 maja 1823
Braniewo

Data i miejsce śmierci

23 grudnia 1891
Wrocław

Zawód, zajęcie

polityk, samorządowiec, prawnik

Stanowisko

deputowany do landtagu Prus

Partia

Niemiecka Partia Postępu (Deutsche Fortschrittspartei)

Friedrich Johann Bellier de Launay (ur. 22 maja 1823 w Braniewie, zm. 23 grudnia 1891 we Wrocławiu) – pruski prawnik i polityk, poseł do pruskiego Landtagu w Berlinie.

Życiorys

Jego przodkowie przybyli z Francji do Prus Wschodnich. Powodem były prześladowania hugenotów po odwołaniu w 1685 we Francji edyktu nantejskiego. Nowy edykt z Fontainebleau nakazywał między innymi zamknięcie szkół i zburzenie kościołów protestanckich. W 1783 rodzina de Launay osiedliła się, tak jak wiele innych, w Prusach Wschodnich. Ojciec Friedricha był wykształconym kupcem. W Braniewie prowadził interesy wespół z najbogatszym przemysłowcem w mieście radcą królewskim Johannem Oestreichem (1750–1833) i w 1810 poślubił jego najmłodszą córkę – Dorotheę. W Braniewie też przyszedł na świat 22 maja 1823 ich syn Friedrich de Launay. Po wczesnej śmierci matki Friedrich trafił pod opiekę swojej dużo starszej siostry mieszkającej w okolicy Kętrzyna[1].

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu. W 1857 został mianowany asesorem, a w 1858 sędzią sądu powiatowego w Szczytnie. W latach 1862–1866[2] był posłem do pruskiego Landtagu w Berlinie, jako reprezentant liberalnej Niemieckiej Partii Postępu (Deutsche Fortschrittspartei). W Berlinie poznał też córkę ginekologa dr. Carla Mayera, którą poślubił w 1865 roku. Na początku 1867 przeniósł się ze Szczytna do Głogowa na Dolnym Śląsku, obejmując w nowym miejscu posadę prawnika i notariusza[3]. Wkrótce został też radnym miejskim i sprawował tę funkcję przez wiele kadencji. W 1879 przeprowadził się do Wrocławia, gdzie zyskał równie szybko przychylność mieszkańców i został wybrany radnym. Miał trójkę dzieci – dwie córki i syna. Zmarł we Wrocławiu 23 grudnia 1891 roku, w 3 miesiące po śmierci syna[1][4][5].

Był także współpracownikiem tygodnika prawniczego, od 1884 był członkiem rzeczywistym Śląskiego Towarzystwa Kultury Ojczyźnianej (niem. Schlesische Gesellschaft für vaterländische Kultur)[1]. W 1889 został również wybrany członkiem dyrekcji szpitala Wszystkich Świętych (współcześnie szpital wojewódzki) we Wrocławiu[6].

Przypisy

  1. 1 2 3 Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft für Vaterländische Cultur. 69. 1891, Breslau : Marcus, 1892, München, Bayerische Staatsbibliothek, s. 28–29
  2. ↑ Aus der deutschen Fortschrittspartei. Parlamentarische Korrespondenz, 2 Jahrgang, 25. September 1878, s. 113
  3. ↑ Amts-Blatt der Königlichen Regierung zu Breslau, 1867, Bd. 58, Stück 8, Breslau 22 lutego 1867, s. 64
  4. ↑ Neunundsechzigster Jahres-Bericht der Schlesischen Gesellschaft für vaterländische Cultur, Wrocław 1892, s. 28–29
  5. ↑ DNB, Katalog der Deutschen Nationalbibliothek [online], portal.dnb.de [dostęp 2025-12-05].
  6. ↑ Verwaltungs-Bericht der Stadtischen Bank: zu Breslau für das Jahr 1889 gemäß des Statuts vom 29. Februar 1876, s. 25