Bellier de Launay
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
polityk, samorządowiec, prawnik |
| Stanowisko |
deputowany do landtagu Prus |
| Partia |
Niemiecka Partia Postępu (Deutsche Fortschrittspartei) |
Friedrich Johann Bellier de Launay (ur. 22 maja 1823 w Braniewie, zm. 23 grudnia 1891 we Wrocławiu) – pruski prawnik i polityk, poseł do pruskiego Landtagu w Berlinie.
Życiorys
Jego przodkowie przybyli z Francji do Prus Wschodnich. Powodem były prześladowania hugenotów po odwołaniu w 1685 we Francji edyktu nantejskiego. Nowy edykt z Fontainebleau nakazywał między innymi zamknięcie szkół i zburzenie kościołów protestanckich. W 1783 rodzina de Launay osiedliła się, tak jak wiele innych, w Prusach Wschodnich. Ojciec Friedricha był wykształconym kupcem. W Braniewie prowadził interesy wespół z najbogatszym przemysłowcem w mieście radcą królewskim Johannem Oestreichem (1750–1833) i w 1810 poślubił jego najmłodszą córkę – Dorotheę. W Braniewie też przyszedł na świat 22 maja 1823 ich syn Friedrich de Launay. Po wczesnej śmierci matki Friedrich trafił pod opiekę swojej dużo starszej siostry mieszkającej w okolicy Kętrzyna[1].
Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu. W 1857 został mianowany asesorem, a w 1858 sędzią sądu powiatowego w Szczytnie. W latach 1862–1866[2] był posłem do pruskiego Landtagu w Berlinie, jako reprezentant liberalnej Niemieckiej Partii Postępu (Deutsche Fortschrittspartei). W Berlinie poznał też córkę ginekologa dr. Carla Mayera, którą poślubił w 1865 roku. Na początku 1867 przeniósł się ze Szczytna do Głogowa na Dolnym Śląsku, obejmując w nowym miejscu posadę prawnika i notariusza[3]. Wkrótce został też radnym miejskim i sprawował tę funkcję przez wiele kadencji. W 1879 przeprowadził się do Wrocławia, gdzie zyskał równie szybko przychylność mieszkańców i został wybrany radnym. Miał trójkę dzieci – dwie córki i syna. Zmarł we Wrocławiu 23 grudnia 1891 roku, w 3 miesiące po śmierci syna[1][4][5].
Był także współpracownikiem tygodnika prawniczego, od 1884 był członkiem rzeczywistym Śląskiego Towarzystwa Kultury Ojczyźnianej (niem. Schlesische Gesellschaft für vaterländische Kultur)[1]. W 1889 został również wybrany członkiem dyrekcji szpitala Wszystkich Świętych (współcześnie szpital wojewódzki) we Wrocławiu[6].
Przypisy
- 1 2 3 Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft für Vaterländische Cultur. 69. 1891, Breslau : Marcus, 1892, München, Bayerische Staatsbibliothek, s. 28–29
- ↑ Aus der deutschen Fortschrittspartei. Parlamentarische Korrespondenz, 2 Jahrgang, 25. September 1878, s. 113
- ↑ Amts-Blatt der Königlichen Regierung zu Breslau, 1867, Bd. 58, Stück 8, Breslau 22 lutego 1867, s. 64
- ↑ Neunundsechzigster Jahres-Bericht der Schlesischen Gesellschaft für vaterländische Cultur, Wrocław 1892, s. 28–29
- ↑ DNB, Katalog der Deutschen Nationalbibliothek [online], portal.dnb.de [dostęp 2025-12-05].
- ↑ Verwaltungs-Bericht der Stadtischen Bank: zu Breslau für das Jahr 1889 gemäß des Statuts vom 29. Februar 1876, s. 25