Ben Daley

Ben Daley

Pełne imię i nazwisko	Benjamin Phillip Daley
Data i miejsce urodzenia	27 czerwca 1988 Sydney
Wzrost	182 cm
Masa ciała	115 kg
Rugby union
Pozycja	filar
Kariera seniorska[a]
Lata Zespół Wyst. (Pkt.) UQ Rugby Football Club (klub) Gold Coast Breakers (klub) 2008–2016 Reds (Super Rugby) 81 (10) Bond University (klub) 2016 Queensland Country (NRC) 6 (0) 2017– Western Force (Super Rugby) 8 (0)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja Wyst. (Pkt.) 2005  Australia U-18 6 (0) 2006–2007  Australia U-19 10 (5) 2008  Australia U-20 5 (10) 2010  Australia 3 (0)
↑ Mecze i punkty w lidze akt. w dniu 2017-07-10. ↑ Mecze i punkty w reprez. akt. w dniu 2015-12-27.
Dorobek medalowy Mistrzostwa świata U-19 złoto Dubaj 2006 brąz Belfast 2007

Ben Daley (ur. 27 czerwca 1988 w Sydney) – australijski rugbysta grający na pozycji filara młyna, triumfator Super Rugby w sezonie 2011 z Reds, reprezentant kraju, mistrz świata U-19 z 2006 roku.

Uczęszczał do All Saints Anglican School i występował w szkolnej drużynie rugby^[1]. Na poziomie klubowym związany był z UQ Rugby Football Club^[2][3], a następnie z Gold Coast Breakers^[4][5][6] i jego następcą, Bond University Rugby Club^[7].

W latach 2006–2007 był członkiem Akademii Reds^{[8][2][9][10][3]}. W barwach Reds zadebiutował w listopadzie 2006 roku w sparingowym meczu z reprezentacją Japonii^[11][2], zaś w rozgrywkach Super 14 w przedostatniej kolejce sezonu 2008^[12]. W następnym sezonie przeciwko Sharks zaliczył swój pierwszy start po kontuzji Grega Holmesa^[13][14] i w kolejnych latach był stałym punktem zespołu^{[15][16][17][18][19][20][21][22]}, początkowo rzadko opuszczając spotkania z powodu kontuzji, choć w ostatnich trzech latach kariery w Reds trapiony był długotrwałymi urazami^{[23][24][25][26][27][28][29][30]}. W 2012 roku zaliczył pięćdziesiąty występ dla zespołu z Queensland^[31], rok później zagrał przeciw British and Irish Lions^[32], zaś ostatni, osiemdziesiąty pierwszy raz w stanowych barwach zagrał w połowie lipca 2016 roku przeciwko Rebels^[33][34]. Jego największym sukcesem było zwycięstwo w Super Rugby w sezonie 2011^[35][36], a indywidualnie w 2010 roku uplasował się w pierwszej trójce walczących o Medal Pileckiego oraz otrzymał wyróżnienie Spirit of the Reds dla gracza utożsamiającego ducha zespołu zarówno na boisku, jak i poza nim^[37], zaś w roku 2015 otrzymał wyróżnienie przyznawane przez kibiców drużyny za inicjatywę charytatywną Be Great, Do Good^[38]. Reprezentował Queensland Country w edycji 2016 rozgrywek National Rugby Championship^[7].

W lipcu 2016 roku ogłosił, iż od kolejnego sezonu grać będzie dla Western Force^[39], rok później przedłużył zaś kontrakt o następne dwa lata^[40].

Był stypendystą ogólnokrajowego programu National Talent Squad^[41] oraz Australian Institute of Sport^[42]. W stanowych barwach występował w mistrzostwach kraju U-16^[43], w 2004 roku zajmując czwartą lokatę^[44][45][46] otrzymując dodatkowo wyróżnienie dla najlepszego gracza zespołu^[47]. Rok później zdobył drugie miejsce w kategorii U-18^[48][49][50]. W 2006 roku występował natomiast w zespole U-19^[2][51].

Pociągnęło to za sobą powołania do narodowych reprezentacji juniorskich. W ramach kadry Australian Schoolboys^[52] wystąpił we wszystkich sześciu testmeczach rozegranych w roku 2005^[53][54]. W 2006 roku znalazł się w reprezentacji U-19^[55], która zwyciężyła w rozegranych w Dubaju mistrzostwach świata w tej kategorii wiekowej^[56]. Zagrał wówczas we wszystkich pięciu spotkaniach zdobywając jedno przyłożenie^{[57][58][59][60][61]}. Na tym turnieju znalazł się również rok później^[62] i w roli wicekapitana^[63] wystąpił w podstawowym składzie we wszystkich pięciu spotkaniach^{[64][65][66][67][68]}. Australijczykom nie udało się jednak obronić tytułu, zdobyli natomiast brązowe medale^[69][70]. W 2008 roku został powołany przez selekcjonera reprezentacji U-20 Briana Melrose na inauguracyjne mistrzostwa świata juniorów^[71]. Na tych zawodach wystąpił we wszystkich pięciu spotkaniach^[72], a Australijczycy zajęli ostatecznie miejsce piąte^[73].

Robbie Deans po raz pierwszy powołał go do seniorskiej reprezentacji w maju 2010 roku^[74]. W barwach Wallabies Daley zadebiutował przeciwko Anglikom^[75][76][77], w kolejnych dwóch tygodniach zagrał po raz drugi z Anglią^[78] oraz Irlandią^[79]. Kolejne powołania otrzymał na Puchar Trzech Narodów 2010^[80] oraz listopadowe spotkania kadry^[81], zagrał jednak tylko w towarzyskim meczu z Munster^[82]. Rok później znajdował się w szerokim składzie na mecz z Samoa oraz Puchar Trzech Narodów 2011^[83][84], jednak nie zagrał w nich z uwagi na kontuzję ramienia^[85], wystąpił natomiast w barwach Australian Barbarians przeciwko Kanadzie^[86].

• Jego ojciec, Phil Daley, uprawiał rugby league i w 1987 roku zwyciężył w National Rugby League z Manly Sea Eagles^[87], karierę jego brata Josha przerwała zaś kontuzja^[88].
• Ukończył prawo na Bond University^[89][90][91], na uczelni otrzymując sportowe wyróżnienia^[92].

• Ben Daley – ESPN Scrum Profile. en.espn.co.uk. [dostęp 2015-12-27]. (ang.).
• Ben Daley – Reds Profile. redsrugby.com.au. [dostęp 2015-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-19)]. (ang.).
• Ben Daley – Western Force Profile. westernforce.com.au. [dostęp 2017-07-10]. (ang.).
• Ben Daley – It's Rugby Profile. itsrugby.co.uk. [dostęp 2015-12-27]. (ang.).