Benoît Peeters

Benoît Peeters
Ilustracja
Benoît Peeters (2023)
Data i miejsce urodzenia

28 sierpnia 1956
Paryż

Dziedzina sztuki

komiks, pisarstwo

Benoît Peeters (ur. 28 sierpnia 1956 w Paryżu) – francuski pisarz, scenarzysta komiksowy, eseista i teoretyk narracji.

Znany jest przede wszystkim jako współtwórca cyklu komiksowego Mroczne Miasta (org. Les Cités obscures), stworzonego wspólnie z belgijskim rysownikiem François Schuitenem.

Życiorys

Ukończył studia filozoficzne w Paryżu. Kontynuował edukację w École pratique des hautes études pod kierunkiem Rolanda Barthes’a, któremu poświęcił pracę badawczą dotyczącą albumu Les Bijoux de la Castafiore Hergégo. Posiada habilitację (habilitation à diriger des recherches), obronioną na Université Panthéon-Sorbonne[1].

Po studiach przeniósł się do Brukseli. Od początku kariery literackiej działał w wielu dziedzinach – pisał powieści, eseje, biografie, słuchowiska radiowe oraz scenariusze komiksowe[2].

Eseistyka i prace teoretyczne

Jest uznanym znawcą i badaczem twórczości Hergégo. W 1983 opublikował esej Le Monde d’Hergé, który przyniósł mu uznanie w środowisku komiksowym. Był również redaktorem kolekcji Intégrale Hergé wydawnictwa Rombaldi oraz serii La Bibliothèque de Moulinsart w wydawnictwie Casterman[2].

Jako teoretyk i krytyk narracji, jest autorem licznych publikacji poświęconych komiksowi, literaturze i sztuce. Pisał m.in. o takich postaciach jak Paul Valéry, Sándor Ferenczi, Alain Robbe-Grillet, Jirô Taniguchi czy Chris Ware[1]. W 2010 opublikował pierwszą biografię filozofa Jacques’a Derridy, przetłumaczoną na dziesięć języków[3].

Kariera komiksowa

Peeters zadebiutował jako scenarzysta komiksowy w 1982 w magazynie „À Suivre”, gdzie rozpoczął współpracę z François Schuitenem nad serią Mroczne Miasta. Cykl ten, opowiadający o alternatywnym, równoległym świecie, szybko zdobył uznanie krytyków i czytelników. Do tej pory ukazało się piętnaście tomów serii, wielokrotnie nagradzanych i tłumaczonych na różne języki[2].

Wspólnie ze Schuitenem Peeters stworzył również inne projekty, m.in. Plagiat! (1989) dla Alaina Goffina oraz Dolorès (1989) dla Anne Baltus. W tym samym czasie kontynuował serię Ergün L’Errant Didiera Comèsa we współpracy z Patrickiem Deubelbeissem, z którym stworzył także Transpatagonien (1989)[2].

W kolejnych latach Peeters opracował m.in. serię kryminalną Le Signe de Lucifer (1990, z Alainem Goffinem), Love Hôtel (1992, z Frédérikiem Boiletem), Le Théorème de Morcom (1992, ponownie z Goffinem) oraz Calypso (1994, z Anne Baltus). Wraz z Boiletem stworzył też komiksy Tôkyo est mon jardin (1997) i Demi-Tour (1999)[2].

Styl i tematyka

Twórczość Peetersa często koncentruje się na problemach narracji, przestrzeni i tożsamości. W jego komiksach i esejach widoczny jest wpływ filozofii strukturalizmu oraz semiotyki. Mroczne Miasta stanowi przykład narracji łączącej fantastykę, architekturę i refleksję społeczną[2].

Przypisy

  1. 1 2 Benoît Peeters [online], college-de-france.fr, 30 czerwca 2022 [dostęp 2025-10-30] (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 Benoît Peeters [online], lambiek.net [dostęp 2025-10-30] (ang.).
  3. ↑ Terry Eagleton, Derrida: A Biography by Benoît Peeters - review, The Guardian, 14 listopada 2012, ISSN 0261-3077 [dostęp 2025-10-30] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.