Bernard Rygielski

Bernard Rygielski

Benek

mat
Data i miejsce urodzenia	22 lutego 1910 Toruń, Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci	28 listopada 1984 Gdynia, Polska
Przebieg służby
Lata służby	1931–1949
Siły zbrojne	Polska  Marynarka Wojenna (PRL)
Jednostki	ORP Bałtyk ORP Gryf ORP Iskra Wojskowa Składnica Tranzytowa na Westerplatte ORP Conrad ORP Błyskawica
Stanowiska	dowódca placówki „Fort”
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa: kampania wrześniowa
Późniejsza praca	motorzysta, przewodnik po Westerplatte
Odznaczenia

Bernard Rygielski (ur. 22 lutego 1910 w Toruniu, zm. 28 listopada 1984 w Gdyni)^[1] – mat Polskiej Marynarki Wojennej, obrońca Westerplatte, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się w rodzinie Franciszka i Józefy z domu Gerc. Ukończył siedem oddziałów szkoły powszechnej w Toruniu. W 1931 r. został powołany do odbycia czynnej służby wojskowej w Marynarce Wojennej. Przeszedł kurs w Szkole Specjalistów Morskich na ORP „Bałtyk”. W 1933 r. został awansowany do stopnia marynarza nadterminowego, a w 1937 r. do stopnia mata. Służył także na ORP „Gryf” i ORP „Iskra” w charakterze kierownika siłowni pomocniczej prawej. Od 2 lutego 1939 r. był dowódcą motorówki „Wilja” na Westerplatte^[2].

Po rozpoczęciu II wojny światowej dowodził obroną placówki „Fort”. Został ranny podczas bombardowania 2 września. Nie chciał poddawać placówki (uważał, że dysponuje wystarczającymi zasobami do dalszej walki), jednak po otrzymaniu rozkazu kapitulacji wykonał go. W niewoli jenieckiej przebywał w obozach takich jak: Stalag I A Stablack, I B Hohenstein, VI A Hemer, VI G Bonn-Duisdorf, VI J Fichtenhein/Krefeld i Dorsten, VI K Senne^[3]. Po wyzwoleniu wstąpił do Polskiej Marynarki Wojennej w Wielkiej Brytanii. Służył na ORP „Conrad” oraz ORP „Błyskawica” (na tym okręcie w 1947 r. powrócił do Polski).

Od 1947 do 1949 r. służył w Marynarce Wojennej w Komendzie Portu Wojennego Gdynia (JW 5421) – jako motorzysta okrętowy. 28 września 1950 r. podjął pracę w charakterze motorzysty w Przedsiębiorstwie Robót Czerpalnych i Podwodnych w Gdańsku. Na emeryturę odszedł w 1972 r. Od 1974 r. był przewodnikiem oprowadzającym turystów po wnętrzach odrestaurowanej Wartowni nr 1 na Westerplatte, będącej Oddziałem Muzeum Historii Miasta Gdańska.

Działacz ZBoWiD-u i Klubu b. Obrońców Westerplatte^[2].

W 1946 r. w Czersku zawarł związek małżeński z Agnieszką Skowrońską (1916–1975). Od 14 czerwca 1949 r. mieszkali w Gdyni. Mieli czworo dzieci: trzech synów i jedną córkę.

Zmarł w Gdyni, pochowany 3 grudnia 1984 r. na cmentarzu Święty Franciszek w Gdańsku (kwatera Taras 5-8-4)^[1].

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1960)
• Brązowy Krzyż Zasługi (1947)
• Odznaka Grunwaldzka (1960)

Źródło:^[4][5].

Od 21 maja 1998 r. Honorowy Obywatel Miasta Gdańska.

• Jarosław Tuliszka „Westerplatte 1926–1939: dzieje Wojskowej Składnicy Tranzytowej w Wolnym Mieście Gdańsku”