Bieniasz Budny

Bieniasz Budny (zm. po 1632) – polski pisarz i tłumacz działający na przełomie XVI i XVII wieku.

Pochodził z Litwy i był, prawdopodobnie, krewnym Szymona Budnego. 1 lipca 1588 immatrykulował się na Uniwersytecie Albertyna w Królewcu. W młodości patronował mu Jan Kiszka. W 1594 wstąpił na służbę do Krzysztofa Radziwiłła i w służbie tej był jeszcze w 1624^[1].

Do jego dzieł należą:

• Historyja krotofilna o kupcu, który się z drugim o cnotę swej żony założył – prozatorska przeróbka anonimowego wierszowanego przekładu noweli dziewiątej z Dekameronu Giovanniego Boccaccio, zatytułowanego Historyja o Barnabaszu... Wersja Budnego ukazała się przed 1583. Wydanie to nie zachowało się. Znane są wersje dodawane do siedemnastowiecznych wydań innego dzieła Budnego – Apophtegmata.
• Krótkie powieści, które zową Apophtegmata, księgi IV (późniejsze wydania nosiły tytuł: Krótkie a węzłowate powieści, które po grecku zową Apophtegmata, księgi IV) – zbiór apoftegmatów zaczerpniętych z Plutarcha.

• Jerzy Ziomek: Renesans. Wyd. XI - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 131, 501, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13843-1.

• Dzieła Bieniasza Budnego w bibliotece Polona

• J. Lelewel: Bibliograficznych ksiąg dwoje t. 2, Wilno 1826, s. 230-236
• F. Siarczyński: Obraz wieku panowania Zygmunta III cz. 1, Lwów 1828
• I. Chodynicki: Dykcjonarz uczonych Polaków t. 1, Lwów 1833