Bitwa o Highbury
Bitwa o Highbury (ang. Battle of Highbury) – nazwa nadana spotkaniu piłkarskiemu, rozegranemu 14 listopada 1934 roku, na stadionie Highbury, pomiędzy reprezentacjami Anglii i Włoch[1]. W latach trzydziestych XX wieku określane było przez Anglików „prawdziwym meczem o mistrzostwo świata”[2]; we Włoszech za zwycięstwo Benito Mussolini obiecał każdemu piłkarzowi podarować samochód Alfa Romeo i nagrodę pieniężną 150 funtów[3].
Był to pierwszy mecz reprezentacji Włoch, po zdobyciu tytułu na Mistrzostwach Świata 1934 roku. Anglia nie brała udziału w turnieju, gdyż Angielski Związek Piłkarski zrezygnował z członkostwa w FIFA w 1928 roku.
W reprezentacji Anglii wystąpiło siedmiu piłkarzy Arsenalu (nigdy więcej w zespole narodowym nie zagrało tylu piłkarzy zrzeszonych w jednym klubie)[4] – Frank Moss, George Male, Eddie Hapgood, Wilf Copping, Ray Bowden, Ted Drake i Cliff Bastin.
W reprezentacji Włoch najliczniejszą grupę stanowili piłkarze Juventusu (Luigi Bertolini, Luis Monti, Pietro Serantoni, Giovanni Ferrari oraz Raimundo Orsi) i Interu – (Carlo Ceresoli, Luigi Allemandi i Giuseppe Meazza).
Przebieg meczu
I połowa
W 1. minucie Brook nie wykorzystał rzutu karnego, po tym jak Drake został sfaulowany przez Ceresciolego. Wkrótce potem napastnik Manchesteru City zdobył dwie bramki – jedną po uderzeniu głową, drugą z rzutu wolnego. Trzecią bramkę zdobył Drake.
Spotkanie dominowało w brutalne zagrania; już w 10. minucie boisko, z powodu złamania nogi, opuścić musiał obrońca Luis Monti po zderzeniu z Drakem; w efekcie goście zmuszeni byli kontynuować mecz w osłabieniu, gdyż zmiany rezerwowych wprowadzono dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku. W ramach rewanżu Włosi często dopuszczali się podobnych zagrań, w wyniku których Eddie Hapgood miał złamany nos (opatrywany był przez 15 minut poza boiskiem), Bowden skręcił nogę w kostce, a Brook doznał złamania kości ramienia.
II połowa
W drugiej części meczu, po zdobyciu dwóch bramek, Włosi osiągnęli przewagę i byli bliscy wyrównania – po jednym ze strzałów piłka odbiła się od poprzeczki, kilkakrotnie zmuszony był interweniować angielski bramkarz Frank Moss.
Ostatecznie reprezentacja Anglii pokonała ówczesnych mistrzów świata 3:2, a piłkarzem meczu został pomocnik Arsenalu Wilf Copping.
Po spotkaniu angielscy kibice obwołali swoich piłkarzy mistrzami świata[5]. We Włoszech z kolei, mimo porażki, drużyna z tego meczu wciąż nazywana jest Lwami Highbury (ang. The Lions of Highbury[6], wł. Leoni di Highbury[7]).
Brutalność tego meczu spowodowała rozważenie przez Związek Piłkarski zrezygnowanie z rozgrywania oficjalnych meczów międzypaństwowych (nie biorąc pod uwagę tzw. Home Nations)[5].
Statystyki meczu
| 14 listopada 1934 | Anglia |
3:2 | Włochy |
Highbury, Londyn Widzów: 56 044 Sędzia: Otto Olsson  |
       |
  |
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
# liczba spotkań w kadrze rozegrana do 14 listopada 1934 roku[8]
Przypisy
- ↑ England 3 – Italy 2 14th November 1934. englandstats.com. [dostęp 2011-06-18]. (ang.).
- ↑ From the Vault: England and Italy do battle at Highbury in 1934. Guardian, 12 listopada 2008. [dostęp 2011-06-18]. (ang.).
- ↑ November 14 – The Battle of Highbury. On This Football Day, 14 listopada 2007. [dostęp 2011-06-18]. (ang.).
- ↑ Most England Players From A Single Club. England Football Online. [dostęp 2011-06-18]. (ang.).
- 1 2 1934 England: Italy. England Caps, 28 sierpnia 2010. [dostęp 2011-06-18]. (ang.).
- ↑ Frozen in time: The Battle of Highbury, 14 November 1934. Guardian, 18 października 2008. [dostęp 2011-06-18]. (ang.).
- ↑ Italia Inghilterra nella storia. RAI, 8 października 1997. [dostęp 2011-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (11 grudnia 2008)]. (wł.).
- ↑ England National Football Team Match No. 195. England Football Online. [dostęp 2011-06-18]. (ang.).