Bitwa pod Blair Mountain

Bitwa pod Blair Mountain

Okładka gazety „The Washington Times” z nagłówkiem informującym o wysłaniu United States Army Air Service do Wirginii Zachodniej.
Czas	25 sierpnia – 2 września 1921
Miejsce	Hrabstwo Logan, Wirginia Zachodnia
Terytorium	Stany Zjednoczone
Przyczyna	ciężkie warunki pracy górników prześladowania działaczy związków zawodowych
Wynik	kapitulacja górników
Strony konfliktu
Strajkujący górnicy Związku Górników Amerykańskich Agencja detektywistyczna Baldwin-Felts, Logan County Sheriff's Department, West Virginia State Police United States Army Gwardia Narodowa
Dowódcy
Bill Blizzard Don Chafin William Eubanks Billy Mitchell
Siły
10 000 górników 2–3 tysięcy ochotników 27 000 żołnierzy
Straty
50-100 zabitych [1][2] 34 zabitych [3]
Położenie na mapie Wirginii Zachodniej miejsce bitwy
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych miejsce bitwy
37°49′48″N 81°56′24″W/37,830000 -81,940000

Bitwa pod Blair Mountain – zbrojne starcie, które miało miejsce w sierpniu i na początku września 1921 w południowej Wirginii Zachodniej w Stanach Zjednoczonych. Uznawane jest za największy wewnętrzny konflikt zbrojny w historii Stanów Zjednoczonych od czasów wojny secesyjnej^[4][5][6]. W wydarzeniu tym tysiące górników wyruszyło zbrojnie przeciwko siłom lokalnych władz oraz prywatnym najemnikom zatrudnionym przez właścicieli kopalń węgla, domagając się prawa do zrzeszania się w związkach zawodowych.

W południowej Wirginii Zachodniej górnicy żyli i pracowali w warunkach niemal całkowitej zależności od właścicieli kopalń. Przedsiębiorstwa kontrolowały nie tylko miejsca pracy, ale także mieszkania, sklepy i służby porządkowe. W takich warunkach działalność związkowa była ryzykowna i często spotykała się z brutalną reakcją^[7].

Od początku XX wieku właściciele kopalń korzystali z usług agencji Baldwin-Felts Detective Agency – prywatnej siły quasi-policyjnej specjalizującej się w łamaniu strajków, eksmisjach i zastraszaniu działaczy. Agenci tej agencji wyrzucali górników z domów, prowadzili brutalne akcje zbrojne i często korzystali z broni maszynowej podczas operacji eksmisyjnych^[8].

Represje były tak nasilone, że Związek Górników Amerykańskich (UMWA), związek zawodowy reprezentujący interesy górników, mimo kampanii agitacyjnych nie był w stanie trwale zakorzenić się w regionie. Działacze byli aresztowani, bici, a niekiedy zabijani, jak w przypadku wydarzeń w Matewan w 1920^[8].

W maju 1920 w górniczym miasteczku Matewan doszło do wydarzenia, które miało stać się bezpośrednim impulsem do eskalacji konfliktu. Po tym, jak agenci Baldwin-Felts dokonali brutalnych eksmisji rodzin górników wspierających związek, zostali oni skonfrontowani przez miejscowego burmistrza Cabella Testermana oraz szeryfa Sidneya Hatfielda, popierających UMWA. W wyniku strzelaniny zginęło siedmiu agentów oraz burmistrz – wydarzenie to przeszło do historii jako „Matewan Massacre”^[9]. Wzbudziło ono ogromne emocje i umocniło przekonanie górników o konieczności zbrojnej samoobrony^[10].

Po strzelaninie w Matewan Sidney Hatfield, 27-letni szef lokalnej policji, szybko stał się bohaterem w oczach górników. W przeciwieństwie do większości funkcjonariuszy w regionie, Hatfield otwarcie sprzeciwił się przemysłowi węglowemu i wspierającej go agencji Baldwin-Felts. Uważał ich działania za bezprawne i odmówił wykonania ich poleceń, co doprowadziło do bezpośredniej konfrontacji. Po strzelaninie w maju 1920 Hatfield zyskał reputację odważnego obrońcy interesów górników. Po uniewinnieniu przez sąd, jego popularność jeszcze wzrosła. W regionie uważano go za symbol odwagi i sprawiedliwości, a jego postawa miała ogromne znaczenie dla morale i radykalizacji środowisk robotniczych przed bitwą pod Blair Mountain^[10].

Pomimo moralnego znaczenia marszu i odwagi górników, bitwa zakończyła się porażką ruchu związkowego w regionie. Po wydarzeniach 1921 UMWA niemal całkowicie utraciła wpływy w południowej Wirginii Zachodniej – stan ten pozostał nieuzwiązkowiony przez następne kilkanaście lat^[26].

W okresie prezydentury Franklina Delano Roosevelta uchwalono National Industrial Recovery Act, ustawę nadającą pracownikom prawo do zrzeszania się i prowadzenia rokowań zbiorowych^[27]. Przyczyniło się to do dynamicznego wzrostu liczby członków UMWA oraz innych związków zawodowych. Jednym z kluczowych liderów tego okresu był John L. Lewis, który zainicjował powstanie Congress of Industrial Organizations (CIO), mającego na celu zrzeszanie pracowników przemysłowych, pomijanych wcześniej przez Amerykańską Federację Pracy (AFL)^[28][29][30].

Wydarzenia pod Blair Mountain zwiększyły społeczną świadomość trudnych i niebezpiecznych warunków pracy w rejonach górniczych, zwłaszcza w Zachodniej Wirginii^[31]. Ruch związkowy zaczął w tym czasie stosować bardziej ofensywne metody walki o prawa pracownicze, co zaowocowało kolejnymi reformami w ramach polityki Nowego Ładu. UMWA odegrało kluczową rolę w organizacji wielu znaczących związków zawodowych lat 30., m.in. w przemyśle stalowym, a także przyczyniło się do rozwoju dużych centrali związkowych, takich jak AFL i CIO^[32][33][34].

• RobertR. Shogan RobertR., The Battle of Blair Mountain: The Story of America's Largest Labor Uprising, New York: Basic Books, 2004, ISBN 9780813343333 .