Bitwa pod Shiroyamą

Bitwa pod Shiroyamą
Bunt Satsumy
Ilustracja
Bitwa pod Shiroyamą, obraz Utagawy Yoshitory
Czas

24 września 1877

Miejsce

Kagoshima

Terytorium

Japonia

Wynik

zwycięstwo Cesarstwa Japonii,
samobójstwo obozu Saigō,
koniec wojny Seinan

Strony konfliktu
Japonia samurajowie z domeny Satsuma
Dowódcy
Aritomo Yamagata Takamori Saigō †
Siły
30 000 500
Straty
30 zabitych unicestwienie
Położenie na mapie Japonii
Mapa konturowa Japonii, blisko dolnej krawiędzi po lewej znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Ziemia31°35′53,2″N 130°33′04,3″E/31,598100 130,551200
Schemat bitwy pod Shiroyamą (po japońsku)
Cesarska Armia Japońska oblegająca Shiroyamę
Saigō i ostatni samorajowie Satsumy szarżują na śmierć i życie w bitwie pod Shiroyamą

Bitwa pod Shiroyamą – decydująca bitwa wojny Seinan, która miała miejsce 24 września 1877 roku pod górą Shiroyama w Kagoshimie.

prefekturze Kagoshima, pomiędzy wówczas nielicznymi samurajami z domeny Satsuma dowodzonymi przez Takamoriego Saigō a Cesarską Armią Japońską dowodzoną przez Aritomo Yamagatę i Sumiyoshiego Kawamurę.

W tej bitwie obóz Saigō został zniszczony, a rebelia Satsumy, ostatnia wojna domowa w Japonii, dobiegła końca

Sytuacja wojenna

1 września 1877 roku, po przegranych bitwach na Kiusiu, w tym oblężeniu zamku Kumamoto, siły Saigō wycofały się do Satsumy i zajęły górę Shiroyama, górującą nad Kagoshimą.

Niedługo potem przybyła armia pod dowództwem Aritomo Yamagaty i marynarka pod dowództwem Sumiyoshiego Kawamury, a obóz Saigō został szybko otoczony. W ciągu zaledwie sześciu tygodni od porażki pod zamkiem Kumamoto siły Saigo zmniejszyły się z około 20 000 do około 500, w porównaniu do 30 000 żołnierzy armii cesarskiej, z powodu dezercji i strat w walkach.

Chociaż Yamagata był daleko przed Saigō, udało mu się osłabić obronę poprzez budowę kolejnych fortyfikacji, okrążenie Shiroyamy i bombardowanie jej pięcioma okrętami wojennymi. Rozkazał także ataki ze wszystkich stron, aby zapobiec ucieczkom, a także nakazał ataki na obozy walczące z wrogiem, niezależnie od szkód poniesionych przez jego własnych sojuszników.

23 września Kawamura zażądał bezwarunkowej kapitulacji obozu Saigō i ostrzegł, że oszczędzi życie Saigō, jeśli go mu wyda, ale zaatakuje obóz, jeśli do godziny 17:00 nie otrzyma odpowiedzi. Ponieważ nie było odpowiedzi, rozpoczął się ostrzał artyleryjski, zadając niszczycielski cios obozowi Saigō. Saigō próbował walczyć przy użyciu niewielkiej ilości zdobycznego sprzętu, w tym karabinów Snider, ale krytycznie brakowało mu amunicji i był zmuszony uciekać się do przetapiania metalowych posągów, aby zrobić z nich kule i naprawiać je piłą ciesielską.

Po nocy ostrzału artyleryjskiego siły Yamagaty wkroczyły do obozu o 4 rano. Siły Saigō, pod ciężkim ostrzałem, wkroczyły w szeregi armii, która nie miała żadnego przeszkolenia w walce wręcz. W rezultacie, w ciągu zaledwie kilku minut, na szybko ustawione szeregi zostały zdezorganizowane, a zaawansowani w walce mieczem samurajowie Saigo pokonali prawie niewyszkolone siły regularnej armii. Jednak pomimo różnicy w wyszkoleniu, siły Saigō były przytłaczająco słabsze pod względem siły bojowej i ostatecznie zostały zmuszone do odwrotu.

Saigo został poważnie ranny w tętnicę udową i brzuch, i został zniesiony z góry przez Shinsuke Beppu, gdy szukał miejsca do wykonania seppuku. Beppu wykonał ścięcie i odciął głowę Saigō, ukrywając ją przed wrogiem. Jednakże, ponieważ ścięcie zostało wykonane w pośpiechu, na miejscu pozostała część włosów Saigō, a głowę odkrył kulis.

Po śmierci Saigō, Beppu, który dowodził, popełnił samobójstwo, a pozostali samurajowie, którym brakowało amunicji, dobyli mieczy, zeszli z góry i zginęli w bitwie. To oznaczało koniec wojny Seinan.

Następstwa

Zakończenie rebelii Satsumy pochłonęło łącznie 420 milionów jenów i skłoniło Japonię do odejścia od standardu złota, a rząd zaczął emitować papierowe pieniądze.

Powstanie w Satsumie doprowadziło również do uchwalenia 4 lutego 1877 r. ustawy obniżającej podatki gruntowe z 3% do 2,5% oraz powodującej dalszą redukcję rocznych wydatków Japonii z 685 milionów jenów do 512,5 miliona jenów, podczas gdy dług narodowy Japonii wzrósł z 1,4 miliarda jenów do 3,5 miliarda jenów.

Po zakończeniu wojny klasa samurajów została praktycznie wyniszczona przez udowodnioną siłę bojową Cesarskiej Armii Japońskiej, która składała się z poborowych obywateli. Ich porażka pokazała siłę nowoczesnej artylerii i karabinów.

W 1889 roku (22 roku Meiji) Saigō został pośmiertnie ułaskawiony. Następnie w parku Ueno i ruinach zamku Kagoshima wzniesiono brązowe posągi Takamoriego Saigō, aby upamiętnić jego dziedzictwo. Saigō został nazwany przez obywateli „tragicznym bohaterem”, a jego czyny uznano za zaszczytny przykład bushido i japońskiego ducha.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.