Bobby Colomby

Bobby Colomby
Imię i nazwisko

Robert Wayne Colomby

Data i miejsce urodzenia

20 grudnia 1944
Nowy Jork

Instrumenty

perkusja, instrumenty perkusyjne

Gatunki

jazz-rock

Zawód

muzyk, kompozytor, producent muzyczny, prezenter telewizyjny

Aktywność

od pocz. lat 60.

Wydawnictwo

Columbia Records

Powiązania

Blood, Sweat & Tears

Robert Wayne Colomby, znany w świecie muzycznym jako Bobby Colomby (ur. 20 grudnia 1944 w Nowym Jorku) – amerykański muzyk, kompozytor, producent muzyczny, prezenter telewizyjny, najbardziej znany jako członek zespołu Blood, Sweat and Tears.

Trzykrotnie zdobył Nagrodę Grammy, a sześciokrotnie był do niej nominowany.

Życiorys i kariera muzyczna

Rodzina i początki kariery

Urodził się 20 grudnia 1944 w Nowym Jorku[1]. Jego ojciec, Saul Golombek, wiosną 1939 wyemigrował z rodziną z Polski[2] z powodu nazistowskich prześladowań, a po osiedleniu się w Nowym Jorku zmienił imię i nazwisko na Fred Colomby oraz założył firmę zegarmistrzowską, w której pracowała również jego żona, Elsie z domu Ries[3].

Dorastał w muzykalnej rodzinie. Jego brat, Harry, był przez 14 lat menadżerem Theloniousa Monka, a drugi brat, Jules, również muzyk jazzowy, był bliskim przyjacielem Milesa Davisa. Bobby w wieku 15 lat zaczął grać na perkusji kontynuując równolegle swoją edukację, zakończoną tytułem licencjata z psychologii. Podczas studiów podyplomowych postanowił zająć się muzyką[4]. Jedyną muzyką, której słuchał, był jazz. Ekscytował go w nim styl muzycznej ekspresji, który uważał za wyjątkowy, inteligentny i spontaniczny. Był zdania, że muzyka pop była przewidywalna, rzadko obfitując w niespodzianki[5].

Kariera muzyczna

Blood, Sweat & Tears

W 1967 wraz ze Steve’em Katzem i Alem Kooperem założył zespół Blood, Sweat & Tears[4], który zdefiniował nową kategorię w muzyce popularnej – jazz-rock, nigdy nieuznaną przez krytyków za czystą formę sztuki, ale raczej za hybrydę[6]. Cztery pierwsze albumy zespołu zdobyły certyfikat złotej płyty. Podobny certyfikat zdobyły trzy jego single: „You've Made Me So Very Happy”, „Spinning Wheel” i „And When I Die”[7]. Drugi krążek grupy, zatytułowany po prostu Blood, Sweat & Tears, dodatkowo zdobył nagrodę Grammy za album roku[8]. Colomby wyprodukował również szereg albumów zespołu[4]. Z zespołu odszedł w 1976[9].

Kariera solowa

W 1976 został producentem debiutanckiego albumu Jaco Pastoriusa[9]. Jako wiceprezes ds. A&R w Epic Records był producentem wykonawczym albumu Destiny zespołu The Jacksons[4] (1978)[9]. Również w 1978 zagrał na perkusji i instrumentach perkusyjnych na nominowanym do nagrody Grammy albumie Eddiego Palmieriego pt. Lucumí, Macumba, Voodoo[9].

Podczas trwającej pięć lat kadencji na stanowisku wiceprezesa ds. A&R w Capitol Records wyprodukował albumy artystów, takich jak America i Tavares[4]. Przez kilka lat pod koniec lat 80. był reporterem programów telewizyjnych Entertainment Tonight i CBS This Morning[9]. Pracując jako starszy konsultant ds. A&R w EMI/Manhattan Records, podpisał kontrakty i zajmował się rozwojem artystycznym wykonawców, takich jak: Robbie Nevil, Thomas Dolby i Richard Marx[4], a z tym ostatnim założył w 2000 krótko istniejącą wytwórnię Signal 21[10].

W 2002 rozpoczął produkcję szeregu albumów trębacza Chrisa Bottiego, w tym: "December, When I Fall in Love, To Love Again, Italia i Impressions oraz DVD: Chris Botti Live with Special Guests i Chris Botti in Boston[9].

Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

  1. ↑ Bobby Colomby. AllMusic. [dostęp 2023-06-10]. (ang.).
  2. ↑ Krzysztof Cugowski, Marek Sierocki: Śpiewanie mnie nie męczy. Cugowski rozmawia z Sierockim. Wydawnictwo Harde, 2024, s. 20. ISBN 978-83-8343-423-0.
  3. ↑ Richard Sandomir: Harry Colomby, Teacher Who Aided a Jazz Great’s Career, Dies at 92. The New York Times. [dostęp 2023-06-10]. (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 Eastern Promotion: Bobby Colomby. easternpromotion.com. [dostęp 2023-06-10]. (ang.).
  5. ↑ Jay S. Jacobs: Bobby Colomby and John Scheinfeld Explain What the Hell Happened to Blood, Sweat and Tears. PopEntertainment.com. [dostęp 2023-06-11]. (ang.).
  6. ↑ Jeremiah Rickert: Interview with Bobby Colomby, April 2nd, 1998. rdrop.com. [dostęp 2023-06-10]. (ang.).
  7. ↑ RIAA: Gold & Platinum – RIAA (BLOOD, SWEAT & TEARS). www.riaa.com. [dostęp 2023-06-10]. (ang.).
  8. ↑ The Recording Academy: Blood, Sweat And Tears. www.grammy.com. [dostęp 2023-06-10]. (ang.).
  9. 1 2 3 4 5 6 Bernhard Castiglioni: Bobby Colomby. Drummerworld. [dostęp 2023-06-10]. (ang.).
  10. ↑ Signal 21. Discogs. [dostęp 2023-06-11]. (ang.).
  11. ↑ The Recording Academy: Bobby Colomby. Grammy.com. [dostęp 2023-06-10]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.