Bocian sinodzioby
| Ciconia maguari[1] | |||
| (J.F. Gmelin, 1789) | |||
 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
bocian sinodzioby | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
 | |||
| Zasięg występowania | |||
 występuje przez cały rok tylko poza sezonem lęgowym | |||
Bocian sinodzioby[4] (Ciconia maguari) – gatunek dużego ptaka z rodziny bocianów (Ciconiidae), zamieszkujący Amerykę Południową. Nie wyróżnia się podgatunków[2][5][6]. Nie jest zagrożony.
- Wygląd
- Ma prosty, szary dziób z ciemnoczerwoną końcówką. Nogi i stopy czerwone[7]. Naga jasnoczerwona skóra wokół oczu i na kantarku[7]. Reszta upierzenia biała, z wyjątkiem ogona, dolnej części grzbietu, dużych pokryw skrzydłowych i lotek, które są czarne. Tęczówka jasnożółta[7]. Samice upierzeniem przypominają samce[7].
- Rozmiary
- Długość ciała 97–110 cm[2]. Rozpiętość skrzydeł 150–180 cm[7]. Średnia masa ciała: samce 4,2 kg, samice 3,8 kg[2].
- Zasięg, środowisko
- Głównie spotkać go można na wschód od Andów – od Kolumbii, Wenezueli, Gujany i północnej Brazylii po środkową Argentynę. Sporadycznie zalatuje z Argentyny do Chile nad Andami[7]. Zamieszkuje tereny otwarte, głównie na nizinach. W Boliwii spotykany do 2500 m n.p.m.[7]
- Zachowanie
- Zwykle spotykany w grupach lub samotnie, czasami z innymi gatunkami. Bardzo często krąży w powietrzu.
- Status zagrożenia
- Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje bociana sinodziobego za gatunek najmniejszej troski (LC, least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2023 roku organizacja Wetlands International szacowała, że liczebność populacji mieści się w przedziale 50 000 – 100 000 osobników (co przelicza się na 33 300 – 66 700 osobników dorosłych), zaś jej trend oceniła jako stabilny w ciągu trzech pokoleń, tj. 32,5 roku[3].
Przypisy
- 1 2 Ciconia maguari, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- 1 2 3 4 Elliott, A., Boesman, P. & Kirwan, G.M.: Maguari Stork (Ciconia maguari). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-27].
- 1 2 BirdLife International, Ciconia maguari, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2025, wersja 2026-1 [dostęp 2026-08-01] (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Ciconiidae Sundevall, 1836 - bociany - Storks (Wersja: 2026-02-15). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-08-01].
- ↑ F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-08-01] (ang.).
- ↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025b, 2026, DOI: 10.2173/avilist.v2025b (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 N. Bouglouan: Maguari Stork. [w:] oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2021-08-23]. (ang.).
Bibliografia
- Gosler Andrew: Atlas ptaków świata. Multico Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
Identyfikatory zewnętrzne: