Bohdan Ronin-Walknowski

Bohdan Ronin-Walknowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

13 marca 1937
Zabrze

Narodowość

polskie

Alma Mater

Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie

Dziedzina sztuki

rzeźbiarstwo

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Pro Patria” Medal „Pro Memoria” Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej (1976–2016) Odznaka Honorowa Gryfa Zachodniopomorskiego

Bohdan Ronin-Walknowski (ur. 13 marca 1937 w Zabrzu[1]) – artysta plastyk, rzeźbiarz.

Życiorys

W 1965 ukończył Akademię Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (studiował architekturę wnętrz u prof. Mariana Sigmunda[1]). Od 1967 mieszkaniec Szczecina[2].

Tworzy w zakresie architektury wnętrz, rzeźby, malarstwa i grafiki. Posiada rozliczne zainteresowania i sfery aktywności.

Mąż prof. dr hab. n. med. Elżbiety Bogumiły Ronin-Walknowskiej (ur. 1939), lekarza ginekologa, ojciec Przemysława i Małgorzaty[3].

Dorobek artystyczny

Źródło:[1].

Udział w wystawach

  • wystawy indywidualne krajowe: Lublin (1980), Piła (1979), Szczecin (1974, 1975, 1978), Zielona Góra (10 wystaw w latach: 1977–1991)
  • wystawy zbiorowe krajowe: Białowieża (1988, 1989), Bielsko (1980), Buk (1995, 1997), Kamień Pomorski (1994), Katowice (1975, 1976, 1981), Łódź (1988), Majdanek (1987), Poznań (1984, 1985, 1986, 1987), Sopot (1975), Szczecin (1970, 1971, 1972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1980, 1982, 1984, 1985), Tuczno (1984), Rzeszów (1980), Warszawa (1975)
  • wystawy zagraniczne: Bułgaria (1973), Czechosłowacja (1988), Finlandia (1991), Francja (1991, 1994), Hiszpania (1975), Litwa (1987), Łotwa (1983, 1984), Meksyk (1978), Monako (1980), Niemcy (8 wystaw w latach: 1975–1986), Szwajcaria (1981, 1989), Szwecja (1976, 1991), USA (1995), Węgry (1979)

Źródło:[1].

Pełnione funkcje

  • wiceprezes Związku Polskich Artystów Plastyków w Szczecinie
  • prezes Związku Piłsudczyków w Szczecinie
  • dyrektor Klubu „13 Muz” w Szczecinie (do 2005)
  • Naczelny Plastyk Szczecina (1983–1988)

Źródło:[1].

Ordery i odznaczenia

Źródło:[1][4].

Nagrody i wyróżnienia

  • Nagroda Wojewody Szczecińskiego na Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1980)[5]
  • tytuł Nieprzeciętnego Szczecinianina 1999 w plebiscycie „Głosu Szczecińskiego”[4]

Zainteresowania pozaartystyczne

  • kolekcjoner militariów i pamiątek z okresu Legionów Józefa Piłsudskiego[2]
  • żeglarz – jachtowy sternik morski i motorowodny sternik morski. Brał kilkakrotnie udział w Operacjach Żagiel – The Tall Ships’ Races[1]
  • kierowca rajdowy i wyścigowy. Zdobywca Pucharu „Motoru”, mistrz Polski 1975[1]
  • uprawiał paralotniarstwo, narciarstwo wodne i zimowe[1]
  • w 1959 wraz z kolegami objechał Polskę na hulajnodze, pokonując dystans ok. 1400 km[2]

Źródło:[1][2].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Tadeusz Białecki, Encyklopedia Szczecina, 2015, s. 862, ISBN 978-83-942725-0-0.
  2. 1 2 3 4 5 Andrzej Łapkiewicz, Szalone lata. Sylwetki. Bohdan Ronin-Walknowski – człowiek renesansu, „Kurier Szczeciński”, 29 maja 2019, s. 10, ISSN 0137-9240.
  3. ↑ Elżbieta Bogumiła Ronin-Walknowska herbu Wierusz [online], Senat Obywateli Szczecina [dostęp 2025-10-16].
  4. 1 2 Bohdan Ronin-Walknowski herbu Wierusz [online], Senat Obywateli Szczecina [dostęp 2025-10-16].
  5. ↑ Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1975–1980. Plastyka, fotografika, architektura. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 8, s. 271, 1985. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-10-16].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.