Bolesław Syrewicz

Bolesław Syrewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

21 maja 1835
Warszawa

Data i miejsce śmierci

10 lutego 1899
Warszawa

Alma Mater

Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie

Dziedzina sztuki

rzeźbiarstwo

Grób rodzinny Syrewiczów – 7 maja 2009
Epitafium generał Antoniego Madalińskiego w kościele parafialnym w Przybyszewie, dłuta Bolesława Syrewicza.
Drzeworyt Józefa Łoskoczyńskiego z 1876
Nagrobek Marii Wisnowskiej autorstwa Bolesława Syrewicza
Grobowiec na cmentarzu Powązkowskim z 1882 autorstwa Bolesława Syrewicza
Nagrobek Maksymiliana Fajansa z 1892 autorstwa Bolesława Syrewicza
Pomnik Chopina w Ogrodzie Luksemburskim w Paryżu
Popiersie Joanny Neybaur na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie
Rzeźba Bolesława Syrewicza przy wejściu do Kościoła św. Stanisława Kostki w Warszawie
Rzeźba Bolesława Syrewicza przy wejściu do Kościoła św. Stanisława Kostki w Warszawie
Figura Chrystusa z 1883 r. autorstwa Bolesława Syrewicza na balustradzie przed wejściem do Kolegiaty Przemienienia Pańskiego w Łukowie

Bolesław Konstanty Syrewicz (ur. 21 maja 1835 w Warszawie, zm. 10 lutego 1899 tamże) – artysta rzeźbiarz.

Życiorys

Syn Konstantego, urzędnika państwowego i Marianny z Kępińskich[1].

Początkowo kształcił się u malarza i rysownika Jana Feliksa Piwarskiego, w latach 1851–1857 studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, następnie podjął naukę w Berlinie, Monachium (w X 1859 r. zgłosił się do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium – Bildhauerklasse)[2]) i Rzymie.

W 1867 objął pracownię na Zamku Królewskim w Warszawie, w której praktykowało wielu młodych rzeźbiarzy[3].

Syrewicz był twórcą płaskorzeźb, medalionów, popiersi wielu osobistości historycznych i współczesnych oraz pomników nagrobnych w Warszawie i w Lublinie[4].

Wykonał nagrobki między innymi aktorów Marii Wisnowskiej i Jana Królikowskiego[5], a także Józefy Hermanowej, Stanisława Jachowicza, czy Gracjana Dąbrowskiego[3].

Syrewicz wykonał na cmentarzu Powązkowskim kilkadziesiąt prac. Był cenionym i poszukiwanym twórcą, wykonywał pomniki nagrobne dla artystów i intelektualnej elity Warszawy[6].

Na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie wykonał nagrobek działaczki filantropijnej Joanny Neybaur.

Po śmierci pochowany został w kwaterze 189 cmentarza Powązkowskiego w Warszawie (rząd 1, grób 18)[7].

W 1999 w paryskim Ogrodzie Luksemburskim ustawiono popiersie popiersie Fryderyka Chopina jego autorstwa, które zastąpiło zniszczone w czasie II wojny światowej popiersie wykonane przez Georgesa Dubois.

Przypisy

  1. ↑ Akt chrztu 402/1837, Akta parafii rzymskokatolickiej św. Andrzeja w Warszawie, Archiwum Państwowe w Warszawie, sygn. 72/159/0/-/8.
  2. ↑ I. Królewska Akademia Sztuk Pięknych..., [w:] H. Stępień, M. Liczbińska, Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828-1914 (materiały źródłowe), wyd. II, Kraków: Agencja Wydawniczo-Reklamowa Chors, 1994, s. 7, ISBN 83-903086-1-4.
  3. 1 2 J. Waldorff, Cmentarz Powązkowski w Warszawie, Warszawa, 1984, s. 25
  4. ↑ Cmentarz rzymskokatolicki przy ul. Lipowej w Lublinie. [dostęp 2009-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-14)]. (pol.).
  5. ↑ Marian Kamiński: Spacer po Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Warszawa: Instytut Kresowy w Warszawie, 2007.
  6. ↑ J. Waldorff, Cmentarz Powązkowski w Warszawie, Warszawa, 1984, s. 26
  7. ↑ J. Waldorff, Cmentarz Powązkowski w Warszawie, Warszawa, 1984, s. 279

Bibliografia