Boris Chrieszczaticki
 | |
 generał major | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |
|
| Główne wojny i bitwy |
wojna rosyjsko-japońska |
| Odznaczenia | |
    | |
Boris Chrieszczaticki, ros. Борис Хрещатицкий (ur. 11 lipca 1881 w stanicy Nowonikołajewskaja, zm. 22 lipca 1940 w Susie) – rosyjski wojskowy (generał major), oficer Legii Cudzoziemskiej, a następnie armii francuskiej podczas kampanii francuskiej 1940
Ukończył aleksandrowski korpus kadetów, a następnie Korpus Paziów. Od 1890 służył w lejbgwardii Pułku Kozackiego. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Służył na Dalekim Wschodzie. Uczestniczył w I wojnie światowej. Od sierpnia 1914 dowodził 52 Dońskim Pułkiem Kozackim, zaś od września 1916 w stopniu generała majora 2 Brygadą 1 Dońskiej Dywizji Kawalerii. W październiku 1917 objął dowództwo Ussuryjskiej Dywizji Kozackiej. Pod koniec 1917 przybył na Zabajkale. Otrzymał ordery: św. Stanisława 3 klasy; 2 klasy (1909) Św. Anny 4 klasy z inskrypcją "Za odwagę" (1906); 3 klasy z mieczami (1907), 2 klasy; Św. Włodzimierza 4 klasy z mieczami (1914), 3 klasy z mieczami, św. Jerzego IV klasy (1919). W 1918 zamieszkał w Harbinie. Zajmował się formowaniem antybolszewickich oddziałów ukraińskich. Od czerwca 1919 był szefem sztabu atamana marszowego Delokowschodniego Wojska Kozackiego, zaś od stycznia 1920 szefem sztabu Wojsk Kozackich Rosyjskiego Dalekiego Wschodu. Prowadził rozmowy z Japończykami w sprawie wspólnej walki z bolszewikami. W lipcu tego roku w stopniu generała porucznika został przedstawicielem wojskowym atamana Grigorija Siemionowa w Chinach. W sierpniu 1921 wszedł w skład Najwyższej Rady Wojennej Zabajkala. W 1924 przyjechał do Francji, gdzie w 1925 wstąpił do Francuskiej Legii Cudzoziemskiej. Służył jako szeregowiec w 4 Szwadronie 1 Cudzoziemskiego Pułku Kawalerii. Od 1926 był dowódcą 23 Szwadronu Pułku. Następnie dowodził grupą kozacką straży pogranicznej w Syrii. Od 1929 w stopniu porucznika pełnił funkcję przedstawiciela Legii do specjalnych poruczeń do Spraw Lewantu i Północnej Afryki. W 1933 odszedł z Legii, zamieszkując w Paryżu.
Po ataku wojsk niemieckich na Francję 10 maja 1940 wstąpił do armii francuskiej, obejmując dowództwo szwadronu kawalerii.
Linki zewnętrzne
Bibliografia
- Siergiej W. Wołkow, Офицеры российской гвардии: Опыт мартиролога, 2002