Borovianka
 Łożysko Borowianki (po lewej stronie turni z krzyżem) w dolnej części jej biegu | |
| Kontynent | |
|---|---|
| Państwo | |
| Kraj | |
| Potok | |
| Długość | 4,2 km |
| Źródło | |
| Miejsce | południowo-wschodnie zbocza Diel |
| Wysokość |
ok. 970 m n.p.m. |
| Współrzędne | |
| Ujście | |
| Recypient | Hucianka |
| Wysokość |
ok. 750 m n.p.m. |
| Współrzędne | |
Położenie na mapie kraju żylińskiego  | |
Położenie na mapie Słowacji  | |
Borowianka (słow. Borovianka) – potok w północnej Słowacji, prawy dopływ Hucianki (górna część Kwaczanki)[1]. Długość 4,2 km. Po raz pierwszy występuje w publikacji w 1876 jako Velki Borovjarek (forma Velki Borovjarek lub Veľký Borovjarok jest zniekształceniem wariantu Veľký Boroviansky potok)[2].
Ma źródła na wysokości ok. 970 m n.p.m. na południowo-wschodnich zboczach wzniesienia Diel[3] znajdującego się na Pogórzu Orawskim. Zasilany jest przez kilka niewielkich potoków spływających z grzbietu Sekané, łączącego Pogórze Orawskie z Górami Choczańskimi. Początkowo spływa w kierunku północno-wschodnim, a przy pierwszych zabudowaniach wsi Wielkie Borowe zmienia kierunek na południowo-wschodni. Spływa Doliną Borowianki przez miejscowość Wielkie Borowe. W dolnej części tej miejscowości napotykając wzniesienie Čierna hora zmienia kierunek na wschodni - północno-wschodni i w Obłazach na wysokości około 750 m n.p.m. uchodzi do Hucianki (na słowackiej mapie opisanej jako Kwaczanka)[4].
Prawe zbocza Borovianki należą do Gór Choczańskich. Są to stoki Prosiecznego i Czarnej Hory. Zbocza lewe tworzy grzbiet należący już do Pogórza Orawskiego oraz Haj[4]. Borowianka tylko w górnej części płynie na podłożu fliszowym, większa część jej biegu natomiast znajduje się na podłożu skał węglanowych, na których występują zjawiska krasowe – m.in. zanikanie jej wód na powierzchni. Wskutek tego w środkowej i dolnej części łożysko Borowianki jest zazwyczaj suche, woda płynie nim powierzchniowo tylko po większych opadach, stale występuje tylko w niektórych miejscach. Natomiast powyżej Obłazów od razy wypływa dużym wywierzyskiem. Na dolnym swoim odcinku powyżej Obłazów Borowianka wyżłobiła w wapiennym podłożu głęboki wąwóz zwany Wąwozem Borowianki (tiesňava Borovianky). Na dnie tworzy liczne kaskady, wodospady i kotły eworsyjne. Ta dolna część biegu Borowianki znajduje się w ścisłym rezerwacie przyrody Kvačianska dolina[5].
Wzdłuż łożyska Borowianki prowadzi niebieski szlak turystyczny
Szlak turystyczny
niebieski: Obłazy – Dolina Borowianki – Wielkie Borowe – Svorad[4]
Przypisy
- ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ Jaromír Krško: Hydronymia horného povodia Váhu (od povodia Rajčanky po prameň Váhu). Banská Bystrica: Univerzita Mateja Bela, Fakulta humanitných vied, 2011, s. 32. ISBN 978-80-557-0325-1.
- ↑ Mapa turystyczna. [dostęp 2025-01-26].
- 1 2 3 Turystyczna mapa Słowacji. [dostęp 2019-11-13].
- ↑ Na podstawie tablic ścieżki dydaktycznej „Dolina Kwaczańska”