Brabham BT39

Brabham BT39 – samochód Formuły 1 skonstruowany przez Brabhama. Nigdy nie wziął udziału w wyścigu.

Powstanie samochodu było związane z próbą powrotu Weslake′a do Formuły 1 w charakterze dostawcy silników. Pomysł budowy nowego silnika V12 autorstwa Weslake′a powstał w 1970 roku w wyniku spotkania Harry′ego Weslake′a z pracownikami Forda – Stuartem Turnerem i Lenem Baileyem^[1]. W rzeczywistości silnik ten nie był zupełnie nową jednostką, a rozwinięciem używanego w Formule 1 w latach 1966–1968 silnika Gurney Weslake 58, który wygrał Grand Prix Belgii 1967^[2][3]. W grudniu 1971 dane na hamowni wykazały moc silnika – oznaczonego jako Type 190 – na poziomie 450 KM, zbieżną z jednostkami Ford Cosworth DFV. Pierwotne plany zakładały użycie jednostki pod szyldem Forda w wyścigach samochodów sportowych przez zespół JW Automotive. Mimo to w czerwcu 1972 roku Weslake ogłosił z Brabhamem umowę na wyłączność na testowanie silnika w warunkach Formuły 1. Moc silnika w tej specyfikacji miała wynosić około 470 KM^[1].

W związku z testowaniem nowej jednostki Weslake′a Brabham zbudował model BT39, który był gotowy latem 1972 roku. Był to samochód tymczasowy, co do zasady oparty na Brabhamie BT38, używanym w Formule 2 (pełnowartościowe pojazdy planowano zbudować na sezon 1973)^[1]; pomysł wykorzystania samochodu Formuły 2 do testowania rozwiązań w Formule 1 wynikł z powodzenia Marcha 721G, wywodzącym się z Formuły 2^[4]. BT39 przejął z modelu BT38 takie element, jak monokok i zawieszenie. Zmiany obejmowały umieszczenie tzw. „szczypców homara” (zawierających chłodnice), podobnych do tych używanych w modelu BT34, zastosowanie ramy pomocniczej i wyposażenie samochodu w dwa zbiorniki paliwa mieszczące w sumie 178 litrów^[3][4].

Samochód był testowany przez Grahama Hilla na torze Silverstone 31 sierpnia 1972 roku^[1]. Po teście Hill chwalił płynność silnika^[4], jednak nieudana konstrukcja pojazdu i niewystarczająca moc silnika spowodowały, że silnik nie był już więcej testowany, a BT39 został zezłomowany^[1][3].

Silnik był używany w sportowych Mirage′ach M6 w sezonie 1973, jednak okazał się nieudaną konstrukcją i Ford wycofał się z projektu pod koniec roku^[1]. Jednostka była również testowana przez BRM w modelu P160^[3].