Branko Lustig

Branko Lustig
Ilustracja
Branko Lustig (2009)
Data i miejsce urodzenia

10 czerwca 1932
Osijek

Data i miejsce śmierci

13 listopada 2019
Zagrzeb

Narodowość

chorwacka

Dziedzina sztuki

producent filmowy

Ważne dzieła
Odznaczenia
Order Księcia Trpimira Narodowy Order Zasługi III klasy (Malta)
Nagrody

Oscar za najlepszy film (1993) (Lista Schindlera)
Oscar za najlepszy film (2001) (Gladiator)

Branko Lustig (ur. 10 czerwca 1932 w Osijeku, zm. 13 listopada 2019 w Zagrzebiu[1]) – chorwacki producent filmowy. Jedyny Chorwat, który zdobył dwa Oscary[2].

Młodość

Lustig urodził się in Osijeku (Królestwo Jugosławii, obecnie Chorwacja) w rodzinie chorwackich Żydów. Jego ojciec, Mirko, był kierownikiem sali w Osijek Café Central, matka Vilma opiekowała się domem. Jego dziadkowie, w przeciwieństwie do rodziców byli ortodoksyjnymi Żydami[3]. Podczas II wojny światowej był więźniem obozów koncentracyjnych: Auschwitz-Birkenau oraz Bergen-Belsen. Większość rodziny, w tym dziadkowie nie przetrwała wojny. Ojciec został zabity w Čakovcu 15 marca 1945 roku (przez wojska węgierskie), natomiast matka przetrwała Holocaust odzyskując syna, który po wojnie ważył zaledwie 33 kilogramy[4]. Lustig przetrwał Auschwitz dzięki oficerowi, który pochodził z okolic Osijeka i znał jego ojca[5].

Kariera filmowa

Lustig rozpoczął swoją karierę w roku 1955 jako asystent reżysera w Jadran Filmie[6]. W 1956 debiutował jako kierownik produkcji w wojennym filmie Branko Bauera Ne okreći se sine (Nie odwracaj się, synu), który zdobył m.in. 3 nagrody Golden Arena na festiwalu filmowym w Puli. W latach osiemdziesiątych XX wieku współpracował m.in. przy filmach Wybór Zofii, serialu Wichry wojny (1983) i jego kontynuacji Wojna i pamięć (1988)[6]. W 1988 wyemigrował do USA[6].

W roku 1993 Lustig był współproducentem Listy Schindlera, za którą otrzymał swojego pierwszego Oscara. Drugiego producenckiego Oscara zdobył w 2001 roku za Gladiatora. Współpracował jako producent, lub kierownik produkcji m.in. przy:

W roku 2008, Lustig współtworzył niezależną firmę producencką Six Point Films[7]. W roku 2015 Lustig przekazał statuetkę Oscara zdobytą za Listę Schindlera w darze instytutowi Jad Waszem[8].

Życie osobiste

Od 1970 roku był żonaty z Mirjaną Lustig. 2 maja 2011 roku obchodził swoją bar micwę. Ceremonia miała miejsce w obozie koncentracyjnym Auschwitz[9]. W tym miejscu Lustig obchodził podczas wojny 13 urodziny, podczas których powinna odbyć się zgodnie z tradycją ta uroczystość wejścia w dorosłość[3]. Wydarzenie miało miejsce podczas Marszu Żywych[10]

Lustig mieszkał w Los Angeles oraz Zagrzebiu[11].

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. ↑ Richard Sandomir: Branko Lustig, 87, Holocaust Survivor Turned Film Producer, Dies. nytimes.com, 2019-11-21. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)]. (ang.).
  2. 1 2 Goran Penić: Oskarovac predavač na Akademiji. [w:] Jutarnji list [on-line]. 10 lipca 2008. [dostęp 2008-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-07-11)]. (chorw.).
  3. 1 2 S Oscarovcem Lustigom na bar micvi u Auschwitzu: Mazel tov, Branko!. [w:] Jutarnji list [on-line]. 2011-05-08. [dostęp 2011-05-08]. (chorw.).
  4. ↑ U Hollywoodu održana večer posvećena Branku Lustigu. [w:] Jutarnji list [on-line]. 19 kwietnia 2007. [dostęp 2008-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-28)]. (chorw.).
  5. ↑ "Branko Lustig: Plakao sam Hrvatski (Crying in Croatian)", Nova TV Interview, October, 2010
  6. 1 2 3 4 Hollywoodska večer za Branka Lustiga. [w:] Vjesnik [on-line]. 20 kwietnia 2007. [dostęp 2008-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-28)]. (chorw.).
  7. ↑ Short biography Branko Lustig. [dostęp 2013-12-12].
  8. ↑ Branko Lustig, 'Schindler's List' Producer, Donates Oscar to Yad Vashem [online], NBC News [dostęp 2020-11-30] (ang.).
  9. ↑ Jewish Remembrance, Branko Lustig Bar Mitzvah in Auschwitz and Steven Spielberg Message [online] [dostęp 2020-08-27].
  10. ↑ Ryan Torok: „‘Schindler’s List’ producer named Mensch.. [w:] Jewish Journal [on-line]. [dostęp 2013-12-12]. (ang.).
  11. ↑ Lustig: 'Bio sam nedavno u Auschwitzu i bilo me je sram! Vijorile su se sve zastave svijeta. Osim moje Hrvatske'. [w:] Jutarnji list [on-line]. 22 września 2012. [dostęp 2012-09-22]. (chorw.).
  12. ↑ Frank McCloskey: Frank McCloskey Congressional Papers, 1983-1999. [dostęp 2013-12-12].
  13. ↑ Odluka o dodjeli Ordena kneza Trpimira [online], narodne-novine.nn.hr [dostęp 2025-10-29].
  14. ↑ PAST RECIPIENTS OF HONORARY MEMBERSHIP IN THE NATIONAL ORDERS AND DATE OF CONFERMENT. opm.gov.mt, sierpień 2023. [dostęp 2025-10-20]. (ang.).
  15. ↑ Popis dobitnika javnih priznanja grada Osijeka [online], Grad Osijek [dostęp 2026-06-16] (chorw.).
  16. ↑ Od 1990. godine (Republika Hrvatska) [online], www.zagreb.hr [dostęp 2026-06-16] (chorw.).
  17. ↑ ZAGREB JEWISH FILM FESTIVAL. [dostęp 2013-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-30)].

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.