Bronisław Hozakowski
| Pełne imię i nazwisko |
Bronisław Julian Wiktor Hozakowski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
17 maja 1887 |
| Data i miejsce śmierci |
2 czerwca 1948 |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie |
przedsiębiorca, konsul honorowy Republiki Francji w Toruniu |
| Narodowość |
polska |
| Rodzice |
Bolesław i Maria z Mikoszewskich |
| Małżeństwo |
Eugenia z Bortnowskich |
| Dzieci |
Irena Fenikowska, Bronisław Hozakowski |
| Krewni i powinowaci |
Marian, Zygmunt, Aleksander (bracia) |
Bronisław Julian Wiktor Hozakowski (ur. 17 maja 1887 we Włocławku, zm. 2 czerwca 1948 w Toruniu) – polski przedsiębiorca, konsul honorowy Republiki Francji w Toruniu (od 1922), właściciel gospodarstwa ogrodniczego w Toruniu.
Życiorys
Był synem Bolesława i Marii z Mikoszewskich. Ojciec zasłużył się jako pionier branży nasienno-handlowej na Pomorzu, od 1885 prowadził pierwszą firmę tej specjalności w Toruniu. Matka pochodziła z rodziny włocławskiego notariusza[1]. W rolnictwie i ogrodnictwie pracowali również trzej młodsi bracia Bronisława: Marian (1891–1962), Zygmunt (1894–1954) i Aleksander (1900–1947)[2].
Hozakowski uczęszczał do gimnazjum w Toruniu (1893–1903), potem odbył dwuletnią praktykę w firmie ojca, a następnie około 10 lat spędził na zaznajamianiu się z innymi przedsiębiorstwami tej samej branży, zarówno w kraju, jak i zagranicą[3]. Po śmierci ojca w 1919 stanął na czele firmy, którą pod nazwą „Skład i hodowla nasion – Zakłady Ogrodnicze” rozwinął do jednej z największych w niepodległej Polsce. Dodatkowo od 1922 prowadził zakłady ogrodnicze[4]. Specjalizował się w hodowli cyklamenów, hortensji, gloksynii, chryzantem, dalii, gladioli. W ramach prac doświadczalnych, prowadzonych w Stacji Doświadczalnej Pomorskiej Izby Rolniczej w Kończewicach i w majątku Złotniki Kujawskie, wyhodował nowe odmiany buraków pastewnych, marchwi, cebuli, buraków ćwikłowych, pomidorów, pietruszki, rzodkiewki[5]. Nasiona eksportował do licznych krajów europejskich[4]. Z zagranicy sprowadzał narzędzia ogrodnicze i preparaty do zwalczania chorób i szkodników roślin[5]. Ponadto był importerem herbaty, głównie indyjskiej[4]. Pracowników wysyłał na zagraniczne staże i szkolenia[4].
Wielokrotnie uczestniczył w wystawach i pokazach ogrodniczych, zdobywając szereg wyróżnień (Wielki Złoty Medal Ministra Rolnictwa w 1928, Wielki Złoty Medal Pomorskiej Wystawy Ogrodniczej w 1928, Złoty Medal Pomorskiej Izby Rolniczej i inne). Urządzał od 1929 na terenach powystawowych w Toruniu trawniki i kwietniki, na których prezentował kwiaty i krzewy ozdobne. Wydawał też regularnie katalogi kwiatów, warzyw, nasion, narzędzi rolniczych[4], a w 1923 opublikował Wskazówki do uprawy nasion wydane staraniem firmy B. Hozakowski w Toruniu[5].
Hozakowski udzielał się również społecznie, był przed 1939 m.in. radnym miasta (1922–1928), wieloletnim konsulem honorowym Francji (od 1922, z przerwą w okresie II wojny światowej), przewodniczącym Towarzystwa Polsko-Francuskiego, prezesem i wiceprezesem Pomorskiego Związku Właścicieli Zakładów Ogrodniczych (późniejszego Pomorskiego Towarzystwa Ogrodniczego), prezesem Izby Przemysłowo-Handlowej w Toruniu, Grudziądzu i Gdyni, sędzią handlowym przy Sądzie Okręgowym w Toruniu[4]. Po wojnie nadal pełnił obowiązki konsularne, przewodniczył Obywatelskiemu Komitetowi Odbudowy Warszawy i Komitetowi Daniny Narodowej oraz brał udział w pracach Towarzystwa Przyjaciół Młodzieży Szkół Wyższych, Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Rady Parafialnej przy bazylice św. Jana[2].
Po wybuchu wojny był więziony przez Niemców kolejno w Toruniu, Elblągu i Gdyni. Zwolniony w 1941 dzięki staraniom zagranicznych kontrahentów, odmówił podpisania volkslisty; został pozbawiony majątku i wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa. W 1945 wrócił do Torunia i wznowił działalność firmy, która wkrótce potem została znacjonalizowana[2].
W 1922 poślubił Eugenię z Bortnowskich (1903–1986), miał dwoje dzieci: Irenę, I voto Orzechowską, II voto Fenikowską i syna Bolesława (1925–1943), zamordowanego na Pawiaku[2].
Zmarł 2 czerwca 1948 w Toruniu, pochowany na Cmentarzu św. Jerzego[2].
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 2 września 1937[6], 21 listopada 1947[7])
- Krzyż Kawalerski Orderu Legii Honorowej (Francja, 1947)[2]
- Order Palm Akademickich (Francja, przed 1938)[8]
Przypisy
- ↑ Zakrzewski 2007 ↓, s. 54.
- 1 2 3 4 5 6 Zakrzewski 2007 ↓, s. 56.
- ↑ Zakrzewski 2007 ↓, s. 54-55.
- 1 2 3 4 5 6 Zakrzewski 2007 ↓, s. 55.
- 1 2 3 Podlaszewska 1994 ↓, s. 228.
- ↑ M.P. z 1937 r. Nr 201, poz. 333 (ISAP) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
- ↑ M.P. z 1947 r. Nr 149, poz. 896 (ISAP) „za zasługi w realizacji Daniny Narodowej na zagospodarowanie Ziem Odzyskanych”.
- ↑ Łoza 1938 ↓, s. 265.
Bibliografia
- Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938 [dostęp 2021-04-23].
- Krystyna Podlaszewska, Hozakowski Bronisław Julian Wiktor (1887–1948), kupiec, działacz społeczny, [w:] Stanisław Gierszewski (red.), Słownik biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, t. II: G-K, Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Naukowe, Uniwersytet Gdański, 1994.
- Tadeusz Zakrzewski, Hozakowski Bronisław, [w:] Krzysztof Mikulski (red.), Toruński Słownik Biograficzny, t. 5, Toruń: Towarzystwo Miłośników Torunia, 2007.