Bronisław Minc

Bronisław Minc
Data i miejsce urodzenia

5 maja 1913
Warszawa

Data i miejsce śmierci

28 stycznia 2004
Warszawa

Zawód, zajęcie

ekonomista

Narodowość

polska

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”
Grób Bronisława Minca na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Bronisław Minc (ur. 5 maja 1913 w Warszawie, zm. 28 stycznia 2004 tamże)[1] – polski ekonomista marksistowski, publicysta.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Oskara[2] i Stefanii z domu Fajersztajn (1880–1955), brat Hilarego i Franciszki Olbrycht[1]. Należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski (1930–1931), następnie do Komunistycznej Partii Polski (1931–1938)[3]. W 1938 r. ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1944–1945 był członkiem Związku Patriotów Polskich[3].

W 1946 r. wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3]. W latach 1946–1952 dyrektor Departamentu Koordynacji w Centralnym Urzędzie Planowania i w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. W latach 1948–1984 kierował katedrą w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, wieloletni dziekan wydziału oraz prorektor ds. nauki tej uczelni. W latach 1953–1968 kierował Zakładem Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk.

Tytuł doktora nauk ekonomicznych uzyskał w SGPiS w 1950 r. Od 1953 do 1956 r. pracował w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR[3]. W 1955 r. mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w sześć lat później profesorem zwyczajnym. W 1984 r. przeszedł na emeryturę.

Zainteresowania naukowe Bronisława Minca skupiały się wokół zagadnień ekonomii politycznej, teorii zarządzania gospodarczego, przemian strukturalnych we współczesnej gospodarce, a w ostatnich latach życia także wokół problemów globalnego kapitalizmu.

Autor blisko 300 książek i artykułów opublikowanych w Polsce i za granicą.

Był mężem lekarki Elżbiety Kawenoki-Minc[1].

Zmarł w Warszawie, spoczywa w grobie rodzinnym na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C17-5-3)[4].

Najważniejsze publikacje

  • Ekonomia polityczna socjalizmu (1961),
  • Problemy i kierunki rozwoju ekonomii politycznej (1965, 2 wyd. 1967),
  • Postęp ekonomiczny (1967),
  • Kapitalizm współczesny (1971),
  • Nowa teoria cen (1972),
  • Systemy ekonomiczne, dwa tomy (1975),
  • Spór o istotne treści marksizmu (1979),
  • Współczesna ekonomia polityczna. Założenia, aksjomaty, twierdzenia (1981),
  • Zreformować reformę (1987),
  • Zniewolenie wolnego rynku (1995),
  • Ekonomia na rozdrożu. O symptomach kryzysu gospodarki i teorii ekonomii (1998),
  • Globalny kapitalizm: o ustroju, w którym żyjemy (2001).

Ordery i odznaczenia

Nagrody i wyróżnienia

  • Nagroda Indywidualna I stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1967)[8]
  • tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Clermont-Ferrand we Francji (1967)
  • Nagroda „Miesięcznika Literackiego” za książkę Spór o istotne treści marksizmu (1979)[9]

Przypisy

  1. 1 2 3 prof. Bronisław Minc (1913–2004) [online], www.geni.com [dostęp 2026-01-13].
  2. 1 2 M.P. z 1954 r. Nr 108, poz. 1463 (ISAP) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie nauki”.
  3. 1 2 3 4 Bogusław Czarny, Wpływ aspirantów Katedry Ekonomii Politycznej w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych w Warszawie na polską ekonomię po II wojnie światowej, „Ekonomia” (41/2015), 2015, s. 25–57, DOI: 10.17451/eko/41/2015/103 [dostęp 2025-12-03].
  4. ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-27].
  5. ↑ M.P. z 1950 r. Nr 87, poz. 1073 (ISAP) „za wybitne zasługi położone dla Narodu i Państwa w szczególności przy opracowaniu planu 6-letniego”.
  6. ↑ M.P. z 1955 r. Nr 112, poz. 1450 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 14 stycznia 1955 r. nr 0/126 - na wniosek Prezesa Polskiej Akademii Nauk.
  7. ↑ Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 853.
  8. ↑ KOMUNIKAT o nagrodach Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego przyznanych w 1967 r. pracownikom naukowo-dydaktycznym szkół wyższych za szczególne osiągnięcia Dz. Urz. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z 30 grudnia 1967 r. Nr A-13, poz. 88 [dostęp 2026-01-12].
  9. ↑ Nagrody „Miesięcznika Literackiego”, „Trybuna Ludu”, nr 174, 27 lipca 1979, s. 4.

Bibliografia

  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 853.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.