Bronisław Ochnio
 | |
 pułkownik | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Siły zbrojne | |
Bronisław Ochnio (ur. 9 kwietnia 1908 we wsi Krasew, pow. Radzyń Podlaski, zm. 21 czerwca 1979 w Warszawie[1]) – pułkownik Wojska Polskiego, sędzia wojskowy[1].
Życiorys
Pochodził z rodziny chłopskiej, był synem Wawrzyńca i Karoliny[2]. W 1939 roku ukończył studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[3]. Był także absolwentem Szkoły Podchorążych Rezerwy w Brześciu nad Bugiem. W latach 1934–1935 pracował jako kancelista Sądu Okręgowego w Łukowie, a następnie w Garwolinie i w Lublinie. W czasie okupacji niemieckiej jako aplikant sądowy pracował w sądach w Łukowie i w Lublinie. Od 30 sierpnia 1944 roku żołnierz Ludowego Wojska Polskiego[1].
W latach 1944–1946 sprawował funkcję sędziego sądu wojskowego 1 Dywizji Piechoty. W 1946 roku przez kilka miesięcy przewodniczył Wydziałowi do Spraw Doraźnych Sądu Okręgowego w Siedlcach. Stamtąd skierowany do pracy w wojskowych sądach rejonowych. Przewodniczył kolejno WSR we Wrocławiu, Łodzi i Lublinie[1].
Przewodniczył składowi sędziowskiemu w WSR we Wrocławiu, który 31 maja 1946 roku orzekł pięć wyroków śmierci na żołnierzy poakowskiego oddziału Stanisława Panka „Rudego”[1]. W dniu 16 grudnia 1946 roku jako przewodniczący składu sędziowskiego WSR w Łodzi wydał 8 wyroków śmierci na żołnierzy Konspiracyjnego Wojska Polskiego, w tym na dowódcę oddziału – kapitana Stanisława Sojczyńskiego „Warszyca”. W latach 1953–1955 Ochnio stał na czele lubelskiego Wojskowego Sądu Rejonowego[4]. W 1954 orzekał w sprawie Tajnego Związku Harcerstwa Polskiego – Pierwszej Trawnickiej Drużyny Harcerskiej, skazując na karę śmierci jej założyciela Mieczysława Smalca „Sułtana”[5]. Łącznie jako sędzia skazał na śmierć 64 osoby[1]. W latach 50. przeniesiony do rezerwy, pracował w Sądzie Najwyższym[1]. W 1967 roku uzyskał awans na pułkownika[4].
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kwatera C23[6].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Stanisław Płużański: Ochnio Bronisław. [dostęp 2026-01-26]. (pol.).
- ↑ Szwagrzyk 2005 ↓, s. 388.
- ↑ Feder 2014 ↓, s. 74.
- 1 2 Feder 2014 ↓, s. 75.
- ↑ Jacek Wołoszyn. Tajny Związek Harcerstwa Polskiego. „Biuletyn IPN”, s. 43-48, 2010.
- ↑ Bronisław Ochnio
Bibliografia
- Krzysztof Szwagrzyk: Prawnicy czasów bezprawia. Sędziowie i prokuratorzy wojskowi w Polsce 1944–1956. Gdańsk: 2005, s. 388.
- Karolina Feder. Sędziowie Wojskowego Sądu Rejonowego w Łodzi wobec kobiet Konspiracyjnego Wojska Polskiego. „Regiony w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej”, s. 71-85, 2014.