Bronisław Sawicki
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk medycznych | |
| Specjalność: chirurgia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1884 |
| Profesura |
1919 |
| Polska Akademia Umiejętności | |
| Status |
członek krajowy |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
 | |
Bronisław Wilhelm Sawicki (ur. 4 kwietnia 1860 w Ostromęczynie, zm. 11 stycznia 1931 w Warszawie) – polski chirurg, członek Polskiej Akademii Umiejętności.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Antoniego Sawickiego i Felicji z Talarowskich, jego ojciec zarządzał dobrami w Hruszniewie. W 1870 rozpoczął naukę w gimnazjum w Siedlcach, osiem lat później zdał tam maturę i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1884 uzyskał dyplom lekarza i został asystentem w katedrze i klinice chirurgicznej, równocześnie pracował jako prywatny lekarz w Zakładzie dla Umysłowo Chorych Stanisława Chomętowskiego. Od 1889 wykładał chirurgię w szkole dla felczerów, przez rok pracował w szkole dentystycznej założonej przez Jakuba Levy’ego. W 1892 zakończył asystenturę w klinice chirurgicznej, rok później otrzymał etat w Zakładzie Chorób Dziecięcych Jana Witalisa Bączkiewicza, gdzie stworzył pierwszy w Warszawie nowoczesny oddział chirurgii pediatrycznej. W 1896 zakończył pracę w Zakładzie Chomętowskiego, ponieważ otrzymał stanowisko ordynatora oddziału chirurgii kobiecej w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie, w 1903 przestał pracować w zakładzie Bączkiewicza. Dwa lata później zaprzestał wykładania w szkole felczerów, w 1907 został ordynatorem I oddziału chirurgicznego. W lipcu 1919 otrzymał tytuł honorowego profesora Uniwersytetu Warszawskiego, od 1922 przez dwa lata wykładał tam terapię ogólną w chirurgii, a następnie przez resztę życia chirurgię ogólną i pielęgniarstwo. Zmarł w 1931, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kw. 196, rząd 6, grób 26/27)[1].
Dorobek naukowy
Był specjalistą w dziedzinie chirurgii jamy brzusznej, narządów rodnych i moczowych, a także w chirurgii naczyniowej, układu nerwowego i neurofizjologii, traumatologii i ortopedii oraz chirurgii plastycznej twarzoczaszki. Opracował i wprowadził stosowanie nowatorskiej wówczas metody podotrzewnowego usuwania pęcherzyka żółciowego. Od 1889 do 1922 należał do zespołu redakcyjnego Gazety Lekarskiej, w 1909 był jednym z założycieli "Przeglądu Chirurgicznego i Ginekologicznego" a w 1923 "Polskiego Przeglądu Chirurgicznego". Opublikował sześćdziesiąt dziewięć prac naukowych dotyczących chirurgii (35) i społeczno-lekarskich (34).
2 maja 1923 odznaczono go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2] „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu nauki i pracy obywatelskiej”[3].
Członkostwo
- Od 1906 członek zarządu Stowarzyszenia Lekarzy Polskich;
- Zainicjował powstanie w 1916 Sekcji Szpitalnictwa przy Towarzystwie Lekarskim Warszawskim;
- Wpłynął na Magistrat Miasta Warszawy w 1917 aby utworzono przy Wydziale Szpitalnictwa i Opieki Społecznej Radę Szpitalną, w której zasiadał od jej powstania do 1931;
- Współorganizował Towarzystwo Chirurgów Polskich, był jego prezesem w latach 1923–1924;
- W latach 1925–1928 był prezesem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego;
- Od 1930 pełnił funkcję sekretarza stałego Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego;
- Członek Akademii Nauk Lekarskich w Warszawie;
- Członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności;
- Współzałożyciel i członek Związku Lekarzy Państwa Polskiego;
- Członek Towarzystwa Chirurgicznego Warszawskiego;
- Członek Polskiego Towarzystwa Szpitalnictwa;
oraz członek honorowy wielu krajowych towarzystw lekarskich.
Przypisy
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: BRONISŁAW SAWICKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-03-07].
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 20.
- ↑ Monitor Polski Nr 100 z 2 maja 1923. polona.pl. s. 12. [dostęp 2025-04-29].