Bronisław Zamiara
 | |
 porucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
20 maja 1896 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
15 lutego 1954 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     | |
Bronisław Feliks Zamiara (ur. 20 maja 1896 w Poznaniu, zm. 15 lutego 1954 w Bydgoszczy) – porucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 20 maja 1896 w Poznaniu, w rodzinie Ignacego (1861–1913) i Marianny z Woźniaków (ur. 1860)[1][2]. Brat Czesława (ur. 1898) i Waleriana (1902–1927)[3]. Uczeń gimnazjum, po ukończeniu którego pracował w fabryce. Podczas pracy dalej uzupełniał swoje wykształcenie. Dzięki swojemu wysiłkowi ukończył szkołę handlową. Od 14 sierpnia 1916 służył w wojsku niemieckim na froncie rosyjskim[4]. W Poznaniu od 9 listopada 1918 współtworzył Tajny Sztab Wojskowy, a od 27 listopada brał czynny udział w walkach podczas powstania wielkopolskiego[5]. W wojsku wielkopolskim współorganizował intendenturę, a w styczniu 1919 odkomenderowany został do sztabu Dowództwa Generalnego Wojsk Wielkopolskich frontu północnego. W dowództwie 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich był od lipca 1919 szefem adiutantury[5].
W czerwcu 1920 skierowany na front podczas wojny polsko-bolszewickiej[4]. Brał udział w walkach pod Berezyną, podczas których, 5 lipca, doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu. Za uczestnictwo w nich otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[4]. Przeniesiony do rezerwy w październiku 1921 w stopniu porucznika. Zamieszkał w Bydgoszczy, gdzie podjął pracę. Był właścicielem hurtowni olejów mineralnych (paliw). Ponadto był radcą Gdyńskiej Izby Przemysłowo-Handlowej[2], ławnikiem Sądu Pracy w Bydgoszczy (1938)[6].
Podczas okupacji niemieckiej wyjechał do Warszawy, gdzie się ukrywał. Do Bydgoszczy wrócił w 1945, gdzie zmarł w 1954.
Od 1927 żonaty z Marią Nylk[2]. Mieli synów Bogdana i Romana oraz córki Barbarę i Krystynę.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 3837[7]
- Medal Niepodległości (9 listopada 1932)[8]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)[2]
- Srebrny Krzyż Zasługi[2]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
Przypisy
- ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 6 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 358. [dostęp 2021-12-04].
- ↑ Bronisław Feliks Zamiara [online], geni_family_tree [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- 1 2 3 Kolekcja VM ↓, s. 4.
- 1 2 Polak (red.) 1991 ↓, s. 163.
- ↑ M.P. z 1938 r. Nr 101, poz. 161 (ISAP) – Ogłoszenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 30 marca 1938 r.
- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 162.
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 259, poz. 296 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Bibliografia
- Zamiara Bronisław Feliks. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.23-1697 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-05-19].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991, s. 163. ISBN 83-900510-0-1.