Bruno Kant

Bruno Kant (ur. 26 lutego 1916 w Werblini, zm. 29 maja 2026 w Eichenzell^[1]) – niemiecki ksiądz katolicki, superstulatek i rekordzista wieku w Niemczech. Od 1 listopada 2025 był najstarszym żyjącym mężczyzną Niemcem.

Urodził się w czasie I wojny światowej w małej kaszubskiej wsi Werblinia, w rejencji gdańskiej. Dorastał w Sopocie, miał siedmioro rodzeństwa, dwójka z nich również dożyła wieku ponad 100 lat. Jego rodzina była zamożna i wykształcona. Jego ojciec pracował jako dyrektor miejskiego liceum^[2]. Bruno uczęszczał do Gimnazjum Miejskiego w Gdańsku (Städtisches Gymnasium zu Danzig), które ukończył z maturą w 1934. Po maturze rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Państwowej Akademii w Braniewie (Staatliche Akademie Braunsberg), a następnie we Fryburgu Bryzgowijskim. Pod koniec II wojny światowej, w 1943, został powołany do Wehrmachtu. Przeniesiony na front wschodni, ostatecznie dostał się do niewoli sowieckiej, z której powrócił do domu w 1948 roku. Po wojnie wznowił studia teologiczne i został wyświęcony na księdza katolickiego przez biskupa Johanna Baptistę Dietza w katedrze w Fuldzie w 1950 roku. Następnie pełnił funkcję proboszcza w diecezji Fuldy aż do przejścia na emeryturę w 1991 roku. Od roku 1960 pełnił posługę duszpasterską w Marbach. Od tego czasu mieszkał na emeryturze w Löschenrod, w Hesji, gdzie jego imieniem został nazwany plac przed kościołem^[3]. W tym kościele sprawował mszę świętą jako celebrans, nawet jako stulatek. W wieku 102 lat zrezygnował z prowadzenia samochodu^[4]. W 2025 roku obchodził 75. rocznicę święceń kapłańskich^[5]. Od 1 listopada 2025, w wieku 109 lat i 246 dni, został najstarszym żyjącym Niemcem-mężczyzną^[6][7]. Był również najstarszym żyjącym księdzem katolickim^[8].

Zmarł w wieku 110 lat i 92 dni w domu spokojnej starości w Eichenzell-Löschenrod^[9].