Bruno Kastner

Bruno Kastner

Imię i nazwisko	Richard Otto Bruno Kastner
Data i miejsce urodzenia	30 stycznia 1890 Forst (Lausitz)
Data i miejsce śmierci	30 czerwca 1932 Bad Kreuznach
Lata aktywności	1913–1930

Richard Otto Bruno Kastner (ur. 30 stycznia 1890 roku w Forst (Lausitz), zm. 30 czerwca 1932 w Bad Kreuznach) niemiecki aktor kina niemego, scenarzysta i producent filmowy.

Bruno Kastner urodził się 30 stycznia 1890 roku w brandemburskim Forst (Lausitz) w Niemczech. Ojcem Brunona był poborca podatkowy Paul Ferdinand Richard Kastner, matką Ida Elisabeth Emma Kastner (z domu Voigt).

Kastner uczęszczał do szkoły w Fürstenwalde. Po ukończeniu gimnzajum wstąpił do wojska, jednak w wyniku kontuzji swoją służbę zakończył po 17 dniach^[1]. Po krótkim epizodzie w armii udał się do Berlina, gdzie rozpoczął naukę aktorstwa pod okiem Paula Biensfeldta, następnie udał się do Hamburga, gdzie dostał angaż w Harburger Theater^[1][2]. W 1911 roku powrócił do Berlina, zaczynając jako chórzysta awansował do roli aktora. Podczas I wojny światowej Kastner nie został wcielony do wojska ze względu na odniesioną w młodości kontuzję^[3].

W 1914 roku dzięki wsparciu Asty Nielsen zadebiutował w filmie Engelein w reżyserii Urbana Gada^[1]. W 1918 roku rozpoczął współpracę z reżyserem Erikiem Lundem, początkowo jako aktor, następnie jako współautor^[1][4]. W 1921 roku Kastner był gwiazdą rewii w Komische Oper Berlin, został również wybrany najlepszym niemieckim aktorem^[1][3]. W 1922 roku Kastner założył własną wytwórnię filmową, pierwsze filmy (Masken fallen i Die Lüge eines Sommers) reżyserował Erik Lund^[1][5].

W 1924 roku Kastner uległ wypadkowi motocyklowemu w Lugano w Szwajcarii. Przed motocykl prowadzony przez operatora filmowego Curta Couranta wyjechał chłopiec na rowerze. Aby uniknąć potrącenia Courant zjechał z drogi, Kastner, wyrzucony z rozłożonymi nogami uderzył w drzewo, następnie trafił do szpitala z silnym krwotokiem i ranami podbrzusza^[6]. W wyniku wypadku zmuszony był zrobić roczną przerwę od aktorstwa^[3][2]. Wpłynęło to na pogorszenie jego sytuacji życiowej, szczególnie, że z powodu zaległości z opłatami ubezpieczyciel nie wypłacił mu odszkodowania za odniesiony wypadek^[6].

Malejąca popularność filmów niemych, wypieranych przez filmy dźwiękowe przyczyniła się do upadku kariery Kastnera. Niegdysiejszy filmowy amant zaczął borykać się z problemami z otrzymywaniem roli, z powodu jąkania^[2]. Nie był on jedyną ofiarą technologicznego rozwoju kinematografii – Harry Liedtke tracił na popularności, ze względu na swój wysoki, piskliwy głos (w partiach wokalnych zamiast Liedtkego śpiewał Richard Tauber)^[7][8]. Aby ratować podupadającą reputację, Kastner odbył trasę koncertową, podczas której wyświetlano filmy nieme z jego udziałem, a zgromadzone fanki mogły zrobić sobie zdjęcie z idolem^[3][9][5].

Bruno Kastner powiesił się 30 czerwca 1932 roku w hotelowym pokoju^[5][7]. Głównym powodem odebrania sobie życia miał być upadek kariery Kastnera, jednak wdowa po nim – Lisl Tirsch sprzeciwiała się tym interpretacjom, jako przyczynę podając problemy zdrowotne po odniesionym w 1924 roku wypadku^[6]. Bruno Kastner został pochowany na cmentarzu miejskim w Bayreuth^[2].

W 1918 roku Kastner ożenił się z aktorką Idą Wüst, para rozwiodła się w 1924 roku. W 1925 roku Kastner ponownie wziął ślub, z Lisl Tirsch która była jego małżonką do samobójczej śmierci Kastnera w 1932 roku^[1][6].

• zbiór zdjęć i pocztówek z wizerunkiem Bruno Kastnera [dostęp 2025-08-10]