Bubber Miley
Bubber Miley, właśc. James Wesley Miley (ur. 3 kwietnia 1903 w Aiken, zm. 20 maja 1932 w Nowym Jorku) – amerykański trębacz jazzowy, jeden z najważniejszych solistów wczesnej orkiestry Duke’a Ellingtona[1][2].
W wieku sześciu lat przeniósł się do Nowego Jorku. Początkowo uczył się gry na puzonie, następnie na kornecie. Od 1920 występował zawodowo z Mamie Smith, a w 1923 dołączył do zespołu Washingtonians prowadzonego przez Elmera Snowdena, który wkrótce przeszedł pod kierownictwo Ellingtona[1][2]. Z orkiestrą Ellingtona był związany do początku 1929; później współpracował m.in. z Noble’em Sissle’em i Zuttym Singletonem, a w ostatnich miesiącach życia prowadził własny zespół[1].
Styl Mileya pozostawał pod wpływem Kinga Olivera i Johnny’ego Dunna. Muzyk zasłynął z użycia tłumika typu plunger w połączeniu z tłumikiem prostym, co pozwalało uzyskać charakterystyczny efekt wa-wa; jego brzmienie typu growl stało się ważnym elementem wczesnego stylu Ellingtona i wywarło wpływ na późniejszych trębaczy jazzowych, m.in. Sidneya De Parisa, Cootiego Williamsa i Raya Nance’a[1]. Miley współtworzył lub wywarł silny wpływ na kształt takich kompozycji Ellingtona, jak „Black and Tan Fantasy”, „East St. Louis Toodle-Oo” i „Doin’ the Voom-Voom”[1][2].