Buell Neidlinger

Buell Neidlinger (ur. 2 marca 1936 w Nowym Jorku, zm. 16 marca 2018 w Langley) – amerykański kontrabasista i wiolonczelista jazzowy, pedagog oraz muzyk sesyjny, związany także z muzyką klasyczną i popularną^[1][2]. W drugiej połowie lat 50. i na początku lat 60. należał do najbliższych współpracowników Cecila Taylora i odegrał znaczącą rolę w rozwoju free jazzu^[1][2].

Grę na wiolonczeli rozpoczął w dzieciństwie; uczył się u Luigiego Silvy i Grigorija Piatigorskiego, a w wieku 12 lat wygrał konkurs umożliwiający mu występ z Filharmonią Nowojorską^[1][3]. Studiował na Uniwersytecie Yale, gdzie około 1954 zaczął grać na kontrabasie i występował w zespole Eli’s Chosen Six, wykonującym dixieland i swing^[1][2]. Następnie dołączył w Nowym Jorku do zespołu Conrada Janisa, występując m.in. z Joem Sullivanem, Vikiem Dickensonem, Benem Websterem i Billie Holiday^[1].

W 1955 związał się z zespołem Cecila Taylora, w którym pozostał do początku lat 60.; uczestniczył m.in. w nagraniu albumu Jazz Advance (1956) i innych wczesnych płyt pianisty^[1][2]. Równolegle nagrywał pod kierownictwem Steve’a Lacy’ego^[1]. W latach 1962–1964 był członkiem Houston Symphony Orchestra, następnie studiował muzykę współczesną na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork w Buffalo, a w latach 1966–1970 grał w Bostońskiej Orkiestrze Symfonicznej^[1]. Wykładał także w New England Conservatory, należąc do pierwszych pedagogów rozwijanego tam programu jazzowego^[1][2].

W 1969 uczestniczył w Los Angeles w jazz-rockowej sesji nagraniowej z Frankiem Zappą i Jean-Lukiem Pontym^[1]. W 1970 osiadł w Los Angeles, gdzie do 1982 wykładał w California Institute of the Arts i działał jako muzyk studyjny, nagrywając na kontrabasie i gitarze basowej^[1][2]. W latach 1972–1978 był pierwszym kontrabasistą Los Angeles Chamber Orchestra^[1][3]. Jako muzyk sesyjny uczestniczył w nagraniach z obszaru jazzu i muzyki popularnej oraz w realizacji muzyki filmowej^[2][3].

Od końca lat 70. jego wieloletnim współpracownikiem był saksofonista Marty Krystall, z którym w 1979 założył wytwórnię K2B2^[1][2]. Wspólnie prowadzili m.in. zespoły Krystall Klear and the Buells, Buellgrass i Thelonious^[1]. Buellgrass wykonywał inspirowane bluegrassem interpretacje utworów Duke’a Ellingtona, Theloniousa Monka i Charliego Parkera, natomiast kwartet Thelonious koncentrował się na muzyce Monka^[1]. Od końca lat 80. Neidlinger i Krystall tworzyli także zespoły poświęcone kompozycjom Herbiego Nicholsa; Neidlinger przygotowywał dla nich aranżacje i grał na wiolonczeli^[1].

W 1992 przeniósł się z Los Angeles do Coupeville na Whidbey Island, później mieszkał w pobliżu Freeland, a następnie w Langley^[1][3]. W połowie pierwszej dekady XXI wieku przestał grać na kontrabasie i skupił się na wiolonczeli^[1][3]. W 2013 wraz z Krystallem i gitarzystą Howardem Aldenem nagrał album The Happenings: Music of Herbie Nichols, poświęcony muzyce Nicholsa^[1]. Zmarł 16 marca 2018 w Langley^[1][2].