C.L. Moore

C.L. Moore
C.L. Moore, Lawrence O’Donnell, C.H. Liddell, Lewis Padgett
Imię i nazwisko

Catherine Lucille Moore

Data urodzenia

24 stycznia 1911

Data śmierci

4 kwietnia 1987

Narodowość

amerykańska

Język

angielski

Alma Mater

University of Southern California

Dziedzina sztuki

fantastyka naukowa, fantasy

C.L. Moore, właśc. Catherine Lucille Moore (ur. 24 stycznia 1911, zm. 4 kwietnia 1987) – amerykańska pisarka science fiction i fantasy, żona pisarza Henry’ego Kuttnera. Pisała pod wieloma pseudonimami, najpopularniejszy to C.L. Moore. Była jedną z pierwszych kobiet publikujących w środowisku pulpowych magazynów fantastycznych[1].

Życiorys

Urodzona w 1911 w Indianapolis. Pierwszy kontakt ze science fiction miała w 1930 za sprawą czasopisma Amazing Stories. Zadebiutowała w 1933 opowiadaniem Shambleau wydrukowanym w listopadowym numerze Weird Tales. Historia spodobała się czytelnikom, w związku z czym w latach 30. Weird Tales wydrukował jeszcze 14 prac pisarki. W 1940 Moore wyszła za mąż za pisarza Henry’ego Kuttnera[2]. Od tego momentu małżeństwo zaczęło tworzyć wspólne opowiadania. Kuttner i Moore tworzyli pod 17 różnymi pseudonimami, z których najbardziej znane to Lewis Padgett i Keith Hammond.

W 1956 Moore zakończyła edukację w Uniwersytecie Południowej Kalifornii. W tym czasie byli już wraz z mężem znanymi pisarzami, tworzyli także scenariusze dla radia i telewizji. Po śmierci Kuttnera w 1958 Moore zakończyła karierę pisarki science fiction. Pracowała pisząc scenariusze do seriali Maverick i 77 Sunset Strip. Tworzyła także powieści kryminalne. W 1963 powtórnie wyszła za mąż, za Thomasa Reggiego i przeniosła się do Hollywood, gdzie w 1987 zmarła.

Odbiór

Rafał Śliwiak zwraca uwagę, że jest to autorka w Polsce jednocześnie bardzo znana i nieznana. Ponieważ wyszła za mąż za Henry'ego Kuttnera i pisała wspólnie z nim większość utworów, znana jest czytelnikowi jako pisarka, jednak często nie pod swoim własnym nazwiskiem. W Polsce dotychczas ukazały się jej trzy samodzielnie opowiadania: Shambleau (w miesięczniku „Fantastyka” nr 03/1983), Owoc poznania i Piosenka w tonacji miarowej. W 2025 w Polsce ukazała się jej jedyna samodzielna powieść fantastyczno-naukowa, Poranek dnia zagłady. Śliwiak zauważa, że jest to powieść uniwersalna i aktualna. Jej postacie są niejednoznaczne i wielowymiarowe, a historia ma zadatki na stanie się filmową superprodukcją[2].

Nagrody i nominacje

  • 1981 – World Fantasy Award for Lifetime Achievement
  • 1981 – World SF Convention Guest of Honor
  • 1998 – dołączona do Science Fiction and Fantasy Hall of Fame

Utwory

Prace samodzielne

Moore napisała samodzielnie 36 opowiadań i jedną powieść. Opowiadania drukowane były w czasopismach, poniżej przedstawione są wydane samodzielnie zbiory jej prac.

  • 1952 Judgment Night zbiór 5 opowiadań
  • 1953 Shambleau and Others, zbiór 7 opowiadań
  • 1954 Northwest of Earth, zbiór 7 opowiadań
  • 1957 Poranek dnia zagłady (ang. Doomsday Morning), powieść science fiction
  • 1958 Shambleau, zbiór 3 opowiadań
  • 1969 Jirel of Joiry, zbiór 5 opowiadań
  • 1975 The Best of C.L. Moore, zbiór 10 opowiadań
  • 1981 Scarlet Dream, zbiór 10 opowiadań

Wspólne z Kuttnerem

Zbiory opowiadań:

  • 1955 No Boundaries
  • 1980 Clash by Night

Powieści:

  • 1943 Earth’s Last Citadel
  • 1948 The Mask of Circe

Inne

  • Vintage Season (z Henrym Kuttnerem, jako "Lawrence O’Donnell"; 1946) – opowiadanie sfilmowane w 1992 pod tytułem Timescape[3]

Przypisy

  1. ↑ Stanisław Krawczyk, Gust i prestiż. O przemianach polskiego świata fantastyki, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar, 10 czerwca 2022, s. 47, ISBN 978-83-66849-57-0 (pol.).
  2. 1 2 Rafał Śliwiak, Dzień sądu i ostatecznych wyborów, „Nowa Fantastyka”, 09 (516), wrzesień 2025, s. 70, ISSN 0867-132X (pol.).
  3. ↑ Timescape w bazie IMDb (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.