Carl Junker

Carl Junker, także Karl Junker (ur. 18 czerwca 1827 w Saubersdorf, zm. 17 maja 1882 w Wiedniu) – austriacki inżynier i architekt. Projektant zamku Miramare pod Triestem oraz jeden z głównych inżynierów budowy pierwszego wiedeńskiego wodociągu wysokogórskiego^[1].

Odbył studia techniczne w Wiedniu, a następnie pracował jako inżynier cywilny. W 1847 roku uczestniczył w pracach projektowych związanych z planowaną budową Kanału Sueskiego. W latach 50. XIX wieku zajmował się projektowaniem i budową systemów wodociągowych w Trieście, Puli, Salzburgu i Zagrzebiu^[1].

W 1855 roku opracował projekt akweduktu Aurisina, mającego poprawić zaopatrzenie Triestu w wodę. Prowadził także badania hydrograficzne, obejmujące pomiary wydajności źródeł, poziomu wód, prędkości przepływu i zmian temperatury^[1].

W 1856 roku arcyksiążę Ferdynand Maksymilian Habsburg powierzył mu zaprojektowanie nadmorskiej rezydencji na cyplu Grignano. Wzniesiony w latach 1856–1860 zamek Miramare otrzymał eklektyczną formę łączącą elementy architektury gotyckiej, średniowiecznej i renesansowej. Junker uczestniczył również w opracowaniu ogólnej koncepcji otaczającego budowlę parku^[2].

W 1864 roku został głównym inżynierem pierwszego odcinka budowy wiedeńskiego wodociągu wysokogórskiego. Odpowiadał za projekt i prowadzenie prac od źródeł po zbiornik na Rosenhügel. Woda z nowego systemu dotarła do zbiornika 1 września 1873 roku^[1][3].

W latach 1873–1877 był deputowanym do Sejmu Krajowego Dolnej Austrii. Zmarł 17 maja 1882 roku w Wiedniu^[1].

• projekty związane z Kanałem Sueskim – 1847^[1];
• wodociągi w Trieście, Puli, Salzburgu i Zagrzebiu^[1];
• zamek Miramare w Grignano – 1856–1860^[2];
• pierwszy wiedeński wodociąg wysokogórski – od 1864^[1][3].