Cate Archer

Cate Archer
Catherine Ann Archer
Postać z serii No One Lives Forever
Pierwsze wystąpienie

The Operative: No One Lives Forever (2000)

Ostatnie wystąpienie

Contract J.A.C.K. (2003)

Twórca

Monolith Productions

Dubbing

Kit Harris (NOLF),
Jen Taylor (NOLF 2)

Dane biograficzne
Pochodzenie

Wielka Brytania

Płeć

kobieta

Data i miejsce urodzenia

marzec 1942
Glasgow

Inne informacje
Zajęcie

agentka

Catherine Ann (Cate) Archer, krypt. „The Fox”[1] – postać fikcyjna, protagonistka gier komputerowych z serii No One Lives Forever studia Monolith Productions, przedstawiona jako agentka brytyjskiej organizacji antyterrorystycznej UNITY wyposażona w zestaw broni oraz gadżetów i wykonująca zadania w różnych częściach świata pozostając w ukryciu bądź poprzez bezpośrednie starcia z wrogami.

Jest główną bohaterką utrzymywanych w klimacie filmów szpiegowskich i seriali telewizyjnych z lat 60. XX wieku strzelanek pierwszoosobowych The Operative: No One Lives Forever (2000) i No One Lives Forever 2: A Spy in H.A.R.M.’s Way (2002), a także pojawia się w Contract J.A.C.K., oficjalnym prequelu do drugiej części gry.

Charakterystyka

Archer urodziła się w Glasgow w Szkocji[2] pod koniec marca 1942 roku w uprzywilejowanej rodzinie angielsko-szkockiej. Jej matka zmarła wkrótce po jej narodzinach, a ojciec popełnił samobójstwo w 1956 roku. Zanim dołączyła do UNITY, Archer była złodziejką. Została odkryta przez agenta UNITY Brunona Lawrie’ego, gdy Archer ukradła mu zegarek z wbudowanym urządzeniem śledzącym. Kiedy dotarła do swojego mieszkania, Lawrie już tam czekał. Podziwiając jej talent i odwagę, postanowił dać jej propozycję zostania agentką w UNITY[3] – fikcyjnej brytyjskiej agencji podobnej do MI6, zajmującej się zwalczaniem terroryzmu na całym świecie. Lawrie szybko stał się jej mentorem i bliskim przyjacielem[1].

Archer została zepchnięta na sam dół hierarchii, wykonując jedynie proste zadania. Akcja pierwszej gry serii, The Operative: No One Lives Forever, ma miejsce w 1967 roku, kiedy to wszyscy najważniejsi agenci UNITY zostali zabici w ciągu kilku dni z powodu podejrzenia o zdradę w agencji. Archer niechętnie zostaje wezwana do działania[1][4], by odkryć kto stał za ich zabójstwami[5]. Jej przełożony mówił: „Jesteś pierwszą agentką, jaką UNITY kiedykolwiek zatrudniło”. Dodał: „Komitet jest staromodny. Potrzebują czasu, żeby przyzwyczaić się do myśli o kobiecie w tej branży”[6]. Jej pozycja w trakcie wykonywania powierzonych jej zadań była stale podkopywana przez przełożonych – podkreślali oni, iż tajne służby to świat zdominowany przez mężczyzn[7].

W grze No One Lives Forever 2: A Spy in H.A.R.M.’s Way, która rozgrywa się po wydarzeniach z pierwszej części, koncentrując się na napięciu między Stanami Zjednoiczonymi a Związkiem Radzieckim w sprawie wyspy Chios, Archer jest już pełnoprawną i szanowaną agentką UNITY[1], stawiając czoła bardziej śmiercionośnym wrogom[4].

Archer to kobieta o średniej długości brązowych włosach z opaską, z zielonymi oczami i ustami pomalowanymi czerwoną szminką[2]. Wydawcy gry, Monolith Productions, opisali ją jako osobę „niezwykle kompetentną, niezwykle inteligentną, bezwstydnie konfrontacyjną i olśniewająco atrakcyjną”[3]. W trakcie rozgrywki jest ona ubrana w różnorodnych stylizowanych strojach z lat 60. XX wieku. Ma do dyspozycji szereg konwencjonalnej i eksperymentalnej broni oraz gadżetów – w The Operative: No One Lives Forever jest ich ponad trzydzieści, w tym rewolwer kalibru .38, karabin AK-47, kuszę myśliwską, perfumy z kwasem, wybuchowe szminki czy robot-pudel[8], a w No One Lives Forever 2: A Spy in H.A.R.M.’s Way m.in. w pistolet strzelający specjalną amunicją dezaktywującą kamery, shurikeny czy pułapki na niedźwiedzie[1].

Gra umożliwia wykonanie zadań przez Archer w różnych miejscach na świecie, także w takich lokalizacjach jak wnętrze zatopionego frachtowca czy laboratorium, zarówno w bezpośrednim starciu z wrogami, jak i w bardziej subtelny sposób, pozwalając przemykać się obok strażników i kamer bezpieczeństwa. Podczas misji może odzyskiwać różne przedmioty wywiadowcze, co pozwala ma rozwój postaci[8][1], z czego w No One Lives Forever 2 system umiejętności oparty został na punktach doświadczenia[1].

Koncepcja i projekt

Prace nad The Operative: No One Lives Forever rozpoczęły się w 1998 roku, po premierze dwóch innych tytułów Monolith Productions: Shogo: Mobile Armor Division i Blood II: The Chosen[4].

Pierwotnie głównym bohaterem No One Lives Forever miał być Adam Church, brytyjski tajny agent pracujący dla MI0[4]. Główny projektant gry Craig Hubbard wspominał: „Został pomyślany jako facet, do którego dzwonisz, gdy agenci 007 tego świata nie dają rady”. Bohatera ogłoszono na targach E3 w 1999 roku, na 17 miesięcy przed premierą gry. Zapowiedź ta wywołała na tyle dużo porównań do Jamesa Bonda, że dystrybutor marki Metro-Goldwyn-Mayer dowiedział się o planowanej grze i wysłał wezwanie do zaprzestania jej rozpowszechniania[6]. W siedzibie Monolith Productions przeprowadzono burzę mózgów, którą zakończyła producentka Samantha Ryan, mówiąc w rozmowie Hubbardem: „A może kobieta szpieg?”[7]. Ostatecznie zdecydowano się na damską postać, zachowując przy niej podstawowe cechy charakterystyczne dla Bonda[5].

Postać Cate Archer w grze została wzorowana na modelce i aktorce Mitzi Martin[9][8]. Głosu Archer użyczyła amerykańska aktorka głosowa Kit Harris[10], która również nagrała dialogi dla postaci Inge Wagner, jednej z głównych antagonistek The Operative: No One Lives Forever. Pierwotnie Harris nagrała głos protagonistki z mocniejszym szkockim akcentem. Zmieniono je jednak po tym, jak szkocki producent gry uznał, że jej akcent jest zbyt niski i nieodpowiedni, dlatego też Harris nagrała jej kwestie Archer z brytyjskim akcentem[4][11].

W kontynuacji gry, No One Lives Forever 2: A Spy in H.A.R.M.’s Way, twarz Archer została zmieniona tak, aby bardziej przypominała angielską modelkę i aktorkę Jean Shrimpton. Głosu postaci użyczyła amerykańska aktorka Jen Taylor[4], która nagrała również partie głosowe dla ninja Isako[12].

Występy

Cate Archer jest jedyną grywalną postacią w głównych grach serii, The Operative: No One Lives Forever z 2000 roku i No One Lives Forever 2: A Spy in H.A.R.M.’s Way w 2002 roku[4]. W drugiej z tych produkcji dostępny jest kooperacyjny tryb wieloosobowy, w którym gracz wciela się w agenta UNITY ratującego nieprzytomną Archer[13]. Pojawia się również na krótko (jako postać niezależna)[14] i jako grywalna postać w trybie wieloosobowym gry Contract J.A.C.K.[15].

Trzecia część gry z serii No One Lives Forever nie była planowana przez Monolith Productions, skupiając się na pracy nad nową serią o bardzo podobnej rozgrywce do No One Lives Forever, lecz niemającą z nią nic wspólnego[4].

Odbiór

Postać Cate Archer porównywano do Jamesa Bonda, a także do Austina Powersa z uwagi na zaprezentowane w grze elementy humorystyczne nawiązujące do popkultury lat 60. XX wieku[1][11][16]. Porównywano ją także do Emmy Peel[4] czy Lary Croft[7].

W 2007 roku Archer została umieszczona przez serwis Tom’s Games na liście 50 największych postaci kobiecych w historii gier wideo: „Jako zachwycająco retro brytyjska agentka z lat 60., Archer jest żeńskim odpowiednikiem Jamesa Bonda. Jest nieodparcie seksowna, uparta i biegła w posługiwaniu się wszelkiego rodzaju gadżetami w stylu Bonda”[17]. W tym samym roku zajęła one 6. miejsce na liście najlepszych „dziewczyn gier wideo” serwisu ActionTrip, a Uros „Vader” Pavlovic stwierdził: „Poza tym, że jest jedną z najatrakcyjniejszych bohaterek gier, jest żeńskim odpowiednikiem Jamesa Bonda i niewiele dziewczyn może się z nią równać. Jest seksowna i po prostu nie ma niczego, z czym nie mogłaby sobie poradzić”[18].

W 2008 roku amerykański magazyn Play wymienił ją jako jedną ze swoich ulubionych postaci kobiecych w szóstym wydaniu cyklu „Girls of Gaming”, stwierdzając, że jest „tak twarda jak Bourne i tak elegancka jak Bond”, jednocześnie zaznaczając, że chcieliby zobaczyć jej powrót w innym tytule[19]. W tym samym roku Archer została sklasyfikowana na 25. miejscu na liście „najgorętszych dziewczyn z gier” witryny GameDaily, uznając ją za atrakcyjną pomimo konserwatywnego ubioru w porównaniu do innych postaci kobiecych[20] oraz na 3. miejscu na liście „dziewczyn gier” serwisu UGO.com, porównując ją do Emmy Peel i nazywając żeńskim odpowiednikiem Bonda pod względem atrakcyjności[21]. Była jedną z postaci prezentowanych na liście UGO z 2008 roku zawierającej 11 najlepszych szpiegów we wszystkich mediach, stwierdzając, że „doskonale oddaje styl swingującego szpiega”[22].

W 2009 roku była jedną z 64 postaci wybranych do ankiety GameSpot na najlepszego bohatera gier wszech czasów, ale przegrała w pierwszej rundzie ze Strider Hiryu[23]. Michał „Myszasty” Nowicki z serwisu Gram.pl w swoim felietonie z 2010 roku stwierdził, iż Archer to „jedna z najciekawszych i zarazem najbardziej charakterystycznych kobiecych postaci w historii gier wideo”[24]. W 2011 roku na łamach serwisu GamesRadar nazwano ją „Miss 2000” w swoim artykule o najseksowniejszych nowych postaciach dekady[25].

Rick Lane z serwisu Eurogamer w 2017 roku stwierdził, iż „Cate jest filarem NOLF, fundamentem, który daje Monolith pewność siebie, by śmiało wypłynąć na szerokie wody w swojej czułej parodii powieści szpiegowskich z lat 60.”[5]. Alex McHugh w 2019 roku umieścił ją na 8. miejscu najlepszych postaci kobiecych w grach komputerowych[26]. W artykule z 2021 roku Jeffrey Carter z serwisu Collider napisał, że Archer była „postacią niezwykłą, z ciętym jak brzytwa dowcipem i pasującą do niej garderobą”[27].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Nick B., The Nocturnal Rambler: No One Lives Forever: Review + Full Series Retrospective (Replay), „The Nocturnal Rambler”, thenocturnalrambler.blogspot.com, 25 sierpnia 2025 [dostęp 2026-05-15] (ang.).
  2. 1 2 Krzysztof Kałuziński, Cate Archer [online], gamedile.pl, 14 lipca 2016 [dostęp 2026-05-15] (pol.).
  3. 1 2 No One Lives Forever, The Operative [online], noonelivesforever.com [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-01-30] (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 The Secret Agent Lair: 'No One Lives Forever': Early Development, Reinvention, and Release, „The Secret Agent Lair”, secretagentlair.blogspot.com, 30 listopada 2017 [dostęp 2026-05-14] (ang.).
  5. 1 2 3 Rick Lane, No One Lives Forever: The spy shooter that saved Monolith, „Eurogamer”, eurogamer.net, 1 października 2017 [dostęp 2026-05-15] (ang.).
  6. 1 2 Ben Lindbergh, The Rise and Fall (and Rise) of the Female-Fronted First-Person Shooter, „The Ringer”, theringer.com, 12 maja 2020 [dostęp 2026-05-15] (ang.).
  7. 1 2 3 No One Lives Forever. Klasyk, w który już nie zagrasz, „CD-Action”, cdaction.pl, kwiecień 2021 [dostęp 2026-05-15] (pol.).
  8. 1 2 3 No One Lives Forever, Frequently Asked Questions [online], noonelivesforever.com [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-01-28] (ang.).
  9. ↑ Press Release: FOX Interactive casts elite model as the muse for its new 60s spy adventure [online], lith.com, 11 maja 2000 [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2000-10-18] (ang.).
  10. ↑ IMDb, Kit Harris [online], imdb.com [dostęp 2026-05-14] (ang.).
  11. 1 2 John Walker, Retrospective: The Operative: No One Lives Forever, „Eurogamer”, eurogamer.net, 25 października 2011 [dostęp 2026-05-14] (ang.).
  12. ↑ IMDb, No One Lives Forever 2: A Spy in H.A.R.M.'s Way. Full cast & crew [online], imdb.com [dostęp 2026-05-14] (ang.).
  13. ↑ No One Lives Forever 2: A Spy in H.A.R.M.'s Way. Manual, Monolith Productions, 2002, s. 33 [dostęp 2026-05-14] (ang.).
  14. ↑ Jakub Kralka, Gorące dziewczyny z gier wideo. No One Lives Forever: Cate Archer [online], benchmark.pl, 19 lipca 2009 [dostęp 2026-05-14] (pol.).
  15. ↑ Dziewczyny z gier #4: Cate Archer, „Komputer Świat”, komputerswiat.pl, 25 maja 2011 [dostęp 2026-05-14] (pol.).
  16. ↑ Allistair Pinsof, Getting It Right: No One Lives Forever, „Destructoid”, destructoid.com, 27 listopada 2012 [dostęp 2026-05-15] (ang.).
  17. ↑ Rob Wright, The 50 Greatest Female Characters in Video Game History. The List, Part 7, „Tom's Games”, tomsgames.com, 20 lutego 2007 [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2008-01-20] (ang.).
  18. ↑ Uros Pavlovic, AT's Top 10 Video Game Chicks [online], actiontrip.com, 7 września 2007 [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-21] (ang.).
  19. ↑ Dave Halverson, Heather Anne Campbell, Matt Cabral, Eric L. Patterson, Girls of Gaming, „Play”, 6, grudzień 2008, s. 29 (ang.).
  20. ↑ Top 50 Hottest Game Babes on Trial Gallery and Images -, „GameDaily”, gamedaily.com [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2008-07-01] (ang.).
  21. ↑ Top 11 Girls of Gaming. Cate Archer [online], ugo.com, 15 stycznia 2008 [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-05-28] (ang.).
  22. ↑ K. Thor Jensen, Top 11 Spies. Cate Archer [online], ugo.com, 6 czerwca 2008 [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-11-15].
  23. ↑ All Time Greatest Hero, „Gamespot”, gamespot.com [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-28] (ang.).
  24. ↑ Michał Nowicki, Retrogram – No One Lives Forever [online], gram.pl, 14 lutego 2010 [dostęp 2026-05-15] (pol.).
  25. ↑ The sexiest new characters of the decade, „GamesRadar”, gamesradar.com [dostęp 2026-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-16] (ang.).
  26. ↑ Alex McHugh, Day of the Girl: The 10 Best Female Characters in Games, „Green Man Gaming”, greenmangaming.com, 11 października 2019 [dostęp 2026-05-15] (ang.).
  27. ↑ Jeffrey Carter, How 'Deathloop' Proves We Need a New 'No One Lives Forever' Game, „Collider”, collider.com, 8 października 2021 [dostęp 2026-05-14] (ang.).