Caviphantes saxetorum

Caviphantes saxetorum – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1916 roku przez Johna Edwarda Hulla na łamach „The Vasculum” pod nazwą Diplocentria saxetorum^[1][2]. Jako miejsce typowe wskazał on West Allen w Anglii^[1]. W 1967 roku John A.L. Cooke i Peter Merrett przenieśli go do rodzaju Lessertiella^[3]. Rodzaj ten zsynonimizowany został z Caviphantes w 1979 roku przez Jörga Wunderlicha^[4].

Pająk osiągający od 1,3 do 1,7 mm długości ciała^[5]. Karapaks jest bladożółty do bladoszarego, pozbawiony modyfikacji^[6]. Zęby na przedniej krawędzi bruzdy szczękoczułka są porozdzielane^[1]. U samca nasadowy człon szczękoczułka w części przednio-odsiebnej^[5] zaopatrzony jest w dobrze rozwinięty^[1], porośnięty szczecinkami wyrostek w kształcie zęba^[6] czy stożka^[5]. Odnóża są bardzo blado żółte^[5]. Opistosoma (odwłok) ma słomkowe ubarwienie^[1].

Nogogłaszczki samca mają stosunkowo duże bulbusy^[1]. Goleń nogogłaszczka dysponuje wąską apofizą^[6]. W boczno-brzusznej części bulbusa znajduje się błoniasty rejon, przez który prześwitują jego struktury wewnętrzne, w tym nasieniowód^[5].

Genitalia samicy mają płytkę płciową tworzącą bladą, wystającą wargę o słabo zesklerotyzowanym wierzchołku^[5].

Osnuwikowaty ten bytuje głównie pod kamieniami i głazami na piaszczystych pobrzeżach wód płynących, aczkolwiek znajdywany jest też na stanowiskach suchszych i ruderalnych^[6][7]; być może migruje do tych ostatnich w okresie letnim. Postacie dorosłe prawdopodobnie występują przez cały rok^[7], odnotowane obserwacje pochodzą jednak z okresu od marca do września^[6][7].

Gatunek holarktyczny. W Europie znany jest z Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Norwegii, Polski, Czech, Ukrainy oraz europejskiej części Rosji^[6]. Dalej na wschód sięga przez Ural po południową Syberię. W nearktycznej Ameryce Północnej podawany jest z Kanady^[6][2].