Chitozan

Chitozan
Identyfikacja
Numer CAS

9012-76-4

PubChem

71853

Chitozan – organiczny związek chemiczny z grupy polisacharydów; pochodna chityny, powstająca w wyniku jej częściowej deacetylacji. Jest nietoksyczny, biokompatybilny i degradowalny[3].

Powstawanie chitozanu w wyniku częściowej deacetylacji chityny

Jest stosowany w medycynie, m.in. jako składnik materiałów opatrunkowych[4][5]. Działa antybakteryjnie, przeciwzapalnie i przeciwbólowo, tamuje krwawienie oraz przyspiesza proces gojenia ran[3][6][7][8][9]. Używa się go także w opatrunkach stosowanych na polu walki w celu doraźnego powstrzymania krwawienia[10].

Chitozan jest mukoadhezyjny i dobrze pokrywa mokre powierzchnie, np. skórę i błony śluzowe[6]. Stosowany jest jako nośnik w mukoadhezyjnych układach dostarczania leków (MDDS, z ang. mucoadhesive drug delivery system), dzięki którym leki zostają związane z miejscem swojego działania, tj. błonach śluzowych[11].

Jest dopuszczony do stosowania jako suplement diety w produktach na odchudzanie. Jego działanie ma polegać na blokadzie wchłaniania tłuszczu, jednak wyniki przeprowadzonych badań są niejednoznaczne, a jego skuteczność budzi wątpliwości[12].

Mikrokrystaliczny chitozan charakteryzuje się:

  • wysoką wartością wskaźnika wtórnego pęcznienia
  • zdolnością do tworzenia błon polimerowych bezpośrednio z zawiesiny
  • wysoką adhezyjnością
  • kontrolowaną bioaktywnością, a zwłaszcza działaniem antybakteryjnym
  • biozgodnością i nietoksycznością
  • wysoką stabilnością w postaci zawiesiny
  • dobrą mieszalnością z szeregiem substancji, w tym polimerami
  • dużą reaktywnością chemiczną
  • dużą pojemnością sorpcyjną oraz zdolnościami chelatującymi

Badania eksperymentalne

W literaturze przeglądowej opisuje się biomateriały na bazie chitozanu jako przedmiot badań w inżynierii tkanki nerwowej i w eksperymentalnych strategiach naprawy uszkodzeń rdzenia kręgowego[13]. W badaniu przedklinicznym z 2026 roku opartym na modelu całkowitego przecięcia piersiowego odcinka rdzenia kręgowego u świń zastosowano żel zawierający usieciowany chitozan oraz glikol polietylenowy związany z chitozanem. Autorzy opisali poprawę funkcji ruchowych i czuciowych oraz obecność aksonów przebiegających przez miejsce uszkodzenia u trzech zwierząt z grupy doświadczalnej. Badanie obejmowało łącznie pięć zwierząt i miało charakter eksperymentalny, dlatego jego wyników nie należy traktować jako dowodu skuteczności leczenia urazów rdzenia kręgowego u ludzi[14].

Przypisy

  1. ↑ Chitozan [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: C3646 [dostęp 2018-05-29].
  2. ↑ Chitozan (nr C3646) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2018-05-29]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  3. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Piotr Mazurek, Sebastian Kuliński, Jerzy Gosk. Możliwości wykorzystania chityny i chitozanu w leczeniu ran. „Polim. Med.”. 43 (4), s. 297–302, 2013. [dostęp 2018-04-29].
  4. ↑ Buddy G. Kozen, Sara J. Kircher, Jose Henao, Fermin S. Godinez, Andrew S. Johnson, An alternative hemostatic dressing: comparison of CELOX, HemCon, and QuikClot, „Academic Emergency Medicine: Official Journal of the Society for Academic Emergency Medicine”, 15 (1), 2008, s. 74–81, DOI: 10.1111/j.1553-2712.2007.00009.x, PMID: 18211317.
  5. ↑ Russell W.J. Millner, Alan S. Lockhart, Helen Bird, Christos Alexiou, A new hemostatic agent: initial life-saving experience with Celox (chitosan) in cardiothoracic surgery, „The Annals of Thoracic Surgery”, 87 (2), 2009, e13–14, DOI: 10.1016/j.athoracsur.2008.09.046, PMID: 19161732.
  6. 1 2 Dina Raafat, Hans-Georg Sahl, Chitosan and its antimicrobial potential-a critical literature survey, „Microbial Biotechnology”, 2 (2), 2009, s. 186–201, DOI: 10.1111/j.1751-7915.2008.00080.x, PMID: 21261913, PMCID: PMC3815839.
  7. ↑ Y Okamoto, Analgesic effects of chitin and chitosan, „Carbohydrate Polymers”, 49 (3), 2002, s. 249–252, DOI: 10.1016/s0144-8617(01)00316-2.
  8. ↑ Rejane C. Goy, Douglas de Britto, Odilio B.G. Assis, A review of the antimicrobial activity of chitosan, „Polímeros”, 19 (3), 2009, s. 241–247, DOI: 10.1590/S0104-14282009000300013.
  9. ↑ Tianhong Dai, Masamitsu Tanaka, Ying-Ying Huang, Michael R. Hamblin, Chitosan preparations for wounds and burns: antimicrobial and wound-healing effects, „Expert Review of Anti-Infective Therapy”, 9 (7), 2011, s. 857–879, DOI: 10.1586/eri.11.59, PMID: 21810057, PMCID: PMC3188448.
  10. ↑ Ian Wedmore, John G. McManus, Anthony E. Pusateri, John B. Holcomb, A special report on the chitosan-based hemostatic dressing: experience in current combat operations, „The Journal of Trauma”, 60 (3), 2006, s. 655–658, DOI: 10.1097/01.ta.0000199392.91772.44, PMID: 16531872.
  11. ↑ Wang-Zhan Jiang, Yang Cai, Hao-Ying Li, Chitosan-based spray-dried mucoadhesive microspheres for sustained oromucosal drug delivery, „Powder Technology”, 312, 2017, s. 124–132, DOI: 10.1016/j.powtec.2017.02.021.
  12. ↑ Blokery węglowodanów i blokery wchłaniania tłuszczu - czy działają? [online], e-figura.pl, 23 maja 2022 [dostęp 2022-05-26].
  13. ↑ Wei Xiang i inni, Applications of chitosan-based biomaterials: From preparation to spinal cord injury neuroprosthetic treatment, „International Journal of Biological Macromolecules”, 230, 2023, s. 123447, DOI: 10.1016/j.ijbiomac.2023.123447, PMID: 36708903 (ang.).
  14. ↑ Michael Lebenstein-Gumovski i inni, Fusogen-induced recovery of spinal cord function and morphology after complete transection, „PLOS One”, 21 (6), 2026, e0349579, DOI: 10.1371/journal.pone.0349579 [dostęp 2026-07-01] (ang.).