Chorewo
 cerkiew pw. św. Proroka Eliasza w Chorewie w latach 30. XX w. | |
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Sielsowiet | |
| Populacja • liczba ludności |
|
| Kod pocztowy |
225145 |
Położenie na mapie obwodu brzeskiego  | |
Położenie na mapie Białorusi  | |
Położenie na mapie Polski w 1939 r.  | |
 52°38′10″N 24°35′00″E/52,636111 24,583333 | |
Chorewo[1] (biał. Харава, Charawa; ros. Хорева, Choriewa) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Chorewo, nad Jasiołdą i przy drodze republikańskiej R85.
Siedziba prawosławnej parafii Ikony Matki Bożej „Pomnożycielka Chlebów”[2]. Poprzednia cerkiew pw. św. Proroka Eliasza w Chorewie została zburzona w okresie komunizmu.
Historia
W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Noski[3].
W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 w gminie Noski, następnie w gminie Rudniki. Były siedzibą Urzędu Gminy Rudniki[4][5]. W 1921 miejscowość liczyła 477 mieszkańców, zamieszkałych w 107 budynkach, w tym 465 Białorusinów i 12 Polaków. 462 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 15 mojżeszowego[4].
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.
Ludzie związani z miejscowością
- Jakub Chareuski – białoruski dowódca partyzancki, jeden z przywódców antypolskiego i antyradzieckiego ruchu oporu; urodzony w Chorewie
Przypisy
- ↑ Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2019. ISBN 978-83-254-2578-4.
- ↑ Приход храма иконы Пресвятой Богородицы «Спорительница хлебов» в агрогородке Хорева. Eparchia brzeska i kobryńska. [dostęp 2026-01-28]. (ros.).
- ↑ Chorewo, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 321.
- 1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VIII – Województwo Poleskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1924. ISBN 978-83-254-2578-4.
- ↑ Dz. U. z 1926 r. Nr 7, poz. 46 (ISAP)
Bibliografia
- Chorewo, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 321.
- Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-28]. (pol.).
- Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-28]. (ros. • biał.).