Chromianometria

Chromianometria – dział redoksymetrii, technika analityczna polegająca na miareczkowaniu analizowanej substancji jonami chromianowymi na VI stopniu utlenienia. Wykorzystuje się do tego mianowane roztwory dichromianu potasu (K₂Cr₂O₇)^[1].

W reakcji z analizowaną substancją pomarańczowe jony chromianowe pełnią rolę utleniacza i w środowisku kwaśnym redukują się do jonów Cr³⁺ o zielonym zabarwieniu. Przykładem może być oznaczanie jonów żelaza(II)^[1]:

6Fe²⁺ + Cr₂O₇²⁻ + 14H⁺ → 6Fe³⁺ + 2Cr³⁺ + 7H₂O

Do zakwaszania stosuje się kwas siarkowy lub kwas solny. Punkt końcowy ustala się za pomocą wskaźników redoks, np. difenyloaminy lub kwasu difenyloamino-4-sulfonowego, które zmieniają barwę z zielonej na fioletową^[1].

K₂Cr₂O₇ jest słabszym utleniaczem niż KMnO₄, stosowany w manganianometrii, ale jego roztwory mianowane przygotowuje się łatwiej i są one trwałe^[1].

Przypisy

1 2 3 4 Chromianometria, [w:] JerzyJ. Minczewski JerzyJ., ZygmuntZ. Marczenko ZygmuntZ., Chemia analityczna. 2. Chemiczne metody analizy ilościowej, wyd. 9, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 277–279, ISBN 978-83-01-13498-3 .

[Minczewski-1] 1 2 3 4 Chromianometria, [w:] JerzyJ. Minczewski JerzyJ., ZygmuntZ. Marczenko ZygmuntZ., Chemia analityczna. 2. Chemiczne metody analizy ilościowej, wyd. 9, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 277–279, ISBN 978-83-01-13498-3 .

[1]