Classis Misenensis

Dzisiejszy widok lokalizacji Portus Iulius w Zatoce Neapolitańskiej – bazy floty w Misenum
Stela nagrobna egipskiego marynarza floty Misenum

Classis Misenensis (dosł. „flota z Misenum”) – największe i najbardziej prestiżowe zgrupowanie floty starożytnego Rzymu.

Miejscem jej stacjonowania był Portus Iulius w Misenum niedaleko Cumae, na północnym krańcu Zatoki Neapolitańskiej. Powstał on z połączenia kanałem Morza Tyrreńskiego z dwoma naturalnymi jeziorami – Awerneńskim (Lacus Avernus) i Lukryńskim (Lucrinus Lacus) [1].

Po przejęciu pełnej władzy w 27 p.n.e. August polecił założyć tam operacyjną bazę (statio) flotylli kontrolującej południowo-zachodni obszar Morza Śródziemnego, powierzając to zadanie Markowi Agryppie[2]. Pozostawała ona pod komendą prefekta floty (praefectus classis), powoływanego na to stanowisko z najwyższej klasy stanu ekwitów i podlegającego bezpośrednio rozkazom cesarza[3]. Później wspomina o niej w Rocznikach (IV, 5) Tacyt jako o jednej z dwóch głównych sił morskich strzegących Italii od strony mórz Tyrreńskiego i Adriatyckiego (obok stacjonującej w Classe koło Rawenny), i określanych jako classes praetoriae[a]. Pod jej ochroną i w zakresie działań znajdowały się italskie porty: Ostia, Puteoli, Baje, Centum Cellae, także Aleria na Korsyce oraz Carales na Sardynii[2].

Ponieważ Rzym, w odróżnieniu od wielu przeciwników w basenie śródziemnomorskim, nie posiadał tradycji morskich, spora część załóg jego floty składała się z nie-obywateli. W przypadku floty miseńskiej większość żołnierzy pochodziło z Egiptu[4].

Uwagi

  1. ↑ Po zwycięstwie pod Akcjum, w uznaniu przewagi lekkich, skutecznych i dyspozycyjnych liburn nad nieprzyjacielskimi okrętami, Oktawian polecił utworzenie z ich udziałem dwóch flot stacjonujących w Rawennie na Adriatyku i w Misenum na Morzu Tyrreńskim, z przydzieleniem każdej z nich kilkutysięcznego oddziału morskiej piechoty (Edward Gibbon: Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego. T. 1. Warszawa: PIW, 2022, s. 28)

Przypisy

  1. ↑ Wergiliusz ↓, II, 161–164.
  2. 1 2 Winniczuk 1983 ↓, s. 137.
  3. ↑ Connolly 2021 ↓, s. 339.
  4. ↑ Le Bohec 2000 ↓, s. 101–102.

Bibliografia